All Chapters of เกิดใหม่เพราะไฟร่าน: Chapter 31 - Chapter 40

ลูกน้องของวาซานำทางล่วงหน้าไปก่อน วาซาแบกร่างนาลินเดินตามหลังลึกเข้าไปในป่าอีกพักใหญ่ จนกระทั่งแนวต้นไม้เริ่มบางลง เผยให้เห็นกลุ่มกระท่อมไม้ที่ปลูกเรียงรายอยู่ริมหน้าผา มีคบไฟจุดสว่างไสวอยู่ตามจุดต่างๆ ทั่วบริเวณ ต่างจากหมู่บ้านของนาลินที่เงียบสงบในยามค่ำคืนอย่างสิ้นเชิงวาซาวางร่างเธอลงบนพื้นเมื่อเดินเข้ามาถึงลานกลางหมู่บ้าน ก่อนจะคุกเข่าลงแก้เชือกที่มัดข้อมือออกอย่างระมัดระวัง นาลินรีบขยับตัวถอยห่างทันทีที่มือเป็นอิสระ สายตากวาดมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนกปนสงสัย ผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเดินผ่านพร้อมลูกเล็กรีบดึงมือเด็กให้หลบเข้าประตูบ้านทันทีที่เห็นนาลิน ส่วนชายหนุ่มสองสามคนที่ยืนอยู่แถวกองไฟก็ก้มหน้าหลบสายตาวาซาไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครกล้าจ้องมองตรงๆ"เจ้าพาข้ามาที่ไหน" นาลินถามเสียงสั่น แต่ยังคงพยายามทำเสียงให้แข็งกร้าวที่สุดเท่าที่จะทำได้"หมู่บ้านของตระกูลแม่ข้า" วาซาตอบสั้นๆ พลางลุกขึ้นยืน สายตามองไปรอบๆ ด้วยความคุ้นเคย"งั้นเจ้าก็ไม่ใช่คนเผ่าเดียวกับพวกข้าเต็มตัวสินะ" นาลินเอ่ยขึ้นด้วยความตระหนักบางอย่างวาซาไม่ตอบทันที เพียงแต่หันมองเธอครู่หนึ่งก่อนจะหลบสายตาไปทางอื่น "เรื่อง

เช้าวันรุ่งขึ้น นาลินยังไม่ทันตื่นเต็มตาดี ข้อมือยังมีรอยเชือกแดงจางๆ หลงเหลืออยู่ ความไม่คุ้นชินกับสถานที่ทำให้เธอแทบไม่ได้นอนเสียงเคาะประตูกระท่อมดังขึ้นเป็นจังหวะ วาซาที่นอนเฝ้าอยู่หน้าประตูทั้งคืนรีบลุกขึ้นเปิดออก พบบริวารของทาวินยืนอยู่พร้อมข้อความ"ท่านทาวินเชิญนางไปร่วมพิธีเก็บเกี่ยวที่ลานกลางหมู่บ้าน" บริวารเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่แฝงด้วยน้ำหนักที่ปฏิเสธไม่ได้ นาลินมองหน้าวาซาด้วยความลังเล เขาพยักหน้าเบาๆ "ไปเถอะ ถ้าไม่ไป คนชวนจะไม่พอใจเอา" เมื่อวาซาบอกแบบนั้น เธอจึงต้องสะบัดผมให้ดูเรียบร้อยก่อนเดินตามออกไปที่ลานกลางหมู่บ้าน ผู้คนกำลังคึกคักกับพิธีเก็บเกี่ยวข้าวโพดฤดูแรก มีเสียงกลองและเสียงหัวเราะดังกึกก้อง ทาวินยืนรอต้อนรับอยู่ตรงกลางลาน สวมชุดที่ประดับขนนกสีสดใสกว่าทุกวัน"มาสิ นาลิน" เขาเอ่ยยิ้มกว้าง ยื่นมือมาราวกับสุภาพบุรุษ "วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปดูของดีของเผ่าข้า"นาลินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือแตะปลายนิ้วเขาเบาๆ อย่างเสียมิได้ ทาวินพาเธอเดินชมรอบหมู่บ้าน อธิบายเรื่องราวต่างๆ ด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูมีเสน่ห์อย่างไม่น่าเชื่อ เขาเล่าถึงตำนานการก่อตั้งเผ่า เทคนิคการสร้า

คืนนั้นหลังพระจันทร์ขึ้นเต็มดวง นาลินนั่งรอจังหวะอยู่ในกระท่อมหัวใจเต้นแรง เธอห่อเสบียงเล็กน้อยไว้ในผ้าผืนหนึ่ง ซ่อนไว้ใต้เสื่อนอนตั้งแต่ตอนกลางวัน รอเพียงให้แน่ใจว่าไม่มีใครสังเกตเห็นความเคลื่อนไหว ก่อนจะแอบย่องออกจากกระท่อมไปตามทางเลียบลำธารที่ยารินทร์บอกไว้แต่ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ทาวินกำลังเดินฝ่าความมืดมุ่งหน้ามายังกระท่อมของวาซาอย่างมีความสุข เขาคิดไว้แล้วว่าคืนนี้เหมาะที่สุด เพราะวาซาไม่อยู่ จะได้มีโอกาสพูดคุยกับนาลินตามลำพังเสียที ในมือถือดอกไม้ป่าสีขาวช่อหนึ่งที่เก็บมาระหว่างทางเมื่อมาถึงกระท่อม เขาเคาะประตูเพื่อเรียกคนในกระท่อม แต่ไม่มีเสียงตอบรับ ทาวินขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะผลักประตูเข้าไปดู ภายในว่างเปล่า เสื่อนอนถูกจัดเก็บอย่างเรียบร้อยผิดปกติ ราวกับเจ้าของไม่ได้ตั้งใจจะกลับมาอีกดอกไม้ในมือของทาวินร่วงหล่นลงกับพื้นโดยไม่รู้ตัว สีหน้าที่เคยยิ้มแย้มเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราดในทันที"นางหนีไปแล้ว!" เขาตะโกนก้องออกมานอกกระท่อม เสียงดังไปทั่วบริเวณจนบริวารที่อยู่ใกล้เคียงรีบวิ่งเข้ามาทันที"ตามหานางให้เจอเดี๋ยวนี้! กระจายคนไปทุกทิศทาง โดยเฉพาะทางออกทุกด้านของหมู่บ้าน" ทาวินส

เช้าวันรุ่งขึ้น ทาวินสั่งให้เรียกรวมชาวบ้านทุกคนมายังลานกลางหมู่บ้าน แม้แขนที่พันผ้าไว้จะยังคงเจ็บ แต่เขาก็ยืนตัวตรงด้วยสีหน้าเข้มขรึม สายตากวาดมองฝูงชนที่ยืนเรียงรายอยู่ตรงหน้า"เมื่อคืนมีคนยิงธนูใส่ข้า" เขาเอ่ยเสียงดังกังวานไปทั่วลาน "ข้าจะต้องหาตัวคนที่ทำเรื่องนี้ให้เจอ" สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ยารินทร์ซึ่งยืนอยู่แถวหน้านาลินยืนอยู่ไม่ไกลนัก มองสีหน้าของยารินทร์อย่างเงียบๆ 'ทำหน้าตาเฉยได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ' เธอคิดในใจ พลางสังเกตนิ้วมือของยารินทร์ที่แอบกำชายเสื้อแน่นอยู่โดยไม่รู้ตัว "ยารินทร์ เมื่อคืนตอนที่ทุกคนออกตามหานาลิน เจ้าอยู่ไหน" ทาวินถามตรงๆ ไม่อ้อมค้อม"ข้า... ข้าก็ออกไปช่วยตามหาเหมือนคนอื่นนั่นแหละ" ยารินทร์ตอบเสียงสั่นเล็กน้อย แต่พยายามควบคุมสีหน้าให้ดูปกติที่สุด“แต่ข้าไม่เห็น” เขาเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะโยนลูกธนูดอกที่ถอดออกมาจากแขนตัวเองลงตรงหน้ายารินทร์ ปลายธนูยังคงเปื้อนเลือดแห้งกรังอยู่"บอกข้ามาสิ นี่มันธนูของใคร" ยารินทร์ก้มลงมองลูกธนูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นด้วยแววตามั่นใจ "นี่มันลูกธนูของกาจาต่างหาก ไม่ใช่ของข้า ท่านไปถามนางดูสิ" ทาวินหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อน

เช้าวันนั้นบริวารหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามารายงานเรื่องเสบียงในกระท่อม ระหว่างพูดคุยก็เผลอเอ่ยความเห็นออกไปโดยไม่ทันคิด"ท่านทาวิน ข้าว่า... ผู้หญิงนอกเผ่าผู้นั้นนางเป็นคนที่ท่านวาซาพามาแต่แรก บางทีท่านอาจไม่ควรยุ่งกับนางมากนักก็ได้ขอรับ เกรงว่าจะเกิดเรื่องบาดหมางกันในบ้าน" คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของทาวินเปลี่ยนไปทันทีเขาวางถ้วยน้ำในมือลงอย่างแรงจนน้ำกระเซ็น จ้องหน้าบริวารหนุ่มอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่พูดอะไร ความเงียบนั้นทำให้กระท่อมทั้งหลังอึดอัดขึ้นทันที ก่อนเขาจะเดินเข้าไปคว้าคอเสื้อของบริวารหนุ่มไว้แน่น"เจ้ากล้าสอนข้าหรือ" เขาเอ่ยเสียงเย็นชา ก่อนจะเงื้อมือขึ้นตบเข้าที่ใบหน้าของบริวารเสียงดังฉาด ทำให้อีกฝ่ายล้มลงกับพื้นทันที"ต่อไปนี้ไม่มีใครมีสิทธิ์บอกข้าว่าควรทำอะไรหรือไม่ควรทำอะไรทั้งนั้น" ทาวินตวาดเสียงดังกึกก้องไปทั่วกระท่อม สายตาคมกวาดมองไปยังบริวารคนอื่นที่ยืนอยู่แถวนั้นด้วยความเกรงกลัว ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเข้าไปพยุงเพื่อนที่ล้มอยู่กับพื้นนาลินที่นั่งอยู่มุมกระท่อมมองเหตุการณ์ทั้งหมดเงียบๆ ใจสั่นเล็กน้อยกับความรุนแรงที่เพิ่งเกิดขึ้นตรงหน้า แต่ก็ยังคงนั่งนิ่ง ไม่แสดงอาการใดๆ ออกมาให้เ