บททั้งหมดของ Tiny Cupid: Helping Daddy Catch Mommy: บทที่ 31 - บทที่ 40

Myla’s POV“Itali n’yo na sila!” pasigaw na utos ng leader ng mga dumukot sa amin bago niya marahas na itinulak ako papasok. Mabuti na lang at na balanse ko agad ang sarili ko at hindi kami tuluyang nabuwal ni Aleron. Wala talaga silang balak na magdahan-dahan kahit man lang kay Aleron. Mukhang wala silang ideya na mas mahalaga pa ang batang ito kaysa sa akin.“Kilos na! Huwag ninyong sayangin ang oras namin!” asik ng isa sa mga lalaki at kinaladkad na kami palapit sa isang poste. Walang kahit na anong upuan man lang at basta na lang niya kaming itinulak paupo sa maalikabok na sahig.“M-Marumi ang sahig, malamig pa. P’wede bang ako na lang ang itali ninyo at huwag na siya—” Hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang isang nakakabinging sampal ang natanggap ko mula sa lider. Narinig ko ang ugong sa kaliwang tainga ko dahil sa bigat ng sampal niya.Hindi agad ako nakakilos at nalalasahan ko pa ang sarili kong dugo mula sa nakagat kong labi. Nabalik lang ako sa realidad nang maramdaman ko

Raven’s POV “Sir, inikot na po namin ang buong parke at hindi po namin sila makita,” hinihingal na sambit ng isa sa mga guard na tumutulong para hanapin sina Aleron. Kinausap ko lang saglit ang principal tungkol sa nangyari at sinabi kong ayaw ko nang maulit ang gano’n. “Ikutin ninyo ulit, imposibleng wala sila sa park." Nagsisimula nang manlamig ang kamay ko. Hindi naman bago ang ganitong pangyayari pero naaagapan agad iyon ng mga tauhan ko. Mariin kong naikuyom ang mga kamay ko. Masyado akong nagpakapanatag at nakalimutan kong marami nga pala akong kaaway na naghihintay lang na humina ang depensa ko. “Sir, may tumatawag po yata sa inyo." Pagkuha ni Hans sa atensyon ko. Doon ko lang napansin ang mahinang tunog ng vibration ng cellphone sa bulsa ko. Dali-dali ko iyong kinuha at nagbabakasakaling si Aleron ‘yon o si Myla ngunit nang isang hindi rehistradong numero ang lumabas sa screen ay tuluyan na akong nanlamig. “Sino ‘to?” Wala na akong pagdadalos-dalos na nagtanong. Kung haw

Raven’s POV“Myla?” Marahan kong tawag sa kaniya nang balikan ko siya. Nasa loob na si Aleron at nagpapahinga, habang si Myla naman ay mukhang nakaidlip dahil sa pagod sa nangyari. “Myla, nandito na tayo,” ulit kong tawag sa kaniya at sinubukan siyang alugin nang mahina. Ngunit nang mahawakan ko ang balat niya, nabigla ako sa init no'n.“Sir Raven, may problema po ba?” tanong ni Hans nang mapansin niyang ang tagal kong nakatayo sa gilid ng kotse.“Nakatulog si Myla. Medyo mainit-init din siya. Mukhang nabigla siya sa mga nangyari.” Nakaramdam ako ng matinding guilt. Alam ko sa sarili kong may kasalanan din ako sa mga nangyari dahil ako ang may gustong gawin siyang parte ng pamilya.“Ah, bubuhatin ko na lang po siya paakyat sa kuwarto niya, sir. Huwag po kayong mag-alala,” sambit ni Hans at tinupi ang manggas ng suot niyang itim na polo. Akmang lalapit na siya nang tingnan ko siya nang diretso sa mga mata niya.“Why would you carry her?” tanong ko.Naguguluhan niya akong tiningnan. Sal

Raven’s POVSalubong ang kilay ko nang muli kong tiningnan si Rachel, maging ang babaeng nasa tabi ni Zarina.“Paano mo mapapatunayang nagsasabi siya ng totoo?” tanong ko habang nililingon ko ang babae sa tabi niya.Napaatras naman siya na parang kabado. Mahigpit din niyang pinagkawit ang mga kamay niya at tumango.“Nagsasabi po sina Ma’am Zarina at Ma’am Rachel ng totoo. Si Miss Myla Francisco po ay matagal nang may utang sa ospital dahil sa mama niyang ilang taon nang bedridden,” sambit niya at agad na napayuko upang iwasan ang tingin ko.“At ano ang patunay ninyo?” muli kong tanong.“May mga resibo rin diyan sa loob ng folder. Kung titingnan mo ang lahat, malalaman mo ang totoo. Hindi ko ginagawa ito para pilitin kang ako ang pakasalan mo. Ginagawa ko ito dahil ayokong mapahamak kayo ni Aleron at mahulog sa patibong ng babaeng iyon.”Mas lalo kong naikuyom ang kamao ko. Hindi ko nagustuhan ang paraan ng pagsasalita ni Zarina na para bang napakasama ni Myla. Hahanda na sana akong ma

Myla's POV"May balak ka bang maging totoo sa akin?" tanong ni Raven. "Oh kung hindi ko pa nalaman ang lahat ay itatago mo ba ito hanggang sa maikasal tayo at tuluyan kang maging parte ng pamilya namin?"Napailing ako. Hindi iyon totoo. Matagal ko nang gustong aminin ang lahat sa kaniya. Kung hindi lang dahil kay Aleron at sa perang natatanggap ko para sa pagpapagamot ni Mama, matagal ko nang nasabi kay Raven ang buong katotohanan."H-Hindi gano'n, Raven." Sinubukan kong bumangon kahit nasusuka pa rin ako at sobrang sakit ng sintido ko. "H-Hindi ko balak na itago sa'yo ang tungkol kay Mama at sa mga utang ko. Sadyang hindi lang ako makahanap ng tamang oras para sabihin sa'yo ang lahat."Pagak siyang natawa habang nakatingin sa akin. "Talaga ba? Bakit noong nahuli kitang kasama sina Zarina, nagsinungaling ka? May pagkakataon ka nang umamin noong mga oras na iyon. O baka naman hinihintay mo lang talagang makuha ang apelyido ko bago ka magsabi ng totoo—""Hindi naman ako ang may gustong