Todos los capítulos de บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Capítulo 81 - Capítulo 90

กลางอก ราวกับถูกบางสิ่งบางอย่างกระแทกเบา ๆ เข้าให้เขาแสร้งกระแอมเบา ๆพยายามเบนสายตาของตนเองออกจากตัวเธออย่างสุดความสามารถ “ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว เธอออกไปเถอะ”เขากลัวว่าหากให้เธออยู่ต่อ แล้วเธอยังยิ้มให้เขาแบบนี้ เขาจะควบคุมตัวเองไม่ได้และไม่ยอมให้เธอจากไป“ค่ะ!”เวินหร่านไม่ได้ใส่ใจท่าทีที่จู่ ๆ ก็เย็นชาขึ้นมาของเขาเธอหันหลังเดินออกจากห้องประธานไปด้วยความดีใจ……รอจนซางเลี่ยรุ่ยประชุมเสร็จก็ถึงเวลาเที่ยงแล้วเวินหร่านลงลิฟต์ไปชั้นล่างก่อน เตรียมจะไปรอเขาที่ข้างรถหรูใครจะคิดว่าพอเธอมาถึงลานจอดรถใต้ดิน ฝ่ามืออันรุนแรงก็ฟาดเข้าใส่เธอทันที“เพียะ!”เวินหร่านไม่ได้ตั้งตัว ใบหน้าถูกตบจนหันไปอีกทางความเจ็บแสบที่ใบหน้าทำให้สมองของเธอว่างเปล่าไปชั่วครู่เสียงโกรธแค้นอย่างสุดขีดของเวินฉีดังขึ้นข้างหู “เวินหร่าน นังแพศยา กล้าดียังไงมาอ่อยพี่เขย!”เวินหร่านกุมแก้มขวาที่โดนตบ หันไปมองเห็นสีหน้าดุร้ายของเวินฉี ราวกับอยากจะฉีกทึ้งเธอให้เป็นชิ้น ๆ“ฉันไม่ได้ทำ...” เธอแก้ตัวตามสัญชาตญาณแต่ยังพูดไม่ทันจบ เวินฉีก็ปารูปภาพหลายใบใส่หน้าเธอ“ยังกล้าเถียงอีกเหรอ? ถ้าไม่อยากให้ใครร

เวินหร่านส่ายหน้า หันไปมองเขา “ไม่มีอะไรค่ะ ประธานซาง เมื่อครู่ขอบคุณนะคะ”ซางเลี่ยรุ่ยจ้องเธอด้วยแววตาที่ลึกล้ำ “ขอบคุณ? แล้วยังไงต่อ?”เวินหร่านกะพริบตา “แล้วยังไงต่ออะไรคะ?”ซางเลี่ยรุ่ยเตือนอย่างไม่พอใจ “ผู้ช่วยเวินดูเหมือนจะชอบการขอบคุณแค่ปากเปล่าสินะ?”เวินหร่านชะงักไปหรือว่าเขาต้องการผลตอบแทนที่เป็นรูปธรรม?เธอเอ่ยถามอย่างหยั่งเชิง “ประธานซาง คุณอยากให้ฉันขอบคุณยังไงคะ?”สายตาของซางเลี่ยรุ่ยจับจ้องไปที่ร่างของเธอวันนี้เวินหร่านสวมชุดกระโปรงทำงานสีขาว ขับเน้นรูปร่างอรชรให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้ง เปรียบเสมือนเป็นเสนห์ยั่วยวนที่มองไม่เห็นแถมยามนี้ยังมองเขาด้วยสายตาไร้เดียงสาพอนึกถึงความฝันวาบหวิวเมื่อคืนที่เขาฝันว่าได้หลับนอนกับเธอ ซางเลี่ยรุ่ยก็รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัวอยากจะกดเธอลงบนเบาะหลังรถแล้วจัดการเธอเสียเดี๋ยวนี้ซางเลี่ยรุ่ยขยับเข้าไปใกล้เธอในทันทีระยะห่างระหว่างเขากับเธอไม่ถึงสิบเซนติเมตรราวกับพร้อมจะจูบเธอได้ทุกเมื่อเดิมทีเวินหร่านเห็นเขาไม่ตอบอยู่นาน แถมยังจ้องมองเธอไม่วางตาโดยเฉพาะสายตาที่มองเหมือนกำลังล่าเหยื่อ ทำเอาเธอประหม่าจนบอกไม่ถูกยิ่งเขา

ซางเลี่ยรุ่ยใช้ฝ่ามือใหญ่กุมมือข้างที่เธอเพิ่งตบเขาไว้ แล้วจ้องมองเธออยู่ครู่ใหญ่“ไม่ใช่ว่าคุณเริ่มอ่อยผมก่อนเหรอ?”“ฉันอ่อยคุณ? ฉันไปอ่อยตอนไหน?” เวินหร่านโต้กลับตามสัญชาตญาณเธอไปอ่อยเขาตอนไหนกัน?“เมื่อก่อนคุณมักอ้างว่าโรคฮิสทีเรียกำเริบ คอยหว่านเสน่ห์และจ้องจะลวนลามผมสารพัด ผมก็ทนมาตลอด! เมื่อกี้คุณก็จงใจโกหกว่าต่างหูหล่นในรถผม แล้วมานั่งยอง ๆ แอ่นบั้นท้ายอยู่ตรงหน้าเพื่อยั่วยวนผม จนผมทนไม่ไหวต้องลงมือกับคุณ...” ซางเลี่ยรุ่ยจ้องเธอด้วยนัยน์ตาดำสนิท แล้วกล่าวหาอย่างชัดถ้อยชัดคำทีละคำ ๆเวินหร่านถึงกับฟังจนอ้าปากค้างไปแล้วเขารุกจูบเธอ ยังเป็นเธอบีบบังคับเขาด้วยเหรอ?แม้คำพูดของเขาเมื่อครู่จะมีส่วนที่เป็นความจริงอยู่บ้างก่อนหน้านี้ตอนที่เธออาการกำเริบ เธอเคยจ้องจะลวนลามเขาอยู่สองสามครั้งจริง ๆแต่ครั้งนี้ที่ต่างหูเธอหล่นในรถเขา มันเป็นเรื่องจริงเขาถึงกับพูดว่าเธอจงใจโกหกว่าต่างหูหล่นในรถเขา เพื่อหาข้ออ้างมายั่วยวนเขา?“ประธานซาง คุณเข้าใจฉันผิดแล้ว ฉันไม่ได้ทำ...” เวินหร่านรีบแก้ต่างให้ตัวเอง“ไม่ได้ทำอะไร?” ซางเลี่ยรุ่ยจ้องเธอด้วยสายตาคมกริบ “คุณกล้าพูดไหมว่าไม่เคยคิด

กลิ่นอายความเป็นชายบนตัวเขาอบอวลล้อมรอบตัวเธอในทันที“ประธานซาง ฉันอิ่มแล้วค่ะ...”เวินหร่านลุกขึ้นตามสัญชาตญาณ หมายจะเดินจากไปซางเลี่ยรุ่ยคว้าแขนของเธอไว้กะทันหัน แล้วกดร่างเธอลงกับโต๊ะอาหารที่อยู่ด้านหลังเวินหร่านไม่ได้ตั้งตัว เบิกตากว้างมองใบหน้าหล่อเหลาที่โน้มลงมาหาตนนึกว่าเขาจะรุกจูบตนอีกใบหน้าของเธอแดงซ่านขึ้นมาทันทีซางเลี่ยรุ่ยปรายตาจ้องเธอ “จะทายาให้ หน้าแดงทำไม?”เวินหร่านชะงักไป “...”อะไรนะ?เขาแค่จะทายาให้ ไม่ได้จะรุกจูบเธอหรอกหรือ?เพราะความเข้าใจผิดของตัวเอง ใบหน้าสวยของเวินหร่านจึงยิ่งแดงก่ำกว่าเดิมซางเลี่ยรุ่ยหยิบหลอดยาออกมาจากกล่องปฐมพยาบาล หมุนฝาเปิด แล้วใช้ปลายนิ้วแตะเนื้อยาขยับเข้ามาใกล้ใบหน้าเธอเวินหร่านเบี่ยงหน้าหลบตามสัญชาตญาณซางเลี่ยรุ่ยจับปลายคางเธอไว้ทันที ตรึงใบหน้าเธอให้มั่นคง“ยาแก้บวม!”เขาพูดจบก็ตั้งท่าจะทาให้เธอด้วยตัวเองเวินหร่านเริ่มดิ้นขัดขืน “ฉันทาเองค่ะ”ซางเลี่ยรุ่ยใช้ขาทั้งสองข้างหนีบขาที่ดิ้นพล่านของเธอเอาไว้ กดร่างเธอให้นิ่งแน่นกว่าเดิม“อย่าดิ้น!” เขาเตือนด้วยเสียงแหบพร่าเวินหร่านสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของเขาใน

เวินหร่านได้ยินเพื่อนสนิทพูดถึงพี่สาว ในที่สุดก็พยักหน้าเธอหยิบชุดราตรีสีเขียวมรกตนี้เข้าไปในห้องลองชุดตอนที่เดินออกมา ทุกคนในร้านต่างตะลึงงันชุดนี้พอสวมอยู่บนตัวเวินหร่านแล้ว ช่างดูเหมาะสมกับเธอเหลือเกินไม่เพียงช่วยขับผิวพรรณของเธอให้ขาวผ่องยิ่งขึ้น ยังเผยให้เห็นรูปร่างอันเย้ายวนได้อย่างพอเหมาะพอดี“หร่านหร่าน ชุดนี้เธอใส่แล้วสวยมากจริง ๆ” หลีลี่เอ่ยชมเป็นคนแรกฟู่ตานฉิงเดินเข้ามาหาเธอเช่นกัน “ฉันตาถึงใช้ได้เลย ชุดนี้เหมาะกับเธอจริง ๆ ด้วย”เวินหร่านถามพนักงาน “ชุดนี้ราคาเท่าไหร่คะ?”พนักงาน “ชุดนี้ออกแบบมาเพื่อคุณหนูฟู่ คุณหนูฟู่ชำระเงินเรียบร้อยแล้วค่ะ”เวินหร่านหันไปมองฟู่ตานฉิง “ชุดนี้ราคาเท่าไหร่คะ ฉันจะโอนคืนให้”ฟู่ตานฉิงยิ้มแล้วส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก แค่ชุดราตรีชุดเดียว ถือเสียว่าเป็นของขวัญต้อนรับที่เราได้รู้จักกัน!”เวินหร่าน “แบบนี้จะดีเหรอคะ?”เธอกับฟู่ตานฉิงไม่เคยรู้จักกันมาก่อน จู่ ๆ มารับชุดราตรีราคาสูงลิ่วจากเธอ เห็นได้ชัดว่าไม่เหมาะสม“ฟู่ตานฉิงค่ะ!” ฟู่ตานฉิงยื่นมือออกมาหาอย่างเป็นกันเองเวินหร่านยังลังเลใจ หลีลี่รีบส่งสายตาให้เธอนี่คือเซเลบริตี้อั