All Chapters of เด็กช่างลุ้นรัก: Chapter 51 - Chapter 60

มณีมณฑน์ต้องสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงน้องพร้อมร้องไห้ ตอนแรกคิดว่าน้องดิ้นตกเตียง ที่ไหนได้เพราะน้องได้เสียงฟ้าร้องคำรามเลยสะดุ้งตื่นด้วยความกลัว พอเธออุ้มมาปลอบน้องก็ยังไม่หยุดร้อง จนบุรินทร์เปิดประตูห้องเข้ามา แล้วถามเสียงสงสัย“พร้อมเป็นอะไรร้องไห้มน”“คงตกใจเสียงฟ้าร้อง” ตอนนี้ข้างนอกฝนกำลังตกหนัก ดีที่ไม่มีเสื้อผ้าซักตากไว้ ไม่อย่างนั้นคงวิ่งวุ่น“เอาน้องมา พี่อุ้มเอง”หญิงสาวเลยส่งน้องให้ชายหนุ่มที่ขยับมายืนใกล้ ๆ อุ้มแทน เพราะตอนนี้เธอเริ่มเมื่อยแขนแล้ว ก่อนที่ร่างสูงจะพาน้องเดินรอบห้อง ไม่นานก็หยุดร้องแล้วหลับไปทั้งอย่างนั้น“พี่ไปอยู่ไหนมา” มณีมณฑน์ถามเสียงเบา ด้วยกลัวจะทำให้น้องตื่นอีก“ห้องแม่”หญิงสาวพยักหน้าเข้าใจ พลางมองเขาวางร่างเล็กป้อมลงบนเตียงอย่างเบามือ ก่อนร่างสูงจะขึ้นไปนอนข้างหลาน พลางมองหน้าเธออย่างตั้งคำถาม ซึ่งเขามองอยู่อย่างนั้นไม่ละสายตาไปไหน จึงทำให้เธออึดอัดเอ่ยออกมาตรง ๆ“มีอะไรหรือเปล่า”“คืนนี้จะให้พร้อมนอนไหนอะ มน” ถามแล้วก็ตั้งใจฟังคำตอบ ซึ่งหญิงสาวก็ชี้นิ้วไปบนเตียงที่น้องพร้อมและเจ้าตัวนอนอยู่“บนเตียงกับเราไง”“หา!! คือพี่ไม่ชินอะ ปกติเรานอนกันแค่

สามสาวเข้าห้องสอบตั้งแต่บ่ายโมงกว่าจะออกจากห้องสอบได้ก็เกือบบ่ายสาม เอมอรเลยชวนลงมารอเตชินท์ใต้ตึกคณะ รออยู่ครู่เดียวก็มีรถแล่นมาจอดข้างหน้า“เป็นยังไงบ้างครับสาว ๆ ข้อสอบยากไหม” เมื่อเข้ามานั่งในรถแล้วเตชินท์ก็เอ่ยปากถาม“ยากสุด ๆ”จากนั้นเอมอรก็พูดถึงข้อสอบที่อาจารย์ออกมา ซึ่งยากจนเธอแทบไม่เข้าใจต้องอ่านทวนอีกรอบถึงทำได้ คุยไปคุยมา รถก็มาจอดอยู่หน้าบ้านของ ฐาปกรณ์แล้ว ก่อนมาส่งเธอเป็นลำดับต่อมา ซึ่งเธอบอกให้เตชินท์จอดส่งเธอตรงหน้าร้าน“ขอบคุณพี่เต๋านะคะ ฉันไปแล้วนะแก”เอ่ยลาเพื่อนและแฟนหนุ่มของเพื่อนแล้ว หญิงสาวเดินเข้ามาในส่วนของออฟฟิศก็โต๊ะทำงานของฝ่ายบริการลูกค้ากำลังนั่งทำงานกันอยู่ ก่อนที่เธอจะเดินไปไหว้หัวหน้าแผนก“สวัสดีค่ะพี่ออย”“อ้าว สวัสดีค่ะน้องมน มาหาเจ้าเบสเหรอคะ”“ใช่ค่ะพี่ ไม่ทราบว่าเขาอยู่ในห้องทำงานไหมคะ” หญิงสาวยกมือไหว้ พลางเอ่ยถามหาแฟนหนุ่มอย่างคุ้นเคยกับคนงานคนนี้ดี“เอ...วันนี้พี่ยังไม่เห็นเบสเข้ามาเลยนะ”“อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะพี่ ขอบคุณนะคะ”เมื่อรู้ว่าบุรินทร์ไม่อยู่ที่นี่ หญิงสาวจึงเดินออกประตูด้านข้างที่เชื่อมไปบ้าน พอเปิดประตูเข้ามา มณีมณฑน์ก็นึกสงสัยอยู่คนเดี

วันนี้ซึ่งเป็นวันหยุด แม่ออกไปกลุ่มแม่บ้านตั้งแต่กินเช้า เห็นว่าจะไปส่งงานให้ลูกค้า ทำให้ต้องอยู่กันสองคนกับบุรินทร์ ก่อนเธอจะลุกไปทำกับข้าว ส่วนชายหนุ่มคงอาบน้ำ สักพักเขาก็เดินเข้ามาหาในครัวแล้วนั่งมองหน้าเธอไม่พูดไม่จาจึงอดที่จะถามไม่ได้“มีอะไร”“เปล่า มองไม่ได้หรือไง”“ไม่ได้”ก่อนจะเถียงกันกว่านี้ มือถือของชายหนุ่มก็มีสายเรียกเข้า แม้ไม่ได้สนใจ แต่หูได้ยินแค่เขาคุย หากไม่รู้ว่าปลายสายคุยอะไรมา“ฮัลโหล...ว่าไง...มาดิ...พามาเลย”“ใครโทรมา” พอเขาวางสายเธอก็เอ่ยถาม“แฟนใหม่”อ้าว ทำไมพูดแมว ๆ แบบนี้ล่ะ สงสัยอยากจะโดนดีสินะ อยู่ดีไม่ว่าดีจริง ๆ“เหรอ สงสัยไม่อยากนอนในห้องแบบสบาย ๆ สินะ” หญิงสาววางมือจากของที่ทำเดินเลี่ยงออกมาจากตรงนั้น แม้จะรู้ว่าเขาพูดเล่น แต่เรื่องแบบนี้ใช่เรื่องที่จะมาเล่นไหมอะ“เฮ้ย มน เบสขอโทษ เบสแค่พูดเล่นเฉย ๆ เมื่อกี้ไอ้เต๋าโทรมา บอกจะเข้ามาที่บ้าน” เดินมากอดคอ แล้วอธิบาย หากหญิงสาวก็สะบัดตัวออก “เบสพูดเล่นจริง ๆ ไม่เชื่อก็ดู”พลางยื่นมือถือมาให้ แต่เธอไม่อยากรับ“หึ อย่ามากวนได้มั้ย อยากอยู่คนเดียว”“แค่แกล้งเล่นเอง”“งั้นมนแกล้งบอกให้พี่นอนข้างนอกได้มั้ยล่ะ”

มณีมณฑน์ตื่นมาอีกทีเห็นแม่ทำอะไรสักอย่างอยู่ในครัวเลยเข้าไปดู ทว่าเธอก็ไม่เห็นชายหนุ่มที่นอนกอดเธออยู่บนโซฟาก่อนหน้า สงสัยจะเข้าห้องไปแล้ว แล้วทำไมไม่ปลุกกันนะ“แม่กลับมานานหรือยังคะ”“อ้าว ตื่นแล้วเหรอลูก แม่มาถึงสักพักแล้วละ เห็นหนูหลับอยู่เลยไม่ได้ปลุก” คุณคณิตาได้ยินเสียงแฟนสาวของลูกชายก็หันมาคุยด้วย“มีอะไรให้หนูช่วยบ้างคะ” เห็นท่านกำลังแกะถุงอาหารสำเร็จที่ซื้อมาจากตลาดสดก็เอ่ยถาม“เทกับข้าวใส่จานพอลูก วันนี้กินของสำเร็จก่อนนะ”หญิงสาวตอบรับเสียงเบา แล้วยกอาหารที่เทใส่จานแล้วไปตั้งโต๊ะ แล้วค่อยไปตามแฟนหนุ่มมากินข้าว ก่อนที่เธอกับแม่จะออกมานั่งดูทีวีรอ เพราะบุรินทร์อาสาที่จะล้างจานเอง เมื่อเขาออกมาถึงแยกย้ายกับแม่เข้าห้องของตัวเอง“มองทำไม” ชายหนุ่มออกมาจากห้องน้ำแล้วเอาแต่นั่งจ้องหน้าไม่พูดไม่จา จนเธอรู้สึกเขินอาย“พูดอะไรไว้ จำได้มั้ย”“มนยังไม่ได้รับปากพี่เลยนะพี่เบส” ใบหน้างามหลบหลีกการคุกคามพัลวัน“เธอเงียบ นั่นหมายความว่าเธอตกลงแล้ว”“ตะ...”มณีมณฑน์ยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูดก็ถูกชายหนุ่มก้มจุมพิตกลีบปากบาง เพื่อปิดไม่ให้หญิงสาวได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำปฏิเสธออกมามือก็ทำหน้าที่ของมั

เช้าวันรุ่งขึ้น มณีมณฑน์ตื่นตั้งแต่ตีห้าเพื่อมาดูพระอาทิตย์ขึ้น พร้อมกับนั่งมองวิถีชีวิตของคนที่นี่ ซึมซับบรรยากาศและนั่งฟังเรือหางยาวที่ขับผ่านไปผ่านมา“มน ไปยัง” บุรินทร์ที่ออกไปดูเพื่อน ๆ เดินกลับเข้ามาตามแฟนสาวที่นั่งดื่มด่ำกับบรรยากาศยามเช้า ด้วยก่อนหน้าเขาก็นั่งชมวิวอยู่กับเธอเช่นกัน“คนอื่นพร้อมแล้วเหรอ”“ครับ”เช่นนั้นแล้ว หญิงสาวก็เดินไปหยิบกระเป๋าเงินและมือถือตามแฟนหนุ่มออกไปไปรวมตัวกับเพื่อน ๆ ซึ่งทุกคน ๆ ก็พร้อมกันแล้ว ด้วยพวกเธออยากจะตักบาตรเช้า เลยไปหาเช่าชุดพื้นเมืองแต่งกันทั้งชายหญิงและไม่ลืมซื้อชุดอาหารไปใส่บาตรด้วยระหว่างที่กลุ่มพวกเธอเดินไปจับจองพื้นที่ใส่บาตรก็จะพบเห็นเด็กน้อยชายหญิงอยู่ตามสะพานเพื่อจะบริการประแป้งแบบชาวมอญ และอีกหนึ่งไฮไลต์ของที่นี่ก็คงไม่พ้นที่จะได้เห็นผู้หญิงชาวมอญหลาย ๆ คนที่เทินหม้อเงินไว้บนศีรษะ ซึ่งสามารถเข้าไปขอถ่ายรูปด้วยได้ก่อนจะเช็กเอาท์ทางรีสอร์ตมีบริการอาหารเช้าให้ ทุก ๆ คนจึงไปกินที่ห้องอาหารที่อยู่บนบกที่ตกแต่งอย่างสวยงามกว่าจะมาถึงเขื่อนศรีนคริทร์ก็เกือบบ่ายสองแล้ว เพราะไปแวะเที่ยวที่สะพานข้ามแม่น้ำแคว สถานที่ท่องเที่ยวขึ้นชื่อขอ