บททั้งหมดของ Tiny Cupid: Helping Daddy Catch Mommy: บทที่ 41 - บทที่ 50

Raven's POV Aminado akong natuwa ako nang kaunti nang marinig kong nahulog na rin sa akin si Myla. Ngunit nang marinig ko muling banggitin ni Aleron ang salitang plano, para akong muling sinampal ng katotohanan. Tuluyan nang nabigo ang pagpipigil kong huwag taasan ng boses ang anak ko. “Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip mo, pero hindi mo puwedeng paglaruan ang nararamdaman ng ibang tao. Paano mo nasabing nahulog siya sa akin dahil lang sa simpleng plano mo?” Halos magsalubong ang mga kilay ko habang nakatingin sa kaniya. Mas humigpit naman ang hawak niya sa kamay ni Myla. “Daddy…” Mabilis siyang hinawakan ni Myla sa pisngi at marahang hinaplos iyon. “Aleron, ayos lang sa akin. Kung gusto mo akong makita, puwede pa rin naman tayong mag-bonding,” malumanay niyang sabi, bagay na lalo lamang nagpatindi sa bigat ng dibdib ko. Sa halip na ipagpatuloy ang pagsita ko kay Aleron, bumaling ako kay Hans. “Tell the guards to come in and take this guy and her out of my sight.” Mal

Raven’s POV“Aleron,” tawag ko sa kaniya paglabas ko ng bahay.Ilang minuto na ang lumipas, ngunit hindi pa rin siya bumabalik sa loob. Akala ko tuloy ay tuluyan na siyang sumama kay Myla.Ngunit nang makita ko siyang nakatayo lamang sa harap ng bahay at nakatanaw sa labas ng gate, nakahinga ako nang maluwag kahit paano.“Anong ginagawa mo rito sa labas? Ganiyan mo ba talaga kagustong sumama sa kaniya?”Humarap siya sa akin at ngumisi.“Daddy, gusto mo ba talagang paalisin si Mommy Myla? Sigurado ka bang hindi mo pagsisisihang pinaalis siya? Sigurado kang ayos lang kung isang araw ay may makilala siyang iba?”Sunod-sunod niyang tanong.Bahagyang bumuka ang mga labi ko, ngunit walang sagot na lumabas.Sa halip ay napameywang ako at napailing.“Aleron, ang mga ganiyang bagay ay hindi mo dapat pinakikialaman. Ang damdamin ng tao ay hindi puwedeng paglaruan. Alam kong naiinip ka minsan, pero hindi

Raven's POV“Ito na ba ang huli kong schedule ngayong araw?” tanong ko matapos makalabas ang mga head manager sa meeting room. Kami na lang ni Hans ang naiwan doon. Huminto siya sa pag-aayos ng mga gamit at agad na tumango sa akin.“Nailipat ko na ang dinner schedule mo kay Mr. Franco, kaya wala ka nang susunod na appointment. Ipapahanda ko na ba ang sasakyan sa harap ng building, sir?” tanong niya habang sinisilip ang oras sa relo.Napatingin din ako roon. Masyadong kumain ng oras ang meeting dahil sa mga project na kasalukuyang hawak ng kumpanya. Marami kaming kailangang pag-usapan at asikasuhin...mga bagay na hindi ko puwedeng ipagsawalang-bahala.“Hindi na, ako na ang bahala.” Tumayo ako at inayos ang suot kong suit. “Magpapaiwan ka pa ba rito o uuwi ka na rin?” tanong ko.Umiling siya. “Marami pa akong aasikasuhin sa Secretary Department. May mga bagong pasok at kailangan kong tingnan ang improvement sa trabaho nila,” sagot niya habang kinukuha ang mga dokumentong inaayos niya ka

Myla’s POVHindi ko pa man nabubuksan ang rolling door ng store ay huminto na ang isang mamahaling kotse sa tapat nito. Agad na nakuha ang atensyon ko nang bumaba si Gabriel mula sa sasakyan at ngumiti nang malawak sa akin.Anong ginagawa niya rito?Hindi ko maiwasang mapakunot ang noo nang nagmamadali siyang lumapit para tulungan akong buksan ang rolling door. Sobrang sigla ng kilos niya, para bang nakainom siya ng ilang bote ng energy drink.“Gabriel, anong ginagawa mo rito?” hindi ko na napigilang itanong nang tuluyan naming mabuksan ang store at makapasok sa loob. Marami pa akong gagawin at wala akong oras para i-entertain siya. “Magtatrabaho ako ngayon. Kung gusto mong mamasyal, hindi ako puwede,” paliwanag ko, ngunit agad niya iyong inilingan.“Naku, hindi ako nagpunta rito para ayain kang mamasyal. Hindi ba sinabi mo kagabi, noong hinatid kita, na magtatrabaho ka ngayon sa store? Tutulong ako!” masigla niyang sabi na siyang ikinalaglag ng panga ko.Anong sinasabi niyang tutulon

Myla’s POVSininop ko muna ang iba naming ginamit at nagsimula na rin akong maghanda ng mga kutkutin para pagdating niya ay iinom na agad kami. Malapit lang naman ang binilhan niya kaya nang bumukas ang pint0 ng store ay agad akong nagsalita.“Diyan na lang tayo sa isang lamesa. Mas maganda riyan para makita rin natin ang mga dumadaang tao—”Napahinto ako sa pagsasalita nang maiangat ko ang ulo ko at sa halip na si Gabriel ang makita ko ay si Raven ang nakatayo roon. Diretso siyang nakatayo, suot pa rin ang kulay itim niyang office suit. Mukhang kagagaling lang niya sa opisina at dito agad siya dumiretso.“R-Raven, anong ginagawa mo rito?” sambit ko, halos pabulong dahil sa gulat ko.Walang dahilan para magpunta siya rito. Imposible ring naligaw lang siya para kumain dahil sobrang salungat ng daan papunta rito kumpara sa ruta papunta sa bahay nila.Bago ko pa marinig ang sagot niya ay muling bumukas ang pint0 ng store.“Myla, nakabili na ako. Bumili na rin ako ng yelo kasi sa tingin k