บททั้งหมดของ Tiny Cupid: Helping Daddy Catch Mommy: บทที่ 21 - บทที่ 30

Myla’s POV“Mauna na kayo sa loob, kakausapin ko lang ang assistant ko,” utos ni Raven pagdating namin sa labas ng bahay. Hindi ako tumanggi at mabilis kong kinuha ang kamay ni Aleron. Marahan ko siyang hinila papasok. Sa mga oras na ‘to ay gusto ko na lang munang makalayo kay Raven. Gusto ko ring makausap si Aleron tungkol sa nangyari.“Miss Myla, ang bilis mo namang maglakad,” daing ni Aleron nang makapasok na kami sa sala. Doon pa lang ay huminto na siya sa paglalakad. Wala tuloy akong nagawa kung hindi ang huminto rin at tingnan siya.Namewang ako at tumingin sa kaniya ng diretso. “Aleron, muntik na tayong mahuli kanina. Ano na lang ang gagawin natin kapag nalaman ng daddy mo na si Zarina talaga ang nagsasabi ng totoo—”“Na pera lang ang habol mo kay daddy? Pero hindi naman totoo ‘yon. Hindi mo nga siya kilala noong una, hindi ba?” sabi niya at umupo sa sofa na parang walang nangyari. “Wala naman akong ibang gusto kung hindi ang maging parte ka ng pamilya namin. Gusto kong maging

Myla’s POV“Anong ginagawa mo?” Puno ng pagtataka ang tingin ni Raven sa akin. Palipat-lipat ang tingin niya sa akin at sa hawak kong black card na kinuha ko mula sa kapatid niya.Tiningnan ko rin siya ng puno ng pagtataka. “Isn’t it obvious? Tinatanggap ko ang ibinibigay niyang pera sa akin?” sagot ko. “Siya ang nag-alok sa akin, hindi ba bawal tumanggi sa grasya?” naguguluhan kong tanong. Lumingon ako kay Aleron.Namamangha siyang tumingin sa akin at ngumiti. Paulit-ulit niyang itinango ang maliit niyang ulo at saka siya sumulyap sa daddy niya. “Tama naman si Mommy Myla, daddy! Masamang tumanggi sa grasya,” aniya, pagkatapos ay tumingin siya sa tita niya. “Tita Rachel, maraming salamat po sa ibinigay mong allowance sa amin!”Mas lalong nangunot ang noo ni Rachel nang tumingin siya sa amin. “Anong allowance ang pinagsasabi ninyong dalawa?”“Hmm, p’wede na ba akong mag withdraw rito? P’wede ko rin bang baguhin ang pin code ng card para mas accessible para sa akin kapag gagamitin na na

Raven’s POV“So, tell me what is happening?” panimula kong tanong pagpasok ko pa lang ng kotse. Nandoon na si Hans na nakaabang sa akin.“Sir, may natanggap akong report mula sa HR department na isa-isa raw pong kinuha ni Ms. Rachel ang mga tauhang naka under sa kaniya. Nagulat sila sa nangyayari kaya kinailangan na kitang tawagan para pumunta ka rito sa office,” paliwanag niya.Tumango ako at kinuha ang ipad na inabot ni Hans sa akin. Mula sa screen ay isa-isa kong binasa ang mga pangalan ng mga nagsisialisan na ngayon sa mga p’westo nila. Hindi ko maiwasang mapahilot sa aking noo. Hindi ko akalaing aabot sa ganito ang plano ng kapatid ko.Masyadong padalos-dalos si Rachel at hindi niya pinag-iisipan nang maigi ang desisyon niya. Dahil lang hindi niya matanggap ang desisyon ko ay gagawin na niya ‘to. Hindi ba niya naisip na kung hindi ko magawan ng paraan ang ganitong sitwasyon ay nilalagay rin niya sa alanganin ang kumpanya?“Anong gagawin natin ngayon, sir?” nag-aalalang tanong ni

Myla’s POVHanggang ngayon ay hindi ko pa rin nakakalimutan ang nakakahiyang pangyayari kahapon sa office ni Raven, kaya sa tuwing magtatama ang tingin namin ngayon ay hindi ko matagalan na tingnan siya. Hindi rin naman nakakatulong si Aleron dahil mas pinagtutulakan niya ako palapit sa daddy niya, tulad na lang ngayon.“Daddy, gusto raw ni Mommy Myla na matutong magluto. Gusto niyang turuan mo siya ng paborito mong recipe,” sabi ni Aleron. Iyon ang bungad ng makulit na batang ‘yon pagpasok pa lang namin sa kusina kung nasaan si Raven. Siya ulit ang nagluluto ng almusal namin lalo na at may pasok si Aleron ngayong araw.“Is that true?” tanong ni Raven na tumigil saglit sa kaniyang ginagawa. Hindi siya kay Aleron nakatingin kung hindi sa akin at sa paraan niya ng pagtingin ay alam ko na agad na nang-aasar na naman siya. “P’wede ko naman siyang turuan. Madali lang namang lutuin ang mga paborito kong pagkain.”Saglit niyang pinatay ang electric stove at humakbang palapit sa amin. Kusa n

Myla’s POV“How dare you slap me?!” singhal ng babae sa akin nang makabawi siya sa pagkakasampal ko. Hinawakan niya ang buhok ko gamit ang dalawa niyang kamay at walang pag-aalinlangang hinila ‘yon.“Bakit? Sino ka rin para sabihan ng mga gano’ng salita ang anak ko?!” Nanlaki ang mga mata ko sa inis. Hinawakan ko na rin ang buhok niyang unat na unat sa sobrang irita ko. Sana lang ay totoo ito at hindi wig.“Mrs. Sanchez! Mrs. Coast! Naku! Huwag po kayong mag-away rito!” Pigil sa amin ng principal habang sinusubukan niya kaming paghiwalayin ngunit walang gustong magpatinag sa aming dalawa. Ang kapal naman ng mukha niya kung iisipin niyang hahayaan ko lang ang talas ng dila niya!“You damn woman! I will make sure you go to jail!” Mas hinigpitan pa niya ang hawak sa buhok ko. Pakiramdam ko ay mababaklas na ang anit ko pero hindi ako nagpatalo. Hindi naman ito ang unang beses na nakipag-away ako lalo na at madalas ang away sa bangketa noon.“Sige! Sinong tinakot mo? Akala mo ba ay hindi k