All Chapters of เกิดใหม่เพราะไฟร่าน: Chapter 41 - Chapter 50

คืนนั้นฟ้ามืดสนิทไร้แสงจันทร์ เหมาะแก่การเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ จาซูนำทีมพรานฝีมือดีที่หัวหน้าเผ่าส่งมาช่วยอีกห้าคน รวมกับเลอต้า ปาโก้ และมูก้ามุ่งหน้าเข้าสู่แนวป่าใกล้หมู่บ้านหน้าผาอย่างเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทุกคนสวมเสื้อผ้าสีเข้มกลืนกับความมืด อาวุธถูกพันผ้าไว้ไม่ให้เกิดเสียงกระทบกันระหว่างเดินตลอดทางจาซูพยายามข่มความกระวนกระวายในใจไว้ให้มากที่สุด นับตั้งแต่รู้ว่านาลินยังปลอดภัยอยู่ที่หมู่บ้านนี้ หัวใจของเขาก็ไม่เคยสงบลงเลยสักครู่ แต่เขารู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะให้อารมณ์มาบดบังสติเมื่อมาถึงจุดที่เลอต้าเคยสังเกตการณ์ไว้ ทุกคนหมอบลงหลบอยู่หลังพุ่มไม้ สายตาจับจ้องมองหมู่บ้านที่มีแสงคบไฟกระจายอยู่ทั่วบริเวณ บริวารถืออาวุธเดินตรวจตราเป็นระยะอย่างเข้มงวด ไม่ไกลจากรั้วไม้ไผ่จาซูสังเกตเห็นสุนัขเฝ้ายามสองสามตัวนอนหมอบอยู่ใกล้กองไฟ หูของมันกระตุกไปมาตามเสียงต่างๆ รอบตัวอย่างไวต่อสิ่งเร้า"มีคนเฝ้าเยอะกว่าที่ข้าเห็นครั้งก่อนอีก" เลอต้ากระซิบบอก สีหน้าเคร่งเครียดหนึ่งในพรานฝีมือดีที่มาด้วยกันซึ่งมีชื่อว่าดากู มองสถานการณ์อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกระซิบ"จาซู ข้าพูดตรงๆ ถ้าปะทะตรงๆ เรา

ทาวินก้าวเท้าเข้ามาใกล้กองฟืนทีละก้าว สายตาจ้องเขม็งอย่างไม่ละสายตา สุนัขข้างกายเห่าดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับยืนยันว่ามีบางอย่างซ่อนอยู่จริงบนเนินฝั่งตะวันตก ปาโก้มองเห็นสถานการณ์ทั้งหมดชัดเจน หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก หากทาวินเดินมาอีกเพียงไม่กี่ก้าว พี่ใหญ่กับมูก้าคงถูกจับได้แน่เขาไม่มีเวลาให้คิดนานกว่านี้ ปาโก้ตัดสินใจทันที เขาโก่งคันธนู เล็งไปยังกองฟืนอีกกองหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปจากจุดที่จาซูซ่อนตัวอยู่ ก่อนจะปล่อยลูกธนูออกไปด้วยเสียงหวีดแหลมลูกธนูพุ่งเสียบเข้ากับเสากระท่อมข้างรั้วด้านตะวันตกดังเปรี๊ยะ เสียงนั้นทำให้ทุกสายตาในบริเวณนั้นหันไปทางทิศนั้นทันที"ทางนั้น! มีคนอยู่ทางนั้น!" บริวารคนหนึ่งตะโกนพลางวิ่งกรูไปทางเสียงธนูทาวินหยุดชะงัก หันหลังกลับไปมองทิศตะวันตกทันที ความสนใจที่เคยจดจ่ออยู่กับกองฟืนตรงหน้าเบือนไปทางเสียงของธนู"ไปดูทางนั้น เดี๋ยวนี้!" เขาตวาดสั่งบริวารส่วนใหญ่ให้มุ่งหน้าไปทางเสียงธนู เหลือเพียงคนไม่กี่คนที่ยังคงอยู่ใกล้บริเวณเดิมจาซูที่ซ่อนตัวอยู่หลังกองฟืนกัดฟันแน่น รู้ทันทีว่านี่คือการเสียสละของปาโก้เพื่อดึงความสนใจ เขาไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องนั้นนานกว่านี้

ในกระท่อมเก็บของที่ยารินทร์ถูกขังไว้ เธอได้ยินเสียงโกลาหลจากภายนอกดังขึ้น ตลอดคืน ทั้งเสียงตะโกน เสียงฝีเท้าวิ่งพล่าน และเสียงคำสั่งของทาวินที่ดังแว่วมาเป็นระยะ ใจของเธอเต้นแรงด้วยความคิดที่ผุดขึ้นมาทันที'นี่แหละจังหวะ' ยารินทร์คิดในใจ พลางมองไปรอบกระท่อมที่ตัวเองถูกขังอยู่ เธอคว้าคบไฟที่วางอยู่มุมหนึ่งซึ่งเวรยามลืมเก็บไปด้วยความรีบร้อน แล้วจุดไฟเผาเสื่อฟางที่กองอยู่ใกล้ประตูทันทีเปลวไฟลุกลามอย่างรวดเร็ว ควันเริ่มโขมงเข้าเต็มกระท่อม ยารินทร์แกล้งกรีดร้องขอความช่วยเหลือสุดเสียง"ไฟไหม้! ช่วยด้วย!" เธอตะโกนลั่นเวรยามที่อยู่ใกล้ที่สุดรีบวิ่งมาเปิดประตูกระท่อมด้วยความตกใจ กลัวว่าไฟจะลุกลามไปทั้งหมู่บ้าน ยารินทร์รีบวิ่งพรวดออกมาทันทีที่ประตูเปิด ก่อนจะฉวยจังหวะที่เวรยามงงงันหันไปช่วยดับไฟ หลบหนีลึกเข้าไปในความมืดของหมู่บ้านโดยไม่มีใครทันสังเกตเธอไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น สายตาของยารินทร์กวาดมองหาที่เก็บเสบียงและยุ้งฉางที่อยู่ใกล้เคียง ควันจากไฟจุดแรกเริ่มลอยตามมาจนแสบตาและสำลักไอ เธอต้องก้มตัวต่ำหลบเลี่ยงแสงคบไฟของคนที่วิ่งผ่านไปมาอยู่หลายครั้ง กว่าจะแอบเข้าไปถึงยุ้งฉางได้โดยไม่ถูกเห็น ก่

ตลอดทางกลับบ้าน ปาโก้หมดสติอยู่บนหลังของเลอต้าโดยไม่ฟื้นเลยสักครั้ง ลมหายใจของเขาแผ่วเบาลงเรื่อยๆ จนหลายครั้งที่ทุกคนต้องหยุดเดินเพื่อเช็คว่าเขายังหายใจอยู่หรือไม่ เลือดจากบาดแผลที่สีข้างยังคงไหลซึมออกมาแม้จะพันผ้าไว้แน่นแค่ไหนก็ตาม "เร็วเข้า อีกไม่ไกลแล้ว!" จาซูตะโกนเร่งทุกคน สายตาคมเต็มไปด้วยความกังวลที่ไม่เคยจางหายไปตลอดทาง นาลินเดินตามหลังอย่างใกล้ชิด มือกำแน่นด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้นอยู่ในใจ ทุกครั้งที่มองเห็นใบหน้าซีดเผือดของปาโก้ที่แกว่งไปมาตามจังหวะการเดินของเลอต้า เธอก็อดคิดไม่ได้ว่าทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะตัวเธอเอง เมื่อมาถึงหมู่บ้าน จาซูรีบสั่งให้มูก้าวิ่งไปตามหมอประจำเผ่ามาทันที ทุกคนช่วยกันหามปาโก้เข้าไปในบ้าน วางลงบนที่นอนอย่างระมัดระวังที่สุด หมอประจำเผ่ามาถึงในเวลาไม่นาน ตรวจดูบาดแผลด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะรีบลงมือรักษาทันทีโดยไม่รอช้า ทุกคนยืนรอกันอยู่นอกห้องด้วยใจที่หวาดหวั่น ไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมาสักคำ ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าผ่านไปอย่างเชื่องช้า จนในที่สุดหมอก็เดินออกมาพร้อมกับใบหน้าที่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย "รอดแล้ว" หมอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า "แต่ต้อง

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างกระท่อมไม้ไผ่หลังเล็ก เนลีลุกขึ้นจากที่นอนตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง เสียงไก่ตัวแรกเพิ่งดังขึ้นจากท้ายหมู่บ้าน เธอล้างหน้า เช็ดหน้าเพียงเล็กน้อย ก่อนจะรีบลงมือก่อไฟหุงข้าว ร่างกายที่เคยอวบอิ่มตอนอยู่บ้านเดิมตอนนี้ผอมบางลงเห็นได้ชัด ใบหน้าที่เคยเปล่งปลั่งกลับหมองคล้ำจากการอดนอน และทำงานหนักติดต่อกันมานานนับเดือน มือทั้งสองข้างที่เคยนุ่มเต็มไปด้วยรอยด้าน และรอยแตกจากการจับฟืน หาบน้ำ และตำข้าวทุกวันเธอตักน้ำจากลำธารมาสองเที่ยว แบกถังไม้ที่หนักจนบ่าทั้งสองข้างแดงเป็นรอย จากนั้นกวาดลานบ้าน เก็บฟืน ให้อาหารไก่ที่เลี้ยงไว้ไม่กี่ตัว แล้วจึงกลับมาปรุงอาหารเช้าให้เสร็จก่อนที่ผัวทั้งสองจะตื่น ทั้งหมดนี้ทำเพียงลำพังคนเดียวเหมือนทุกเช้าที่ผ่านมา ไม่มีใครยื่นมือมาช่วยแม้แต่นิดเดียว"ทามอ บูรัน ตื่นได้แล้ว อาหารเสร็จแล้ว" เนลีเรียกเสียงแผ่วเข้าไปในห้องนอนเสียงบ่นงึมงำดังตอบกลับมาจากในห้อง กว่าชายทั้งสองจะลุกขึ้นเดินออกมานั่งที่สำรับก็ล่วงเลยไปอีกพักใหญ่ ทามอเดินมานั่งลงพร้อมหาวยาวอย่างเกียจคร้าน ผมยุ่งเหยิงไม่สนใจจัดแต่ง ส่วนบูรันยังคงนั่งเกาท้องอยู่ตรงเสาบ้านไม่ย