All Chapters of เด็กช่างลุ้นรัก: Chapter 41 - Chapter 50

“คิดคำถามได้หรือยังครับน้องเอ็มมี่ ถ้าช้ากว่านี้ต้องดื่มนะ”“ได้แล้วค่ะ ๆ คำถามมีอยู่ว่า พี่เบสคิดยังไงกับเพื่อนเอ็มมี่คะ”“เอ็มมี่!!” มณีมณฑน์กัดฟันเรียกชื่อเพื่อนสนิท เพราะเธอก็กลัวคำตอบเช่นกัน“ก็...” ชายหนุ่มไม่พูดอะไรต่อ แต่ยกแก้วดื่มจนหมด ทำให้คนถามอย่างฐาปกรณ์หน้าม้าน ทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะไม่พูดความรู้สึกของตัวเองออกมา พอหันไปทางเพื่อนก็เห็นว่าก้มหน้าซ่อนน้ำตาที่กำลังคลอหน่วยอยู่“เอ่อ...เอ็มมี่”“เราเลิกเล่นเกม มากินเค้กมาดีกว่าเนอะ ยังเหลืออีกเยอะเลย” ชัชพลตบมือเรียกบรรยากาศที่กร่อยลงกลับมา“แก ฉันขอโทษนะ” ฐาปกรณ์กระซิบข้างหูอย่างรู้สึกผิด เธอเลยได้แต่ส่ายหัวอย่างต้องการบอกว่าไม่เป็นไรนั่งเล่นนั่งคุยกันจนดึก หลายคนขอตัวกลับบ้านก่อน คงมีแต่สี่หนุ่มเพื่อนซี้และแก๊งเธอนี่แหละมั้งที่ยังนั่งดื่มกันบุรินทร์นั้นล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาเล่นก็เห็นว่าเฟซบุ๊กของมณีมฑน์มีคนแท็กหา พอกดเข้าไปดูก็เป็นรูปของหญิงสาวถ่ายรูปคู่กับผู้ชายคนหนึ่งแล้วใส่แคปชัน “คิดถึง ปิดเทอมเจอกันใหม่” และมันจะไม่มีอะไรเลยหากหญิงสาวไม่ตอบคอมเมนต์นั้นไปว่าคิดถึงเช่นกัน เป็นผลให้คนที่นั่งดื่มจนได้ที่ก

“ไม่เอา ปล่อยเลย”“แล้วคิดว่าเข้ามาในห้องนี้แล้วจะได้ออกง่าย ๆ เหรอ บอกเลยนะว่ายาก” ก่อนที่ร่างสูงจะขึ้นทาบทับร่างบางอีกรอบ พลางมองดวงตากลมโตด้วยแววตาสื่อความหมาย“เล่นอะไรของพี่เนี่ย พี่เบส”“ไม่ได้เล่น แต่เอาจริง” ชายหนุ่มไม่พูดเปล่า ยังก้มหน้าลงมาคลอเคลียข้างแก้มนวล ก่อนจะเลยมาจุมพิตริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา ค่อยเป็นค่อยไปเพื่อให้คนตัวเล็กคุ้นชินสัมผัสจากตนเมื่อหญิงสาวเริ่มตอบรับ ชายหนุ่มถึงเพิ่มจังหวะรักเป็นดูดดื่ม ร้อนแรง ไม่เว้นช่องว่างให้เธอได้หายใจหายคอเลยป้อนอารมณ์รักให้หญิงสาวจนพอใจ ชายหนุ่มถึงเลื่อนมือมาถอดเสื้อยืดสีน้ำตาลเทาที่คนตัวเล็กใส่ออกจากศีรษะทุย พลางใช้ฝ่ามือหนาเคล้นคลึงหน้าอกอวบอิ่มที่เต็มไม้เต็มมือ บีบนวดตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน หากก็หนักมือเกินไปถึงทำให้ร่างบางสะดุ้งสุดตัว“ไม่นะพี่เบส” พร้อมกับใช้มือบางปิดหน้าอกตัวเองไว้ ด้วยไม่เคยมีชายใดได้เห็นมาก่อน“ชูว์ ต่อไปนี้ให้เรียกเบสว่าเบสนะ ไม่ต้องมีพี่แล้ว”“อืม กะ ก็ได้”“ไม่ต้องกลัวนะ เบสจะค่อยเป็นค่อยไป”หญิงสาวพยักหน้า“อือ อย่ามองได้ไหม มนอาย” มณีมณฑน์หลับหูหลับตาบอกอย่างไม่เต็มเสียงนัก กับแววตาคมที่มองสื่อความหม

เช้านี้แม่ทำแกงจืดหมูสับใส่เต้าหู้ ปลานิลแดดเดียว และข้าวผัดไข่ เมื่อล้างจานให้แม่เรียบร้อยแล้ว ก็ขอตัวกลับ“หนูกลับก่อนนะคะแม่” พลางยกมือไหว้มารดาของบุรินทร์อย่างนอบน้อม“จ้ะ ว่างก็มาหาแม่บ้างนะลูก” แม่บอกยิ้ม ๆ“ผมไปส่งน้องก่อนนะแม่”“อืม ๆ จะไปไหนก็ไปเถอะ”พอได้ยินแม่พูดแบบนั้นแล้ว บุรินทร์ทำหน้างอยิ่งกว่าผู้หญิง เธอเห็นแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า ก่อนจะเดินออกมารอเขาหน้าบ้าน ครู่เดียวเขาถึงตามออกมา แล้วขับจักรยานยนต์มาส่งเธอที่หอ เห็นว่ามีรถของเตชินท์จอดอยู่ในที่จอดรถใต้ตึกก็ไม่กล้าขึ้นห้อง“ไอ้เต๋ากับเอมคงยังไม่ตื่นหรอก อย่าไปกวนเขาเลย เราออกไปหานั่งรถเล่นสักแป๊บไหมล่ะ ค่อยกลับมา” บุรินทร์ออกความเห็น“ไม่อะ เดี๋ยวมนนั่งรออยู่ข้างล่างก็ได้”“เบสพูดอะไร ยอมบ้างก็ได้นะมน”“โอเค ๆ ไม่รู้จะบังคับกันทำไม” ถึงปากจะบ่น แต่ก็ยังขึ้นไปซ้อนท้ายเขา แล้วไปนั่งรถเล่นตามที่ชายหนุ่มบอก ถึงมาจบร้านอาหารตามสั่งที่อยู่แถวตลาดสด“กินอีกแล้วเหรอ เราเพิ่งกินไปเองนะ”“กิน ๆ ไปเถอะ ป่านนี้แล้ว อาหารในกระเพาะคงย่อยหมดแล้วมั้ง”“นี่ถ้าพี่ปีสองรู้ คงมาอาละวาดที่เบสพามนมากินข้าว” มณีมณฑน์ชวนคุยระหว่างรออาหารที่สั่ง

หญิงสาวในชุดเสื้อยืดตัวใหญ่สีขาวลายขวาง กางเกงยีนขายาวเอวสูงเดินเคียงคู่ร่างสูงออกมาหน้าบ้านเห็นแม่นั่งคุยกับแขกอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขามากมาย ซึ่งตรงนั้นมีโต๊ะหินอ่อนวางอยู่ แถมยังมีเปลผูกติดกับเสาทั้งสองต้นไว้อีก“จะพากันไปไหนเบส” แม่ร้องถาม“ไปบ้านไอ้เทนแม่” ร่างสูงพาหญิงสาวเดินไปหาแม่ โดยมีผู้หญิงที่อายุอ่อนกว่าแม่มองเธออย่างสงสัย“ใครน่ะพี่”“แฟนเบสน่ะ” ก่อนที่คุณคณิตาจะแนะนำให้รู้จักกัน “หนูมนนี่น้องสาวแม่ที่เล่าให้ฟังจ้ะ ชื่อน้าณิต”“สวัสดีค่ะ” หญิงสาวยกมือไหว้อย่างอ่อนน้อม ทำให้อีกฝ่ายอดที่จะเอ่ยชมไม่ได้“น่ารักนะเนี่ย เบสนี่ตาถึงจริง” ท่านว่ามณีมณฑน์ได้แต่ยิ้มเขิน มาบ้านเขาก็บ่อย แต่ไม่เคยเห็นน้องสาวแม่หรือคนในครอบครัวนี้เลย นี่เป็นครั้งแรกของเธอเลยนะเนี่ยที่มีโอกาสได้พบกับญาติของชายหนุ่ม เห็นบุรินทร์เล่าให้ฟังว่าน้องสาวของแม่นั้นย้ายไปอยู่กับลูกสาวและช่วยเลี้ยงหลาน ก่อนหน้านั้นก็อยู่บ้านในรั้วเดียวกันกับพี่สาวนี่แหละ พอลูกสาวซื้อบ้าน ลูกชวนไปอยู่ด้วยก็เลยไป ส่วนบ้านก็ปล่อยไว้ เวลามาค่อยมาปัดกวาดเช็ดถูเอา“งั้นผมไปก่อนนะครับ สวัสดีครับ”หญิงสาวยกมือไหว้ลา ก่อนจะตา

บิดาของบุรินทร์นั้นออกไปรับเหมาต่างจังหวัดอยู่บ่อย ๆ นาน ๆ ทีถึงจะกลับมาบ้านที ส่วนแม่ไม่ได้ตามไปดูแลพ่อ เพราะพ่อให้แม่คอยดูแลร้านดูแลบ้าน หรือช่วงไหนที่พ่อยุ่งมากจนไม่ได้กลับบ้านเป็นเดือนแม่ก็ขับรถไปดู เห็นแม่บอกว่ากลัวพ่อจะซุกเมียไว้อีกคน ซึ่งเป็นคำพูดที่ทีเล่นทีจริง ท่านอยู่ด้วยกันมานานคงรู้นิสัยกันพอควรเลยไม่ค่อยห่วงเรื่องนั้นเท่าไหร่ระหว่างที่เก็บผักกันอยู่นั้น แม่มักจะเล่าเรื่องราวของบุรินทร์ให้ฟังหลายเรื่อง ซึ่งก็ได้ผักมาหลายอย่างจนเต็มตะกร้า ถึงชวนกันเข้าบ้านขณะที่รอบุรินทร์ที่ไปทำงานช่วยอาจารย์ที่วิทยาลัยกลับมา เธอเลยทำกับข้าวช่วยแม่ แล้วเข้าไปอาบน้ำเพื่อรอกินข้าวพร้อมกัน ระหว่างนั้นเธอเลยหยิบหนังสือนิยายมานอนอ่านหน้าทีวี ใกล้ ๆ กับแม่ที่กำลังถักเสื้อกันหนาวอยู่ ซึ่งเธอก็เคยถักกับแม่บ้าง แต่ก็ไม่รอด ถ้าถักด้วยบล็อกไม้หรือทำด้วยนิตติ้งลูมวงกลมเธอก็พอจะทำได้บ้างระหว่างที่มณีมณฑน์นอนอยู่ในห้องที่เปิดหน้าต่างไว้ให้มีลมพัดเข้ามา ก็ได้ยินเด็กส่งเสียงเจี๊ยวจ้าว พอเธอชะโงกหน้าไปดูก็เห็นเด็กชายร่างป้อมเล่นลูกบอลอยู่หน้าบ้านพร้อมกับส่งเสียง ด้วยความที่เธอไม่รู้ว่าเป็นลูกเต้าเล่าใครเ