All Chapters of เด็กช่างลุ้นรัก: Chapter 31 - Chapter 40

บ้านของเตชินท์เป็นบ้านยกพื้นสูงสไตล์มินิมอลผสมผสานสไตล์ โมเดิร์น ซึ่งช่างตกแต่งได้เข้ากันเป็นอย่างมาก บ้านหลังนี้อยู่กันสามคนพ่อแม่ลูก มีขนาดสามห้องนอน สามห้องน้ำ หนึ่งห้องโถงที่ใช้เป็นที่นั่งเล่นและรับแขกไปพร้อม ๆ กัน ส่วนห้องครัวนั้นจะอยู่ด้านหลังที่ต่อเติมออกไป อีกทั้งยังมีห้องเก็บของขนาดใหญ่อยู่ติดกับครัวอีกด้วย อีกทั้งใต้ถุนยังใช้เป็นที่จอดรถขนาดสองคัน แต่ตอนนี้เธอเห็นมีรถจอดอยู่แค่คันเดียว ซึ่งก็คือคันของเตชินท์“ปะ เข้าบ้านกัน” เตชินท์นำจอดไปจอดใต้ถุนแล้วก็ชวนแฟนสาวเข้าบ้าน“พ่อกับแม่ไม่อยู่เหรอ” เอมอรถามหาบิดามารดาของชายหนุ่มที่เขาพามารู้จักตั้งแต่วันแรกที่ตกลงคบกัน“เห็นว่าไปหาญาติน่ะ” ชายหนุ่มตอบพร้อมกับทรุดนั่งบนโซฟา “ค่ำ ๆ ก็น่าจะกลับแล้ว”“ดูซีรีส์กันมั้ย เอมมีซีรีส์อีกอยากดูแล้วยังไม่ได้ดูอยู่เรื่องหนึ่งน่ะ” ได้ยินเสียงตอบรับจากแฟนหนุ่มแล้ว หญิงสาวกดเปิดทีวีที่เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตไว้แล้วค้นหาชื่อซีรีส์ที่จะดูเนื้อเรื่องเป็นประมาณว่าพระเอกรู้สึกชอบนางเอกตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น แต่ก็ไม่ได้พูดคุยกันในครั้งนั้น ต่อมามีโอกาสเจอกับเธอ และได้รู้ว่าเธอชื่ออะไร หากก็ยังไ

ตั้งแต่กลับมาจากไปเที่ยวทะเลเมื่อวันหยุดยาวที่ผ่านมา เธอรู้สึกว่าบุรินทร์จะให้ความชัดเจนกับเธอมากขึ้น พอได้เห็นวันนี้แล้วถึงทำให้เธอรู้ว่าตัวเองคิดไปเองฝ่ายเดียว“เขาแค่คุยกันมั้ยล่ะ แกจะคิดมากไปทำไม”“รู้ ฉันพยายามไม่คิดมากอยู่นี้ไง แม้จะรู้ตัวเองว่าไม่มีสิทธิ์หวงเขาก็เถอะ” อยู่ ๆ น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่ได้หึงทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกันหึงทั้งที่รู้ว่าไม่มีสิทธิ์“อย่าดรามาสิคะ เราเป็นผู้หญิงสตรองนะ”มณีมณฑน์ได้แต่มองหน้าเพื่อนอย่างไม่เข้าใจว่าต้องการจะสื่ออะไร“หยุดร้องเถอะ น้ำตาไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นหรอก” เป็นประโยคที่ไม่ได้สวยหรู แต่เป็นคำที่ทำให้น้ำตาเธอหยุดไหลได้ราวกับสวิตซ์เปิดปิด “เช็ดน้ำตาซะ เอมเดินมาโน้นแล้ว”หญิงสาวได้แต่พยักหน้า รับกระดาษทิชชูจากฐาปกรณ์มาเช็ดหน้า ปล่อยให้ฐาปกรณ์คุยกับเอมอรอย่างไม่ได้สนใจที่จะฟัง ก่อนชวนกันขึ้นเรียน บอกเลยว่าที่อาจารย์สอนตลอดคาบชั่วโมงเรียน ความรู้ไม่เข้าหัวเธอเลย เพราะเอาแต่คิดเรื่องของบุรินทร์ แม้จะพูดกันวันที่ไปเที่ยวอ่างศิลาวันนั้น ว่าไม่คิดอะไร เอาเข้าจริงมันไม่ได้เป็นอย่างที่ปากว่าเลยเมื่อหมดคาบเรียน เธอสามคนเดินลงต

“สรุปว่าแกไม่กลับด้วย งั้นฉันกลับกับเอ็มมี่นะ เห็นมันว่าจะไปด้วย”เอมอรพยักหน้า “แล้วนี่จะไม่บอกพี่เบสหน่อยเหรอว่าจะกลับบ้าน เขามารอแกทุกวันเลยนะเว้ย เมื่อกี้ก็ขับมาถึงนี่เพื่อจะเจอแก เอาเข้าจริงก็ไม่กล้าเข้ามาหา กลัวว่าแกจะโกรธมากกว่าเดิม”จริงอย่างที่เอมอรพูด เพราะตั้งแต่วันนั้นเธอก็เอาแต่หลบหน้าชายหนุ่มตลอด เขาโทรมาก็ไม่รับ ไลน์มาก็ไม่ตอบ เมสเซนเจอร์มาเธอก็ไม่เปิดอ่านหรือตอบเลย หรือบางครั้งเขามาหาที่ห้องก็ไม่ยอมออกไปเจอ“เราไม่รู้จะบอกพี่เบสยังไงแล้วเหมือนกัน” เอมอรถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม คงอึดอัดน่าดูที่ต้องอยู่ตรงกลางแบบนี้“ก็ไม่ต้องโกหกแล้ว บอกเขาไปตรง ๆ ไปเลยว่าเราไม่อยากเจอ”แต่ก่อนจะพูดอะไรมากไปกว่านี้ เสียงของชายใจสาวร้องมาแต่ไกล “ตายแล้ว ฝนจะตกไหมเนี่ย ชะนีน้อยสองคนมาถึงก่อนฉัน”แม้มณีมณฑน์จะออกเช้าก็ไม่เช้าเท่าฐาปกรณ์ เพิ่งจะมีวันนี้นี่แหละที่เธอมาก่อน“แกก็พูดเกินไป ฉันก็อยากมาเช้าบ้างอะไรบ้าง”“เหรอ ใช่เหรอเอม” ฐาปกรณ์ถามเสียงสูง“มันออกมาก่อนฉันอีก ฉันเพิ่งถึงก่อนแกเมื่อกี้นี้เอง” เอมอรบอก“จะหลบไปถึงเมื่อไหร่วะ เรียนก็เรียนใกล้กัน ไม่เจอวันนี้วันหน้าก็ต้องเจอบ้างแหละว่

สวนคุณประไพพรนั้นเกิดขึ้นเพราะปู่ของเธอเห็นที่อยู่แปลงหนึ่งที่อยู่ติดกับที่ของท่านก็เกิดอยากซื้อเก็บไว้ พอเขาประกาศขาย ท่านจึงได้มาในราคาที่ถูกมากในสมัยนั้น ก่อนค่อย ๆ สะสมมาเรื่อย ๆ จนตอนนี้มีเกือบหกร้อยไร่พอคุณย่าตั้งท้องพ่อของเธอ ปู่ก็เริ่มลงมือปลูกผลไม้หลากหลายชนิดส่งขายให้พ่อค้าคนกลางที่มารับซื้อถึงสวน จนมาถึงรุ่นของพ่อที่สวนเริ่มเป็นที่รู้จักของคนทั่วไป จึงเปิดให้คนที่สนใจเข้ามาศึกษางานได้เมื่อมาถึงรุ่นของเธอกับพี่ชาย มนวรรธน์ก็เปิดสวนให้ผู้คนภายนอกได้เข้าชม และเก็บค่าเข้า ที่รวมในราคาบุฟเฟต์แล้ว ซึ่งนักท่องเที่ยวสามารถเลือกกินผลไม้ทุกอย่างในสวนได้ทั้งหมดอีกทั้งนักท่องเที่ยวยังสามารถเยี่ยมชมจุดต่าง ๆ ด้วยรถราง ซึ่งแบ่งเป็นสองจุด โดยจุดที่หนึ่ง แวะเที่ยวชมในสวนเงาะ พร้อมทานเครื่องดื่มและของว่างรองท้องที่อาคารเรือนไม้ จุดที่สอง แวะกินบุฟเฟ่ต์ผลไม้ อย่างทุเรียน เงาะ มังคุด สละ ลองกอง และผลไม้อื่น ๆ ตามฤดูกาล พร้อมด้วยอาหารคาวหวานที่ทางสวนคุณประไพพรนั้นมีบริการ แถมช่วงปลายปีอย่างเดือนธันวาคมจนถึงกุมภาพันธ์ของทุกปีจะเป็นช่วงฤดูฝนและฤดูหนาว ที่นี่เปิดกิจกรรมเที่ยวไร่สตรอว์เบอร์รี ท

อีกไม่กี่วันต่อมา เธอกับฐาปกรณ์คุยกันว่าจะกลับก่อนถึงวันเกิดวิทวัสสักสามสี่วัน ซึ่งก็พอดีวันก่อนเอมอรมาหาที่บ้าน พูดคุยสอบถามกันว่าจะกลับวันไหน พอรู้วันที่เธอและฐาปกรณ์จะกลับ วันนี้เตชินท์เลยมารับที่บ้าน ก่อนนั้นสองคนนี้เดินทางมาระยองหลังเธอแค่วันเดียวนั่งรถจากระยองไม่กี่ชั่วโมงก็มาถึงจังหวัดที่เธอเรียน ไปส่ง ฐาปกรณ์ที่บ้านก่อนค่อยมาส่งเธอ ส่วนเอมอรนั้นมาเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าไปนอนบ้านแฟน เห็นเจ้าตัวบอกว่าทางครอบครัวทั้งสองฝ่ายจะให้หมั้นกันก่อน พอเรียนจบ หรือมีการมีงานทำมั่นคงแล้วค่อยจัดงานแต่งงาน ทางฝ่ายของเตชินท์ พอทราบข่าวก็อยากจะเข้าไปคุยกับแม่ฝ่ายหญิงเร็ว ๆ หากก็เห็นว่าหนุ่มสาวกำลังยุ่ง ๆ ถึงจะเข้าไปคุยกันหลังปิดเทอมใหญ่“ไปก่อนนะ”“อืม อย่าลืมที่บอกนะ”“ไม่ลืมหรอกจ้า ฉันจะปิดปากให้สนิทเลย”ทั้งคู่อยู่คุยกับเธออีกสักพักใหญ่ ๆ ถึงพากันไปที่บ้านของเตชินท์ และเธอไม่ลืมจะกำชับทั้งคู่ว่าห้ามบอกบุรินทร์เรื่องที่เธอกลับมาแล้วเด็ดขาดเมื่อเอมอรออกไป หญิงสาวก็เก็บกวาดห้อง และซักเสื้อผ้า ทำอะไรกว่าจะเสร็จก็ค่ำพอดี เลยอุ่นกับข้าวที่ห่อมาจากบ้านกินกลับมาอยู่ห้องได้สามวันก็ถึงวันเกิดของวิ