All Chapters of เกิดใหม่เพราะไฟร่าน: Chapter 51 - Chapter 60

เนลีแยกกับจาซู และได้ข้าวจากเขามาอีกห่อ เมื่อใกล้ถึงบ้าน เธอกลับคิดว่าไม่อยากกลับไปอีกแล้ว พอได้สัมผัสกับอินสระ ได้กินจนอิ่ม ความคิดหนึ่งก็เข้ามาในหัว ‘ทำไมต้องกลับไปเป็นทาสให้คนพวกนั้นอีก’ หญิงสาววางทุกอย่างลง แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นเธอยืนอยู่ตรงกลางระหว่างกลับ กับ หนี แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าก้าวเท้าไปสักทาง จะหนีก็ไม่รู้จะหนไปที่ไหน สตรีที่แต่งงานแล้ว เท่ากับยกชีวิตให้ชายผู้เป็นสามี ต่อให้ถูกตีจนตายก็ไม่มีสิทธิ์กลับไปหาพ่อแม่ จะกลับก็ไม่อยากกลับไปอยู่ในสภาพที่อนาจเช่นนั้นอีกแล้วเธอแกะห่อข้าวออกช้าๆ ก่อนตักเข้าปากทีละคำ ไม่ใช่เพราะอยากกินช้า แต่เพราะอยากให้มันอยู่กับเธอให้นานที่สุด เพราะรู้ว่าถ้าเอากลับบ้านไปแล้วผัวทั้งสองเห็นเข้าต้องซวยแน่เนลีนั่งกินอย่างรีบๆ แต่ในจังหวะที่กำลังจะยกข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก เธอรีบกวาดมันจนไม่เหลือแม้แต่เม็ดเดียวติดใบไม้ที่ห่อ มือก็ต้องหยุดชะงักกลางอากาศ ทันทีที่ได้ยินเสียงหมาเห่าดังมาจากทางไกลเธอวางใบไม้เปล่านั้นลงอย่างเงียบที่สุด หูตั้งชันฟังเสียงนั้นด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะได้ยินเสียงกิ่งไม้หักตามมาจากทิศเดียวกัน เนลีนิ่งฟังอยู่ครู่หนึ่ง ลมหายใจค่อยๆ ผ

เนลีเดินฝ่าดงป่าทึบมาตลอดคืนโดยแทบไม่ได้หยุดพัก ร่างกายที่เจ็บปวดจากรอยไม้ฟาดเริ่มแข็งเกร็งจนขยับตัวลำบาก ขาทั้งสองข้างเป็นตะคริวซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนต้องหยุดนั่งนวดอยู่หลายครั้ง แผลที่ข้อมือจากการเลื่อยเชือกก็เริ่มแสบร้อนขึ้นเรื่อยๆ เพราะไม่ได้รับการทำความสะอาดอย่างเหมาะสมเมื่อฟ้าเริ่มสางเป็นสีขาวขุ่น เนลีก็มองเห็นแนวรั้วไม้ไผ่ของบ้านจาซูอยู่ไม่ไกลนัก หัวใจที่เหนื่อยล้าเริ่มมีแรงฮึดขึ้นมาบ้าง แต่พอเดินเข้าใกล้มากขึ้น ความลังเลก็ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาแทนที่'ถ้าเดินเข้าไปตรงๆ แล้วมีคนจับได้ว่าเป็นเมียหนีจากอีกครอบครัว ตามธรรมเนียมพวกเขาคงต้องส่งตัวข้าคืนแน่ๆ' เธอคิดในใจพลางกัดริมฝีปาก เธอรู้ดีว่ากฎของเผ่าตัวเอง ไม่ยอมรับผู้หญิงที่หนีสามีมาส่วนใหญ่จึงมักถูกส่งตัวกลับเสมอ ยิ่งไม่ไม่ถูกกับนาลินอยู่แล้ว ถ้าเธอโผล่ไปให้อีกฝ่ายเห็น ยังไงก็ไม่รอดแน่เนลีตัดสินใจหลบเข้าไปซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบริมชายป่า ที่มองเห็นทางเข้าหมู่บ้านได้ถนัด เธอตั้งใจว่าจะเฝ้าดูจนกว่าจะเห็นจาซูเดินอยู่ตามลำพัง ค่อยฉวยจังหวะเข้าไปขอความช่วยเหลือทว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร โอกาสนั้นก็ยังไม่มาถึงสักที ท้องของเนลีเริ่มร้องข

จาซูเดินกลับเข้าบ้านด้วยฝีเท้าที่เร็วกว่าปกติ สายตากวาดมองไปรอบๆ อย่างไม่วางใจ มือที่กำอยู่ข้างลำตัวยังคงเกร็งอยู่ ทั้งที่พยายามทำหน้าให้ดูเป็นปกติที่สุดแล้วก็ตาม"พี่จาซู...” ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกเรียกชื่อ“ท่านเป็นอะไรไปหรือ" นาลินที่กำลังนั่งเตรียมยาสมุนไพรให้ปาโก้อยู่ริมชานเรือนเงยหน้าขึ้นมองทันทีที่เห็นเขาเดินเข้ามา “เปล่านี่ พี่ไม่ได้เป็นอะไร” นาลินจ้องคนพูดอย่างจับผิด เพราะคำพูดของเขา มันสวนทางกับอาการล่กๆ ลนๆ ของเขาอย่างชัดเจน"ไม่เป็นอะไร? แต่หน้าตาดูตื่นตกใจมากนะ" “งั้นเหรอ”“ทำอะไรผิดมาหรือเปล่า ดูแปลกๆ” นาลินหรี่ตามองเขาอย่างไม่เชื่อ เธอวางครกยาลงแล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปดูใกล้ๆ"นี่ไง ท่านมือสั่นด้วยนะ เกิดอะไรขึ้น" จาซูกลืนน้ำลายเบาๆ ใจคิดหาคำตอบอย่างรวดเร็ว "พี่... พี่เห็นรอยเท้าสัตว์ใหญ่ตัวหนึ่งแถวชายป่าด้านทิศตะวันออก ดูจากขนาดรอยแล้วน่าจะเป็นเสือหรือหมีตัวโต ไม่เคยเห็นรอยแบบนี้แถวนี้มาก่อนเลย""สัตว์ใหญ่?" นาลินเอ่ยด้วยความสนใจ"ใช่ พี่เลยรีบกลับมาบอกทุกคนให้ระวังตัวไว้ก่อน" จาซูพยักหน้ารับคำโกหกของตัวเองอย่างรวดเร็ว "เผื่อมันเข้ามาใกล้เขตบ้านเรา เจ้าอย่าออก

เช้าวันรุ่งขึ้น จาซูนั่งลับขวานอยู่ที่ชานเรือนเหมือนทุกวัน แต่วันนี้เขาไม่มีสมาธิกับงานในมือเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่โกหกนาลินเรื่องผ้าห่ม เขาก็กังวลจนนอนแทบไม่หลับ ทุกเสียงเคลื่อนไหวบนเรือนทำให้เขาต้องคอยระวังตัวอยู่ตลอดเวลา "พี่ใหญ่..." เลอต้าถือถาดใส่โถดินเผาและถุงเสบียงเดินตรงเข้ามา ก่อนจะหยุดยืนมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง "มีอะไรหรือเปล่าเลอต้า" จาซูวางหินลับขวานลง พยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติ "ช่วงนี้ท่านเห็นพวกขโมย หรือพวกสัตว์แอบมาขึ้นเรือนบ้างไหม" เลอต้าถามพลางวางถาดลง"ไม่มีนี่ เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือ?" จาซูเม้มปากแน่น “ข้าว่าเขาต้องเปลี่ยนที่เก็บเสบียงแล้ว” เลอตาว่าพลางมองโถดินเผา"ทำไมหรือ" "เนื้อแห้งกับข้าวสารในครัวหายไป" เลอต้ามองหน้าพี่ชายตรงๆ ก่อนจะพูดต่อ"เนื้อแห้งที่ตากไว้เมื่อวันก่อนหายไปก้อนใหญ่ ข้าวสารก็ลดลงเร็วกว่าปกติมาก ทั้งที่คนบนเรือนก็กินเท่าเดิม เราไม่ได้ออกไปล่าสัตว์ ไม่ได้ใช้เสบียงมากกว่าปกติ แต่..." จาซูกระแอมเบาๆ "อ้อ... พี่ลืมบอกเจ้าไป" จาซูแสร้งทำเป็นพยักหน้า "ช่วงนี้พี่ออกไปดักบ่วงไกลบ้าน กลางป่ามันไม่มีอะไรกิน พี่เลยแบ่งเนื้อแห้งกับข้าวสารติดย่ามไปทำกิ

ค่ำวันนั้นนาลินยกถ้วยยาสมุนไพรส่งให้ปาโก้ ชายหนุ่มรับไปดื่มรวดเดียวจนหมด อาการบาดเจ็บ และรอยระบมตามตัวของเขาดีขึ้นมากแล้ว นาลินมองใบหน้าที่เริ่มมีเลือดฝาดของเขา ก่อนจะหันไปสบตากับเลอต้า"ปาโก้อาการดีขึ้นมากแล้ว คืนนี้ข้าจะให้พี่ใหญ่มานอนที่ห้อง" เลอต้าที่กำลังนั่งเหลาไม้ดักสัตว์ชะงักมือเล็กน้อย เขามองหน้านาลินก่อนจะพยักหน้ารับ "ก็ดี ช่วงนี้พี่ใหญ่ดูเหนื่อยเหลือเกิน ได้พักผ่อนกับเจ้าน่าจะดีขึ้น"ยามนั้นเองเสียงฝีเท้า ของจาซูก็ดังขึ้นที่ชานเรือน เขาเดินเข้าบ้านมาด้วยสภาพเหน็ดเหนื่อย ย่ามล่าสัตว์บนไหล่ว่างเปล่าเหมือนหลายวันที่ผ่านมา จาซูวางย่ามและขวานลงมุมห้อง พยายามส่งยิ้มแห้งๆ ให้ทุกคน"กลับมาแล้วหรือพี่ใหญ่" เลอต้าทักขึ้น "ต้มสมุนไพรร้อนๆ อยู่บนเตาแน่ะ" จาซูพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินตรงไปตักถ้วยยาขึ้นถือไว้ "คืนนี้นาลินให้พี่ไปนอนที่ห้อง..." เลอต้าพูดต่อเรียบๆ "นานแล้วที่พี่ไม่ได้พักผ่อนกับนาง" มือที่ถือถ้วยยาของจาซูชะงักค้าง นัยน์ตาหลุบต่ำมองควันฉุยในถ้วยยา ไม่กล้าประสานสายตากับนาลินตรงๆ"เอ่อ... ข้า..." จาซูกระแอมเบาๆ "ช่วงนี้ข้าออกป่าหนัก ตัวเหม็นกลิ่นเหงื่อไคล กลัวจะทำให้นาลินนอน