Semua Bab เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง: Bab 11 - Bab 20

จูข่ายหนิงคุยกับเพ่ยหยูไม่นานก็บอกให้ทุกคนแยกย้ายกันไปกิินมื้อเที่ยงให้เสร็จ เธอเองก็เดินหายลับไปเพื่อกินข้าวที่เจ้าหน้าที่เตรียมเอาไว้ให้ในห้องทำงานเหมือนกับทุกวันไป่หลิวกับซู่ฟางช่วยเพ่ยหยูเก็บกวาดถาดอาหารที่หกเลอะเทอะเสร็จ พวกเธอก็ชวนเพ่ยหยูไปนั่งกินข้าวกลางวันที่เลยเวลามาพอสมควรแล้วต่อ“เธอว่าพวกไห่เฉียวถ้าออกมาแล้วจะยังก่อเรื่องอีกไหม” ซู่ฟางที่กินข้าวไปได้พักหนึ่งเงยหน้ามาคุยกับไป่หลิว ตั้งแต่สถาบันรับเด็กกำพร้าเข้ามามากขึ้น กฎระเบียบต่าง ๆ ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยเข้มงวดเหมือนกับเมื่อก่อนมากนัก ทำให้พวกเธอสามารถคุยกันระหว่างกินข้าวได้“อืม… ฉันว่าพวกเขาก็คงมาคอยหาเรื่องเพ่ยหยูเหมือนเดิมนั่นแหละ สงสัยจะอิจฉาที่เพ่ยหยูได้รับคำชมจากอาจารย์บ่อย ๆ” ไป่หลิวคาดเดาตามที่เธอสังเกตเห็น

ข่าวที่พวกไห่เฉียวถูกส่งไปสถานดัดสันดานแพร่ไปทั่วสถาบันในเวลาไม่ถึงวัน เด็กที่เคยทำตัวเกเรพอรู้ว่า ผอ. เอาจริงก็ไม่มีใครกล้าทำตัวเหมือนเดิมอีกต่อไป พวกเขายังเคยได้ยินมาด้วยว่าที่สถานดัดสันดานโหดร้ายกว่าที่นี่หลายร้อยเท่า ใครที่อดทนอยู่ได้จนครบอายุที่จะปล่อยตัวต่างไม่มีใครมีสุขภาพจิตสมบูรณ์เลยสักคน เรื่องนี้จึงทำให้พวกเขาหวาดกลัวเป็นอย่างมากจนไม่กล้าทำตัวเหมือนพวกไห่เฉียวอีกช่วงบ่ายของวันหลังจากหัวหน้าเวรมารับงาน กลุ่มของพวกเขาต้องใช้รถสามล้อสองคันนำตัวพวกไห่เฉียวไปส่งที่สถานดัดสันดานซึ่งอยู่ในเมืองใกล้เคียง คืนนี้พวกเขาคงต้องค้างที่นั่นก่อนเดินทางกลับ เพราะระยะทางไม่ใช่น้อย ๆ และถนนหนทางก็ไม่ได้ดีมากนัก“ฮึ่ม! รอให้ฉันได้ออกมาก่อนเถอะ ฉันจะฆ่านังเพ่ยหยูนั่นซะ” ไห่เฉียวกัดฟันเอ่ยขึ้นอย่างสุดจ

อาจารย์คนอื่น ๆ ได้แต่เดินส่ายหัวออกไปเมื่อเห็นสีหน้าของเสี่ยวลี่ที่หาเรื่องใส่ตัวเองจนถูกออกใบเตือน พวกเขาต่างก็ได้รับค่าจ้างที่เหมาะสมกับการสอน และทุกคนก็ตั้งใจที่จะสอนเด็ก ๆ ให้มีความรู้ แตกต่างจากเสี่ยวลี่ที่มักหาประโยชน์จากเด็กนักเรียนอยู่บ่อย ๆ ทำให้อาจารย์หลายคนไม่ค่อยอยากพูดคุยกับเธอมากนัก“นี่ พวกเราไปดูคะแนนสอบกันเถอะ ฉันได้ยินว่าอาจารย์กำลังติดประกาศที่หน้าห้องอยู่น่ะ นะ นะ รีบไปดูกันว่าพวกเราทำคะแนนได้ดีหรือเปล่า” ฟางไป๋ที่เพิ่งเดินไปเข้าห้องน้ำกลับมาที่ห้องพักเพื่อบอกเพื่อน ๆ เธอได้ยินทหารบ้านคุยกันระหว่างเดินตรวจตราตามหน้าที่“ใจเย็น ๆ น่า รอให้อาจารย์ติดเสร็จก่อนเถอะ อีกสักพักเราค่อยไปกันดีไหม ฉันไม่อยากไปยืนรอเบียดเสียดกับคนอื่นน่ะสิ” สวี่ชิงส่ายหัวว่าไม่อยากรีบไป“อืม… สวี่ชิงพูดถูกนะ ป่าน

“ส่วนหนูแค่มีพี่ไป่หลิวกับพี่ซู่ฟางอยู่ หนูก็พอใจแล้วค่ะ” เพ่ยหยูเอ่ยขึ้นบ้าง เธอเองก็คิดว่าที่นี่น่าอยู่กว่าภายนอกมาก ถึงยังไงตอนนี้ครอบครัวของเธอก็ยังตามหาไม่พบ เพ่ยหยูจึงไม่คิดที่จะออกจากสถาบันไปเผชิญกับครอบครัวใหม่ซึ่งไม่รู้ว่าจะดีกับเธอหรือไม่“อืม...ถ้าพวกพี่สาวออกไปแล้วจะหาเวลากลับมาเยี่ยมน้องสาวนะ” สวี่ชิงยิ้มบอก เธอเองก็เป็นห่วงอยู่เรื่องเพ่ยหยู ยังดีที่มีไป่หลิวกับซู่ฟางคอยดูแลเธอที่นี่“ใช่แล้วล่ะ ฉันกับสวี่ชิงจะกลับมาเยี่ยมบ่อย ๆ นะ” ฟางไป๋พยักหน้าหงึกหงักว่าจะมาเยี่ยมเพื่อนที่นี่อย่างแน่นอนหลังจากออกไปแล้วเด็ก ๆ นั่งคุยกันจนกระทั่งถึงเวลาอาบน้ำ ทุกคนจึงพากันเดินเรียงแถวออกไปยังห้องน้ำด้านนอกห้องนอนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ค่ำคืนนั้นแต่ละคนต่

สามปีต่อมาเพ่ยหยูที่เรียนหนักมาตลอดตอนนี้พร้อมแล้วสำหรับการเข้าสอบเกาเข่าครั้งแรกในชีวิตของเธอ บรรดาอาจารย์ในสถาบันเองก็แทบจะไม่มีสิ่งใดจะสอนเพ่ยหยูเพิ่มเติมอีกแล้ว ในหลายปีที่ผ่านมา ข้อสอบมากกว่าสามหมื่นข้อถูกเพ่ยหยูทำจนหมดแล้ว พวกเขาจึงไม่รู้ว่าจะหาแนวข้อสอบมาจากไหนให้เด็กอัจฉริยะคนนี้อีก เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ประวัติการเรียนของเพ่ยหยูถูกส่งให้สำนักศึกษาธิการของเมืองไปแล้วเพื่อยื่นขอเข้าสอบเกาเข่า ตอนแรกเกิดปัญหาเรื่องอายุที่น้อยเกินไปของเพ่ยหยูจนเกือบไม่มีสิทธิ์สอบ กระทั่งผู้ว่าการเมืองให้หนังสือรับรองความสามารถของเพ่ยหยูกับสำนักศึกษาธิการ เพ่ยหยูจึงสามารถเข้าสอบเกาเข่าที่โรงเรียนประจำจังหวัดได้ในที่สุด และวันนี้ก็เป็นวันที่อาจารย์ในสถาบันจะพาเธอออกไปสอบตามตารางสอบวันแรก เด็ก ๆ ในสถาบันต่างมาร่วมส่งเพ่ยหยูกับรุ่นพี่ที่ผ่านเกณฑ์การสอบไม่ต่างจากเพ่ยหยูอีกสองสามคนด้วย ทำให้บรรยากาศในสถาบันวันนี้คึกคักมากเป็นพิเศษ