All Chapters of เกิดใหม่เพราะไฟร่าน: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากตกลงกันได้ ทุกคนก็เดินกลับบ้านด้วยบรรยากาศที่เงียบกว่าตอนไปมาก มีเพียงมูก้าที่นั่งรออยู่หน้ากระท่อมเพราะตามไปไม่ทัน แต่ทันทีที่เห็นนาลินเดินกลับมา เขาก็รีบลุกขึ้นวิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจ"พี่นาลิน! กลับมาแล้วเหรอ" เสียงร่าเริงของมูก้าดังขึ้น แต่พอเห็นสีหน้าเหนื่อยล้าและแก้มที่ยังแดงอยู่บ้างของนาลิน รอยยิ้มของเขาก็จางลงทันที "พี่เป็นอะไรไปหรือ""ไม่มีอะไรหรอก" นาลินตอบเสียงเบา "ข้าเหนื่อยมากแล้ว อยากกลับไปนอนก่อนนะ" เธอเดินผ่านมูก้าเข้าไปในบ้านทันทีโดยไม่รอคำตอบ ทิ้งให้เขายืนอึ้งอยู่ตรงนั้นด้วยความงุนงง จาซูขยับเท้าจะตามเข้าไป แต่เลอต้าคว้าแขนเขาไว้ก่อน"ปล่อยให้นางอยู่คนเดียวก่อนเถอะพี่ใหญ่" เลอต้าพูดเสียงต่ำ "ตอนนี้นางกำลังอารมณ์ร้อน ยิ่งตามเข้าไปยิ่งไม่ดี เดี๋ยวก็ทะเลาะกันเปล่าๆ" จาซูอึดอัดใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาว สุดท้ายก็เดินจากไปทางอื่นโดยไม่พูดอะไร สีหน้ายังคงหนักอึ้งด้วยเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งวันเมื่อเหลือเพียงน้องๆ สามคนยืนอยู่ด้วยกัน เลอต้าจึงหันไปหาปาโก้พร้อมรอยยิ้มเล็กน้อย"ต่อไปนี้เจ้าได้รับอนุญาตให้เข้าหอกับนาลินแล้วนะ" เขาพูดพลางตบไหล่น้องชายเบาๆ "เจ

ตั่บ ตั่บ ตั่บ ตั่บ!เสียงเนื้อกระทบเนื้อที่หนักหน่วงดังก้องสะท้อนในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ บ่งบอกถึงความป่าเถื่อนแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน ที่เลอต้ามอบให้เมียรักอย่างลึกซึ้ง "อื้อ... ซี้ด... ผัวจ๋า... แรงอีก... เอาใจข้าอีก..."เสียงหวานของนาลินร้องครางลั่นอย่างพอใจ ร่างระหงแอ่นส่ายร่อนสะโพกมนลอยเด่นขึ้นจากฟูกอุ่นเพื่อรับแรงกระแทกกระทั้นที่โหมกระหน่ำเข้ามาไม่ขาดสาย ยิ่งเลอต้าสวนแกนกายใหญ่โตอัดแน่นเข้าใส่ลึกจนสุดโคนเท่าไร หล่อนก็ยิ่งบิดเกร็งตอดขมิบตอบรับด้วยความซ่านเสียวจนแทบจะสำลักความสุข มือหนาสากของพรานหนุ่มเอื้อมไปคว้ากุมสองเต้าอวบอัดที่สั่นคลอนโยนตามแรงส่ง ออกแรงบีบเค้นขยำบี้จนเนื้อขาวละมุนปลิ้นออกตามง่ามนิ้วอย่างมันมือ สลับกับก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นและดูดดึงปทุมถันสีหวานเพื่อระบายความกระสันรัญจวนใจที่พุ่งทะยานจนแทบจะระเบิด บรรยากาศอันดุเดือดและเสียงครางกระเส่าปานจะขาดใจของทั้งคู่ในห้องนอนที่กั้นด้วยฝาไม้ไผ่บางๆ นั้น ย่อมไม่อาจเล็ดลอดหูของชายหนุ่มอีกสามคนที่นอนอยู่อีกฟากหนึ่งไปได้เลย จาซูพี่ใหญ่ของบ้านที่คืนนี้ควรจะเป็นคนที่ได้นอนกับเมียแท้ๆ แต่กลับได้นอนข้างนอกเพราะด

สายลมยามบ่ายแก่พัดพาเอาความร้อนระอุของผืนป่าให้ค่อยๆ เบาบาง ลงแต่บรรยากาศภายในกระท่อมไม้ไผ่หลังย่อม กลับยิ่งทวีความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฝีเท้าของจาซูดังขึ้นแผ่วเบายามที่เขาเดินก้าวเข้ามาในบริเวณโถงกลางบ้าน ในมือหนากำยำที่เคยจับแต่ด้ามอาวุธและมีดพร้า ตอนนี้กลับกำช่อดอกไม้ป่าสีสันสดใสเอาไว้แน่นจนก้านของมันแทบจะหักคามือ เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมที่เคยดุดันกวาดมองหาเมียรักด้วยความประหม่าและร้อนรนในอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นาลินกำลังนั่งง่วนอยู่กับการคัดแยกสมุนไพรที่หลังบ้าน เธอสวมเพียงผ้าแถบสีเข้มเผยให้เห็นหัวไหล่กลมกลึงและแผ่นหลังเนียนละเอียดที่มีรอยรักจางๆ จากค่ำคืนที่ผ่านมาประดับอยู่ กลิ่นอายของความสัมพันธ์อันเร่าร้อนยังคงอบอวลอยู่รอบตัวเธอ ยิ่งทำให้จาซูที่ยืนมองอยู่ห่างๆ รู้สึกเจ็บแปลบในใจจนแทบกระอัก พี่ใหญ่ของบ้านสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความกล้าที่มันหดหายไปตั้งแต่เมื่อเช้า เขาก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเธอช้าๆ พยายามทำเสียงฝีเท้าให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้หญิงสาวตกใจ "นาลิน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับสายลมร่างบางชะงักมือที่กำลังคัดใบ

เช้าวันต่อมา แสงแดดส่องสว่างทั่วกระท่อมไม้ไผ่ ความเคลื่อนไหวภายในบ้านเริ่มขึ้นตั้งแต่รุ่งสาง เลอต้า ปาโก้ และมูก้า จัดเตรียมเครื่องมือและพากันเดินออกจากบ้านไปทำไร่กันหมดแล้ว เหลือเพียงจาซูที่แกล้งทำเป็นจัดการงานบ้านอยู่ด้านนอกเพียงคนเดียว เพื่อดักรอเวลาที่จะได้อยู่กับนาลินตามลำพังเมื่อประตูห้องนอนเปิดออก นาลินเดินก้าวออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย เธอทำท่าจะเดินเลี่ยงไปเก็บผลไม้ที่หลังบ้าน แต่จาซูขยับตัวก้าวเข้ามาขวางหน้าเอาไว้ทันที"นาลิน... คุยกับพี่ก่อนเถอะ" จาซูเอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แววตาคมเต็มไปด้วยความประหม่าและเว้าวอนนาลินชะงักเท้า จ้องมองชายตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา เมื่อรู้ว่าไม้ตายนี้ทำให้เขายอมสยบได้ง่ายๆ"ข้าบอกแล้วไง ว่าถ้าข้าสบายใจจะคุย ข้าจะเป็นฝ่ายคุยเอง""พี่รอไม่ไหวแล้วนาลิน... พี่นอนไม่หลับมาสองคืนแล้ว" จาซูพูดเสียงสั่น มือหนาทั้งสองข้างยื่นไปจับมือนุ่มของเธอเอาไว้แน่น ครั้งนี้เขาไม่ยอมให้เธอสะบัดหนีง่ายๆ "พี่รู้ตัวแล้วว่าพี่ทำผิด พี่โง่เองที่ใช้อารมณ์ตบตีเจ้า ให้พี่กราบเท้าเจ้ายังได้เลย ขอแค่เจ้าบอกมาว่าต้องให้พี่ทำอย่างไร เจ้าถึงจะหายโกรธ พี่ยอมทุกอย่างจริงๆ"นาลินมองมือที

ค่ำคืนนั้นหลังอาหารเย็น เลอต้า ปาโก้ และมูก้าต่างแยกย้ายไปพักผ่อนในรวมบนที่นอนของตัวเองตามปกติ เหลือเพียงจาซูที่ยังคงวนเวียนอยู่แถวชานบ้าน มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน สายตาชำเลืองมองไปทางประตูห้องนอนอยู่เป็นระยะนาลินเดินออกมาจากในครัว เห็นท่าทางกระสับกระส่ายของเขาแล้วก็อดยิ้มมุมปากไม่ได้ 'ยังไม่กล้าเปิดปากขอเองอีกแล้วสินะ' เธอคิดในใจ ก่อนจะเดินเข้าไปพิงกรอบประตูห้องนอน"ท่านจะยืนแบบนั้นทั้งคืนหรือไงพี่จาซู" นาลินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยการล้อเลียน จาซูหันมามองทันที ดวงตาคมวาบขึ้นด้วยความหวัง "นาลิน... เจ้าหมายความว่า...""เข้ามาสิ" เธอเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะหันหลังเดินเข้าห้องไปจาซูรีบก้าวตามเข้ามาทันที เขาปิดประตูห้องด้วยมือที่สั่นเล็กน้อยจากความตื่นเต้น เขายืนอยู่กลางห้องอึดใจหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าปกติ"นาลิน พี่ขอโทษอีกครั้งจริงๆ เรื่องที่ผ่านมาทั้งหมด พี่คิดทบทวนมาตลอดหลายวันนี้ พี่รู้ตัวว่าทำผิดไปมาก" เขาเอ่ยพลางก้าวเข้ามาใกล้ ยกมือขึ้นแตะไหล่บางของเธออย่างเบามือ ราวกับกลัวว่าเธอจะสะบัดหนีอีกครั้งนาลินมองสีหน้าจริงจังของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ในใจนึ