All Chapters of Strangers After Midnight : Chapter 41 - Chapter 50

Zane's POV Her eyes opened, wide and trembling, completely torn between the overwhelming heat consuming us and the heavy hesitation holding her back. The air between us was thick with unsaid words, but the sheer gravity of being this close after three long years was deafening. Hindi ko na hinayaang lamunin pa siya ng anumang pag-aalinlangan. Hinalikan ko siya muli—isang malalim, marahas, at mapusok na halik na tuluyang bumasag sa natitirang wisyo naming dalawa. My tongue slid inside her mouth, tasting her completely, while my hand drifted downward, refusing to hesitate anymore. I slid my hand beneath the lace of her underwear, my fingers directly touching her wet, burning core. Feeling how completely ready she was for me shattered whatever control I had left. The raw reality of her response sent a jolt of pure adrenaline straight to my veins. "Zane... please, don't torture me like this," she pleaded, her voice completely wrecked as her hips subconsciously twitched against my hand.

Zane's POVNagising ako sa unang sinag ng araw na sumisilip mula sa malalaking bintana. Sa loob ng ilang segundo, nakatitig lang ako sa kisame. Tahimik. Walang iniisip. Walang problema. Walang pamilya. Walang engagement. Walang obligasyon. Then I felt her.Bahagyang gumalaw si Mich sa tabi ko. At doon ko lang tuluyang naalala ang lahat. Last night. The gala. The reunion. The conversations we should have had three years ago. At ang mga bagay na hindi na namin napigilang maramdaman.Dahan-dahan akong lumingon. Mahimbing pa rin ang tulog niya. Tahimik. Payapa. At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, pakiramdam ko ay may nakita akong bagay na matagal ko nang hinahanap.Hindi ko lang alam kung ano. Napangiti ako nang bahagya. Then reality came crashing back. Veronica. The engagement. My family. The Delos Reyes. The second engagement party.Putangina.Napapikit ako. Alam kong hindi mawawala ang mga problemang iyon dahil lang sa isang gabi. Kung tutuusin, mas lalo pa nga si

Zane's POV Hindi ko agad inalis ang tingin ko sa elevator matapos magsara ang mga pinto nito. Tahimik ang buong penthouse. Masyadong tahimik. At nakakainis aminin, pero pakiramdam ko ay may kulang agad nang mawala si Mich sa paningin ko. Napabuntong-hininga ako bago bumalik sa loob. The night before felt unreal. Parang isang bagay na dapat ay nangyari lang sa alaala. Pero nang makita ko ang tasa ng kape na iniwan niya sa dining table, doon ko muling naalala na totoo ang lahat. She was here. And for the first time in three years, alam ko na kung paano siya mahahanap. Nag-vibrate ang cellphone ko. Kaagad nawala ang bahagyang magandang mood ko nang makita ang pangalan sa screen. Luciano Villanueva. My father. Napapikit ako sandali bago sinagot ang tawag. "Where are you?" Diretso agad. No greeting. No nothing. "I'm on my way to the office." "Good." Tahimik siyang huminga sa kabilang linya. "Veronica's family will

Zane's POV"Because now I know where to find you." The moment the words left my mouth, I saw the look in Mich's eyes. Half amused. Half suspicious. And completely beautiful. She rolled her eyes before crossing her arms."That's not creepy at all." I grinned."I'll take that as a compliment.""Don't." Natawa ako. God. I forgot how easy this was with her. Or maybe it was never easy. Maybe it only felt that way because I didn't have to pretend around her. No expectations. No business deals. No family obligations. Just Mich. And for the first time in years, that felt like enough."Get in." Napataas ang kilay niya."Excuse me?""I promised you lunch.""I don't remember agreeing.""You didn't say no.""That's not the same thing.""Close enough." Napailing siya habang pinipigilan ang ngiti. At ilang segundo lang ang lumipas, binuksan niya ang passenger door. Victory. Pagkasakay niya, agad kong pinaandar ang sasakyan.For a while, tahimik lang

Zane's POV"I'm going to fix this." Nakita ko ang bahagyang pagbabago sa expression ni Mich matapos kong sabihin iyon. Hindi siya nagsalita agad. Hindi rin siya nagtanong. Pero alam kong iniisip niya kung ano ang ibig kong sabihin. At sa totoo lang—hindi ko rin sigurado.Ang alam ko lang, pagod na akong hayaan ang ibang tao ang magdesisyon para sa buhay ko. Tahimik siyang bumaba ng sasakyan. Pero bago niya tuluyang isara ang pinto, muli siyang yumuko nang bahagya."Don't do anything impulsive." Napatingin ako sa kanya. Bahagya siyang ngumiti."You're the type." Napangiti rin ako."That's rude." Natawa siya nang mahina.Pagkatapos ay isinara niya ang pinto at naglakad papasok ng Serafina Studios. Hindi ako agad umalis. Tahimik ko lang siyang pinanood hanggang mawala siya sa paningin ko. At saka ko lang napagtantong may kung anong nagbago.Tatlong araw pa lang mula nang muli kaming magkita. Pero parang hindi na bumalik sa dati ang lahat. At ang nakakainis—ayaw ko na ring bumalik.Nag-vi