Semua Bab The Plus-Size Girl Claimed by 3 Daddies(Tagalog): Bab 21 - Bab 30

Hindi ko na alam kung ilang oras na kaming nasa magulong pagyayakapang iyon. Tila tumigil ang oras. Ang tanging naroroon ay ang galaw, mga daing, at init na bumabalot sa buo kong katawan.Nasa harap ko pa rin si Adrian, ang kanyang ari ay nakabaon nang buo sa loob ng aking katawan. Si Sebastian naman ay nasa likuran ko, nakabaon din nang buo sa kabilang lugar. Nakasandwich ako sa pagitan ng dalawang maskuladong katawan na kapwa gumagalaw sa ritmong dahan dahang nagsisimulang magkasabay.“Aaah... aaah... uugh...”Walang maayos na labas pasok ang aking mga daing. Minsan mahaba na parang panaghoy, minsan maikli na parang napuputol dahil sa sobrang lakas na sensasyon.“Kahanga hanga ka, Ana,” bulong ni Adrian sa harapan.Ilang sentimetro lamang ang layo ng kanyang mukha sa aking mukha. Nakikita ko ang mga patak ng pawis sa kanyang noo, sa kanyang sentido, sa kanyang itaas na labi na kinakagat niya upang pigilan ang pagnanasa.“Haaah... Adrian... ako... hindi ko na kaya.”“Kaya mo,” wika n

Kinabukasan ng umaga, isang ambulans ang sumundo sa akin mula sa maliit na ospital sa bundok. Pinahiga ako sa ibabaw ng stretcher na may manipis na kumot na nakatakip sa aking katawan na masakit pa rin. Sunod sunod na sinuri ng mga batang nars ang aking presyon ng dugo, temperatura ng aking katawan, at ang tahi sa may bandang ibaba na masakit pa rin sa tuwing ako ay gumagalaw.Nagtagal ng apat na oras ang biyahe papunta sa lungsod. Ginugol ko ang halos lahat ng oras sa pagkupit ng aking mga mata, nagpapanggap na tulog, kahit na magulo ang aking isipan. Si Doktor Aldo. Nasa bulsa pa rin ni Sebastian ang kanyang calling card. Hindi ko alam kung talaga ba niya kaming isusumbong sa pulis, o nananakot lamang siya.Malaki ang ospital sa lungsod kumpara sa nasa bundok. Mataas ang gusali nito na may mga asul na salamin. Nang huminto ang ambulans sa pintuan ng emergency room, agad akong pinalibutan ng medical team.Dinala nila ako sa VIP room sa ikalimang palapag. Malawak ang kwarto, may kama

Sa wakas, pagkatapos ng limang araw sa ospital, pinayagan na akong umuwi.Sabi ng doktor ay natutuyo na ang aking mga tahi at walang senyales ng impeksyon. Kailangan ko pa ring magpahinga nang lubos nang hindi bababa sa isang linggo, hindi pwedeng gumawa ng mabibigat na aktibidad, at syempre hindi pwedeng makipagtalik.Sinundo ako ni Leon nang mag isa, walang driver.Dahan dahang umandar ang kanyang itim na kotse palayo sa ospital. Umupo ako sa upuan ng pasahero sa tabi niya, nakatitig sa matataas na gusali na nagsisimula nang paltan ng malalagong puno. Dalawang oras ang biyahe pauwi, pero parang sampung taon ang lumipas.Hindi nagsalita si Leon sa buong biyahe. Sanay na ako sa kanyang katahimikan.“Leon,” tawag ko nang mahina pagkatapos ng isang oras na biyahe.“Hm?”“Galit ka ba sa akin?”“Bakit ako magagalit?”“Hindi ko alam, dahil gumastos ako ng malaking pera para sa pagpapagamot sa ospital?” wika ko.“Hindi problema ang pera.”“Eh bakit?”“Ayoko lang makita kang may sakit.”Yumu

Nakatingin pa rin ako habang nakangiti at nakayakap sa puting teddy bear mula sa Harrods, at pagkatapos ay lumingon ako sa direksyon ng pinto. Nakatayo si Leon doon. Nakakrus ang kanyang mga kamay sa dibdib. Nakasandal ang kanyang likuran sa frame ng pinto. Hindi ko alam kung gaano na siya katagal doon. Narinig ba niya ang usapan namin ni Sebastian? Nakita ba niya akong nakangiti mag isa na parang tanga? “Kailan ka pa nandoon?” tanong ko. Hindi siya sumagot. Gumalaw ang kanyang mga mata sa paligid ng kwarto, tinitigan ang teddy bear na iyon, ang kahon ng Belgian chocolate, ang pabango mula sa Paris, ang mga bagong damit mula sa stylist ni Sebastian. Ang mga bulaklak mula kay Adrian na sariwa pa sa plorera. “Napakaraming regalo,” wika niya. “Gusto lang nila akong pasayahin.” “Sa pamamagitan ng pagbili ng tsokolate at teddy bear? Akala ba nila bata ka pa?” Yumuko ako. “Mabait sila sa akin.” Pumasok si Leon. Tumayo siya sa harap ng aking aparador, ang maliit na aparador na dati

Tumigil ang sasakyan ni Leon sa harap ng mansyon."Pumasok ka at magpahinga," wika ni Leon nang hindi ako tinitingnan. Nasa manibela pa rin ang kanyang kamay, nakatitig nang diretso sa harapan. "Kailangan kong bumalik sa opisina. May meeting na hindi maaaring ipagpaliban."Binuksan ko ang pinto at bumaba."Sige, Leon. Mag ingat ka sa daan."Tumango lamang siya nang bahagya. Umalis ang kanyang sasakyan na iniwan ako sa harap ng pinto ng mansyon.Kakapasok ko pa lamang nang may isa pang itim na sasakyan na tumigil sa aking likuran. Bumukas ang pinto. Lumabas si Adrian na may suot na puting short sleeved na kamiseta at kulay cream na pantalon na tela.Tinitigan ako ni Adrian mula sa dulo ng aking buhok hanggang sa dulo ng aking mga paa. Suot ko pa rin ang cream na bestida na kaninang umaga ay tinutulan ni Leon. Ang bestidang masyadong masikip sa tiyan, na nagpapakita ng lahat ng mga tupi ng taba na aking kinasusuklaman."Pagod ang itsura mo, Mahal," wika niya."Pagod ako pero ayos lang n