Semua Bab Ang Inosenteng Maid ni Lord Master: Bab 151 - Bab 160

Awtomatiko akong napabalikwas ng upo saka ko siya binato ng unan sa mukha."Bastos!" asik ko sa kaniya, ramdam ang mabilis na pag-akyat ng init sa aking pisngi. “Anong magkainan?!" Mabilis niyang dinampot ang unan habang may pilyo ng ngiti sa labi niya. "Anong bastos doon? I meant biscuits o kaya instant noodles, Ika. May nakita akong maliit na sari-sari store sa tabi ng inn bago tayo pumasok dito, balak ko sanang bumili para share tayo. That's exactly what I meant. Bakit? Ano ba pagkakaintindi mo? Baka pwede natin pag-usapan.”"Ginawa mo pa akong tānga, eh alam na alam ko ‘yang takbo ng utak mo!" asik ko pa at muli siyang binato ng unan. Agad ulit niya iyon dinampot pero sa pagkakataong ito ay wala na ang pilyo niyang ngiti. “People change, Ika. Kung bastos ang pagkakakilala mo noon sa'kin… hindi na ngayon," makahulugan niyang sabi, tila sineryoso ang sinabi ko. Napalunok ako at nawala bigla ang kaninang inis ko nang humakbang siya papalapit sa akin saka naupo sa gilid ng kama. "

Agad kong dinaluhan si Jace at nakitang may malay pala siya pero hinang-hina nga lang. Nakasandal ang likod niya sa dingding sa tabi ng pintuan, nakapikit ang mga mata at namumutlang nakaupo."Jace, I'm sorry! Kaya mo pa bang tumayo?" tarantang tanong ko, agad siyang hinawakan sa magkabilang braso para sana alalayan kaso napasinghap ako nang maramdaman ko ang nakapapasong init mula sa kaniyang balat. Sobrang taas ng lagnat niya!Sinubukan niyang imulat ang parehong mata pero ang isa lang ang nakayanan niya. Tumingin siya sa akin nang may mahinang ngiti. "I told you I have a fever... but you didn't believe me,” saad niya, nagawa pang tumawa nang mahina kahit bakas ang hirap sa kaniyang paghinga.Mariin akong napakagat sa labi at sinubukan siyang patayuin. Pero sa laki at bigat ng katawan niya ay halos hindi ko siya magalaw mula sa pagkakaupo sa sahig."Jace, please, tulungan mo ako. Hindi kita kayang buhatin," pakiusap ko, ramdam ko na ang pamumuo ng luha ko dahil sa konsensya. Kung hi

Nakatitig lang ako sa natutulog niyang mukha habang nagpapaulit-ulit sa tainga ko ang binitawan niyang salita. ‘Kahit may anak na kayo, wala akong pakialam. Kaya ko rin magpakatatay. Mas mabuting tatay kaysa sa kaniya…’Gusto kong sumigaw, gusto ko siyang yugyugin at sabihing, G*go ka ba? Anak mo 'yun! Si Zeus, anak mo siya! Pero nanatiling nakasara ang bibig ko habang tahimik na nagsisipag-unahan sa paghulog ang luha ko. Ang bigat sa dibdib, naghahalo-halo na ang emosyon ko ngayon. Inis sa sarili, inis sa kaniya, at inis sa naging desisyon ko noon na hindi ko sinabi sa kaniya na siya ang nakabuntis sa akin noon. Buong akala niya ay anak namin ni Ymilio ang bata, pero heto siya't handa pa rin siyang magpakatatay.Siya si Jace na kilala ko sa pagiging pilyo, hindi seryoso sa buhay, at walang alam kundi inisin ako. Bakit bigla siyang naging ganito? Eh hindi naman masyado malalim ang pinagsamahan namin noon.Naramdaman ko ang lalong pagbigat ng kaniyang paghinga. Ang kaniyang yakap,

KINAUMAGAHAN"Ma'am, Sir? Pasensya na po sa istorbo," magalang na bungad ng receptionist pagkabukas ko ng pinto. "Abiso lang po mula sa barangay na bumaba na ang baha sa unahang kalsada. Medyo tumila na rin po ang ulan kaya any moment po ay safe na kayong lumabas at bumyahe."Agad nagliwanag ang mukha ko sabay napangiti ng pagkalawak-lawak. Salamat naman sa Diyos! Pagkalipas ng dalawang araw na pagkaka-stranded dito sa maliit at malamig na kwartong ito, sa wakas ay makakauwi na rin ako. Miss na miss ko na ang anak ko! Panigurado walang oras na hindi niya ako hinahanap. Pero tiwala naman ako na hindi siya papabayaan doon, lalo na't napapatahan siya ni Manang Maria. "I assume you smile like that because you're gonna see Zeus," biglang basag ni Jace sa pananahimik ko matapos ko makausap ang receptionist.Nilingon ko siya at nahuli kong nakatitig pala siya sa akin, dahan-dahan siyang sumandal sa headboard ng kama. "S-Siyempre naman," pag-amin ko at nginitian na rin siya. “Panigurado hin

Hinila niya ako pabalik sa dibdib niya at mas hinigpitan ang pagkakayakap sa akin. Doon sa posisyon na 'yun kami tuluyang dinalaw ng matinding antok, hinayaan na ang sandali na lumipas habang magkadikit ang mga katawan namin.Kinaumagahan, nagising ako dahil sa sinag ng araw na tumatama sa mukha ko mula sa siwang ng lumang bintana. Wala na ang tunog ng ulan sa labas na naging saksi sa mga nangyari sa amin kahapon. Dahan-dahan kong inalis ang braso ni Jace na nakapulupot pa rin sa baywang ko para hindi siya magising.Tumayo ako at sumilip sa bintana. Laking pasalamat ko nang makitang bawas na bawas na ang baha sa kalsada at medyo tuyo na ang paligid. Safe na talagang bumiyahe. Mabilis kong kinuha ang mga damit kong isinabit ko kahapon na sa wakas ay tuyo na rin, saka ako nagbihis at nagsimulang mag-ayos ng bag para makalabas na agad kami.Habang nagliligpit ako, hindi ko mapigilang mapangiti nang malawak. Parang ang gaan-gaan ng pakiramdam ko. Hindi ko alam kung bakit pero parang may n