Lahat ng Kabanata ng Kalampag Sa Gabi (SPG): Kabanata 31 - Kabanata 40

EVEPakiramdam ko ay lalo lamang sumakit ang ulo ko matapos umalis ni Denzel. Kanina lamang ay pakiramdam ko gumuho at nabuo ulit ang mundo ko sa iisang araw. Ngayon naman ay kaharap ko si Limuel na mukhang gustong batukan ako sa sobrang dismayado. Nakaupo lamang ako sa sofa habang siya naman ay nakatayo sa harapan ko at seryosong-seryoso ang mukha. Kahit si Daniel na kanina ay maingay ay nanahimik na rin dahil halatang hindi biro ang sitwasyon."Sinabi mo na talaga?" tanong muli ni Limuel habang nakatingin sa akin.Tumango ako ng mabagal."Oo."Napahawak siya sa noo niya bago napailing."Hindi ko talaga maintindihan kung bakit mo ginawa iyon.""Limuel-""Huwag mo muna akong putulin, Eve. Hayaan mo muna akong magsalita dahil ilang taon kitang pinakinggan."Napatahimik ako. Sa totoo lang, bihira ko siyang makitang ganito. Palagi siyang kalmado. Palagi siyang mahinahon. Ngunit ngayong gabi ay halatang-halata ang pagkadismaya niya."Naalala mo ba kung ilang beses mo sa akin sinabi na hin

EVEHindi ko alam kung matatawa ba ako o mapapailing matapos sabihin ni Andrew na gusto niyang ipakilala si Denzel bilang boyfriend ko sa Family Day nila sa school. Sa totoo lang, parang ilang segundo ring tumigil ang takbo ng isip ko dahil sa sobrang diretso ng tanong ng anak namin. Nakaupo lamang siya sa gitna ng sala habang yakap ang paborito niyang dinosaur toy at walang kaalam-alam na muntik na niyang patigilin ang paghinga naming dalawa ni Denzel.Napatingin ako kay Denzel at agad kong nakita ang bahagyang pag-angat ng sulok ng labi niya. Halatang pinipigilan niyang matawa kaya lalo lamang akong nainis."Ikaw, huwag kang ngumingiti diyan," sabi ko habang pinandidilatan siya.Mas lalo tuloy siyang napangiti at parang matatawa pa nga."Ano na naman ang ginawa ko?""Huwag kang magkunwari. Natutuwa ka sa sinabi ng anak natin. Tama?”"Hindi naman…”"Sinungaling ka talaga kahit kailan!” nakanguso kong sabi.Malakas siyang natawa bago sumandal sa sofa. Samantalang si Andrew naman ay sa

CELESTEHindi ko alam kung pang-ilang beses ko nang tiningnan ang oras sa cellphone ko.. Mula alas onse ng gabi hanggang madaling-araw ay paulit-ulit kong sinusubukang tawagan si Denzel ngunit ni isang tawag ay hindi niya sinagot. Ilang beses ko ring binasa ang mga mensaheng ipinadala ko sa kanya ngunit nanatili lamang iyong naka-seen at walang kahit anong reply. “Nasaan ba ang lalaking iyon?! Bakit hindi siya sumasagot sa mga tawag ko at reply?!” inis kong sabi bago hinawakan ang ulo ko.Habang lumilipas ang bawat oras ay lalo lamang akong naiirita at kinakabahan dahil hindi naman siya dating ganoon. Kahit gaano siya kaabala sa trabaho noon ay palagi siyang nagbibigay ng update kung nasaan siya o kung anong oras siya makakauwi. Ngunit nitong mga nakaraang linggo ay pakiramdam ko ay unti-unti siyang nagiging ibang tao.Nakahiga ako sa kama ngunit ni hindi ako dinadalaw ng antok. Sa bawat paglingon ko sa kabilang bahagi ng higaan, lalo lamang akong naiirita dahil nananatiling bakante

DENZELBuong biyahe pauwi ay hindi mawala sa isip ko ang nangyari sa park. Paulit-ulit na bumabalik sa alaala ko ang mukha ni Eve nang maglapat ang mga labi namin. Kahit na simpleng halik lang iyon, hindi ko maikukubling kinilig talaga ako. Lalo pa't anak namin ang may pakana. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung aksidente lang ba talaga iyon o sadyang may bahagi sa akin na ayaw umurong noong mga sandaling iyon. Ilang beses akong napailing habang nakahawak sa manibela dahil pakiramdam ko, unti-unti nang nawawala ang kontrol ko sa mga bagay na dati ay kaya kong kontrolin.Ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, isang bagay lamang ang malinaw sa isip ko.Masaya ako.Pakiramdam ko ay may direksyon ulit ang buhay ko. Ngayon ko lamang naramdaman ang saya ng simpleng paghawak sa kamay ng anak ko. Ngayon ko lamang naramdaman ang pakiramdam na may batang tumatawag sa akin ng "daddy" na hindi dahil sa obligasyon kun'di dahil gusto niya.At habang naiisip ko iyon ay lalo lamang sumisikip an

EVEDUMAAN ANG ILANG ARAW. Naging abala ako dahil may paparating na event. At ngayon na nga ang araw na iyon.Pagpasok ko sa ballroom ay wala naman talaga akong balak na makipag-usap kay Celeste. Sa katunayan, nang makita ko pa lamang siya sa kabilang bahagi ng venue, agad ko ng pinili na ituon ang atensyon ko sa ibang tao. Nandito ako para sa negosyo at hindi para sa personal na drama. Matagal ko nang natutunan na walang magandang maidudulot ang pakikipagtalo sa mga taong sarado na ang isip. Ngunit mukhang hindi ganoon ang plano ni Celeste ngayong gabi dahil makalipas lamang ang ilang minuto ay nakita ko siyang papalapit sa direksyon ko.“Mukhang gagawa na naman ng eksena ang baliw na ito,” mahinang usal ko.Nakasuot siya ng mamahaling gown at maayos ang pagkakaayos ng buhok niya ngunit kahit gaano pa niya subukang magmukhang kalmado ay kitang-kita pa rin ang tensyon sa mukha niya. Parang ilang gabi na siyang hindi nakakatulog nang maayos. Nang tuluyan siyang huminto sa harapan ko ay