All Chapters of The Plus-Size Girl Claimed by 3 Daddies(Tagalog): Chapter 31 - Chapter 40

Kinabukasan, pumasok ang sikat ng araw sa gilid ng kurtina ng kwarto ni Leon. Nagmulat ako at nakita kong wala na si Leon sa tabi ko. Inunat ko ang aking katawan, at pagkatapos ay naglakad papunta sa banyo. Hinugasan ng maligamgam na tubig ang aking mukha. Nakita ko ang aking repleksyon sa salamin, ang tuwid na mahaba at itim na buhok na ipinaayos ni Adrian kahapon, ang mas mapuputing ngipin, ang balat na nagsisimula nang luminis dahil sa pagpapaganda sa salon. Mataba pa rin ako pero kahit papaano ay may kaunting pagbabago. Nagpalit ako ng damit at bumaba sa kainan. Nakaayos na ang mesa kainan. Si Leon ay nakaupo sa pangunahing upuan, kumakain ng tortang itlog na may kasamang toasted bread sa kanyang tabi. Ang aroma ng itim na kape ay pumupuno sa silid. "Magandang umaga," bati ko habang umuupo sa upuan sa tapat niya. Tumango lamang si Leon nang bahagya. Saglit na tumigil ang kanyang mga mata sa aking buhok, at pagkatapos ay bumalik sa kanyang plato. Kumuha ako ng tinapay at nags

Pumikit ako.Labingwalong libong euro.Lahat ng ito ay nagsimula sa utang na labingwalong libong euro. Tinanggap ko ang kasal na ito dahil sa utang ng aking ina. Tinanggap ko ang open marriage dahil sa utang ng aking ina. Tinanggap ko ang sugat na may walong tahi, ang dugong dumaloy sa pagitan ng aking mga hita, at ang tatlong lalaking naghalinhinan sa pagpasok sa aking katawan, lahat dahil sa utang ng aking ina.At ngayon? Ngayon kailangan kong isipin kung gusto kong magbuntis. Magbuntis ng anak mula sa lalaking hindi ako mahal. Magbuntis sa isang kasal na kontrata lamang. Magbuntis upang mapanatili ang mga ari arian ng pamilya na walang kinalaman sa akin.Nakakulong ako.Masyado na akong pumasok nang malalim.Pero ano pa ba ang magagawa ko? Tumakas? Saan? Wala akong pera. Wala akong pamilya. Wala akong kaibigan. Sila lamang ang mayroon ako, sina Leon, Adrian, Sebastian. Tatlong lalaking maaaring mahal ako o ang katawan ko lang ang gusto.Kinagat ko ang aking labi. Tahimik na tumulo

Pagkatapos umalis ng lahat ng mga panauhin, nanatiling nakaupo si Leon nang ilang sandali. Inubos niya ang natitirang alak sa kanyang baso, at pagkatapos ay tumayo nang hindi ako tinitignan."Uuwi na tayo."Sinundan ko siya palabas ng restawran, patungo sa madilim at malamig na basement parking. Binuksan ni Leon ang pinto ng sasakyan para sa kanyang sarili, hindi para sa akin. Pumasok ako mula sa gilid ng pasahero gaya ng dati.Umalis ang sasakyan mula sa skyscraper na iyon.Kasambahay. Inutusan lang akong pumunta upang maglingkod sa mga panauhin.Hindi nagsalita si Leon. Ang kanyang hindi nasugatang kamay ay mahigpit na nakahawak sa manibela. Nakatutok ang kanyang mukha sa kalsada, pero nakikita ko ang manipis na kulubot sa kanyang noo, senyales na ang kanyang isipan ay hindi mapakali.Tumigil ang sasakyan sa gilid ng kalsada.Tinitigan ko si Leon nang naguguluhan. "Bakit tayo tumigil dito?""May importante akong gagawin. Bumaba ka rito."Tumingin ako sa paligid. Kami ay nasa isang t

Tumunog ang aking telepono sa ibabaw ng mesa sa tabi ng sopa. Ipinakita ng screen ang pangalang Leon. Inabot ko ito nang nanginginig ang kamay, pinindot ang berdeng pindutan."Hello?""Saan ka?" Malamig ang boses ni Leon sa kabilang linya, walang pasakalye.Lumingon ako kay Adrian na nakaupo sa upuan malapit sa bintana. Tinitigan niya ako nang may nagtatanong na mga mata."Kasama ko si Adrian," sagot ko."Umuwi ka na ngayon.""Gabi na, bukas ng umaga ako uuwi.""Umuwi ka na ngayon. Ayaw kong umulit ng utos.""Ikaw ang nagpababa sa akin sa tabi ng kalsada. Ikaw ang nag iwan sa akin. Ngayon ay papauwiin mo ako?""Sinabi kong umuwi ka, Ana. Huwag mo akong pagalitin.""Pero kasama ko si Adrian.""Wala akong pakialam kung sino ang kasama mo. Ako ang asawa mo at kailangan mong umuwi sa bahay, hindi sa bahay ng ibang tao."Tumahimik ako. Si Leon nga ang aking asawa sa papel. Pero nagpakita na ba siya ng pag uugali ng isang asawa? Trato ba niya sa akin na parang asawa?"Ayaw kong umuwi ngayon

Ngumiti si Sebastian nang dumapo ang kanyang mga mata sa akin.Agad na nagbago ang ngiting iyon sa kanyang buong mukha na matigas, naging isang bagay na mainit. Ang kanyang maitim na hazel na mga mata ay pumikit nang magiliw. Ang kulubot sa kanyang noo na nagpapakita sa kanya na laging galit ay nawala."Magandang umaga, Ana. Handa ka na? Pumunta ako para isama ka sa ehersisyo."Talagang nakalimutan ko."Sebastian, pasensya na. Hindi ako pwede ngayong araw na ito."Bahagyang kumupas ang ngiti ni Sebastian. "Bakit? Anong meron?""Kailangan kong sumama kay Leon sa bahay ng kanyang ama. May usapin sa pamilya."Sandaling tinitigan ako ni Sebastian, at pagkatapos ay humugot ng hininga. Nagkibit balikat siya, ang kanyang malapad at maskuladong balikat ay umangat at bumaba nang elegante."Walang problema. May bukas pa naman. Hindi kailangang magmadali.""Hindi ka ba galit?" tanong ko."Galit? Bakit ako magagalit? May sarili kang buhay, hindi kita maaaring pilitin na laging nasa tabi ko."Nawa