All Chapters of เด็กช่างลุ้นรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ตกลงกันเสร็จ ก็พากันแยกย้าย โดยที่เตชินท์และชัชพลไปส่งเพื่อนของเธอทั้งสองคน ส่วนเธอ บุรินทร์บอกจะไปส่งเอง หากเขากลับพาเลี้ยวรถเข้าออกซอยนั้นซอยนี้ จนมาหยุดอยู่หน้าร้านขายวัสดุก่อสร้างขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง เยื้องไปเล็กน้อยจะมีประตูรั้วบ้าน ก่อนเขาจะบอกให้เธอลงไปเปิดประตูให้ ซึ่งข้างในเป็นบ้านชั้นเดียวหลังหนึ่ง ตกแต่งสไตล์โมเดิร์น ด้านข้างเป็นลานปูน มุงด้วยหลังคา มีโต๊ะหินอ่อนวางอยู่ ขยับสายตาไปอีกหน่อยเธอคาดว่าน่าจะเป็นบ้านน้อยของใครสักคน หากก็ไม่ได้ถามบุรินทร์แต่อย่างใด พอเปิดประตูรั้วให้เขาแล้ว เขาก็ขับไปจอดข้าง ๆ รถยนต์ที่จอดอยู่หน้าบ้าน และอีกสองคันในโรงรถ“พามาบ้านใครน่ะพี่” ภายนอกดูกว้างขวาง ร่มเงาไปด้วยสวนไม้ดอก ไม้ผลหลากหลายชนิด ทั้งยังมีที่นั่งเล่นใต้ต้นไม้ใหญ่อีกด้วย ตรงนั้นคงเย็นน่าดู ดูได้จากใบไม้ที่ขยับแผ่วเบา มองสำรวจจนพอใจ ถึงหันมาถามคนที่พามา“บ้านพี่เอง”“อ้าว จะพามาทำไมเนี่ย” คนตัวเล็กโวยวาย“เถอะน่า ตามมาก่อน” เขาพยายามดึงแขนเธอให้ไปด้วยกัน“ไม่เอา รอตรงนี้ก็ได้” หญิงสาวยื้อตัวไว้สุดชีวิต“ไปเถอะ พี่ไม่ทำอะไรหรอก แค่ไปเอาของเฉย ๆ อีกอย่างพ่อแม่ก็อยู่” พูดแล้วก็ดึงแขนให้เ

หลังเรียนวิชาในช่วงเช้าเสร็จ ก็เป็นเวลาพักเที่ยง ทั้งสามเลยชวนกันเดินไปโรงอาหารกลาง โดยที่วันนี้เป็นเวรเธอที่ต้องเฝ้าโต๊ะเลยนั่งเล่นมือถือคุยกับบุรินทร์รอ เมื่อเอมอรถือแก้วน้ำมาพร้อมฐาปกรณ์ก็เอ่ยถาม“แกโอเคแน่นะเอม”“แน่สิ ฉันไม่ได้เสียใจเลย”“แกสบายใจได้มน มันไม่เป็นไรจริง ๆ ฉันว่าจริง ๆ แล้ว มันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาหรอก แค่คุย ๆ กัน พอไม่รู้สึกก็ต่างคนต่างไป” ฐาปกรณ์สำทับ“ใช่ ฉันไม่ชอบแบบพี่ทิวว่ะ แกก็ดีนะ แต่ยังไม่ใช่สเป็กฉันน่ะ”“แล้วแบบไหนที่แกชอบ” ฐาปกรณ์แกล้งถาม“ละมุน หน้าโหด ๆ ขี้เล่นหน่อย ๆ แบบพี่เต๋าอะ”ทั้งเธอทั้งฐาปกรณ์ต่างพากันอึ้งตาค้าง ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าเพื่อนจะชอบคนในแก๊งนี้“ไม่ต้องตกใจ เราคุยกับพี่เต๋ามาสักพักแล้ว”ไม่เคยรู้เลยว่าสองคนนี้ไปคุยกันตอนไหน จนมีความสัมพันธ์ฉันคนรัก แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเธอขอไม่ยุ่งดีกว่า ปล่อยให้คนสองคนคุยกันเอง จะไปก้าวก่ายก็ไม่ใช่เรื่องเมื่ออาจารย์ปล่อย สามสาวก็เดินลงมาจากตึกที่เรียน ก็เห็นบุรินทร์มารอรับอยู่แล้ว พูดคุยกันเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะพาขับรถไปร้านโรตี ระหว่างรอของกินที่สั่งไปมาเสิร์ฟ เลยคุยกันเรื่องไปเที่ยว เพราะพวกเธอมีเวลาให

มณีมณฑน์มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง พร้อมเสียงเรียกชื่อ เช่นนั้นแล้วหญิงสาวจึงต้องรีบลุกไปเปิดประตูให้ฐาปกรณ์ ซึ่งมาในสภาพเปียกปอน“อ้าว ฝนตกเหรอ” “โอ๊ย นี่แกไม่รู้อะไรเลยเหรอชะนีน้อย ตกจนน้ำจะท่วมอยู่แล้ว”  “ไม่อะ พอดีกูหลับ”“ให้ตายเถอะ!” ฐาปกรณ์สบถ ยกกระเป๋ามาวางไว้ข้างตู้ แล้วเปิดตู้ผ้าของมณีมณฑน์หยิบชุดที่เอามาไว้ที่ห้องเข้าห้องน้ำ...ระหว่างที่รอให้ผมแห้ง คุณเธอก็เล่าให้ฟังว่า พ่อขับรถมาส่ง แล้วไม่ได้เอาร่มมา เลยต้องวิ่งตากฝนขึ้นตึก สภาพก็เลยอย่างที่เห็น คุยเรื่องอื่นอยู่ดี ๆ นางก็วกมาเรื่องของเธอกับบุรินทร์จนได้“ถามจริง มึงกับพี่เบสคบกันยัง”“ยังเลย”“เอ้า เป็นงั้นไป ไม่ได้คบกัน ที่มารับมาส่งบ่อย ๆ แล้วยังพาไปบ้านอีกคืออะไร” ฐาปกรณ์ถามอย่างไม่เข้าใจ“ไม่รู้ว่ะ เขาบอกให้กูดูที่การกระทำเขาเอง”“แล้วไม่อยากรู้หรือไงว่าเขาคิดยังไงกับมึง”“อยากรู้แล้วได้อะไร ในเมื่อเข

“ห้องมีสี่ห้อง เราจะแบ่งกันยังไง” บุรินทร์ถาม“กูกับเอมจองห้องหนึ่งนะ” เตชินท์ที่กลัวไม่ได้นอนกับแฟน รีบชิงตัวเอมอรเข้าห้องไปก่อน หลังกินอิ่ม“แล้ว…” เขาหันมามองเธอกับฐาปกรณ์ รวมไปถึงแฟนของวิทวัสและเพื่อนพี่เขา เห็นเจ้าตัวบอกว่าเคยเรียนด้วยกันสมัยมัธยม“เรายังไงก็ได้” พี่ข้าวตอบ“งั้นข้าวนอนกับบิว มนนอนกับเอ็มมี่นะ เดี๋ยวพี่นอนกันสามคนเอง”ตกลงกันได้ ก็แยกเข้าห้องใครห้องมัน มณีมณฑน์เลยยกกระเป๋ามาเก็บในห้อง ทั้ง ๆ ที่บุรินทร์จะยกมาให้เธอก็บอกปฏิเสธไป เพราะกระเป๋าก็ไม่ได้หนักอะไร“พักก่อนเนอะ แดดร่มกว่านี้ค่อยไปเล่นน้ำ” ฐาปกรณ์บอก เธอเลยไปเปลี่ยนกางเกงมานอนเล่นโทรศัพท์บนเตียง ก่อนจะผล็อยหลับไป มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง และได้ยินเสียงเอมอรคุยกับฐาปกรณ์“ตื่นยัง ไปเล่นน้ำกัน”“เออ ดีเหมือนกัน ฉันเตรียมมาหลายชุดเลย เอามาเผื่อแกสองคนด้วยนะ มาดูสิ”แม้ฐาปกรณ์จะเป็นชาย แต่ทรวดทรงองค์เอวผอมเพรียว หุ่นบางร่างนางแบบ เสื้อผ้าหน้าผมต้องเป๊ะปัง เธอเลยได้อานิสงส์เรื่องเสื้อผ้าหน้าผมไปด้วย เพราะนางดูแลตัวเองเก่ง จนเธอกับเอมอรยังยอม มาเที่ยวอย่างนี้เลยเป็นโอกาสทองของนางที่จะได้ใส่

กว่าทุกคนจะพากันกลับที่พักก็เกือบห้าโมงเย็น เมื่อมาถึงที่พักก็เลยช่วยกันเตรียมปิ้งย่างของทะเลที่ซื้อมา มีเครื่องดื่มที่แวะซื้อก่อนเข้ามาอีก ดูแล้วเป็นปาร์ตี้ขนาดย่อมเลยก็ว่าได้เมื่อทุกอย่างพร้อม แต่ละคนก็แบ่งหน้าที่กันไป ซึ่งที่พักมีเตาปิ้งย่างให้สองเตา พร้อมกับเซตผักอีกสองชุด ส่วนน้ำแข็งชัชพลก็ซื้อมาจากข้างนอก พออาหารบางส่วนสุกทุกคนก็ลงมือกินกันอย่างเอร็ดอร่อย โดยที่เธอได้กินโจ๊กหมูที่บุรินทร์สั่งมาให้ ไม่ถามสักคำว่าอยากกินไหม ระหว่างนี้เตชินท์ได้หยิบกีตาร์มาเล่น ซึ่งมีวิทวัสเป็นคนร้อง ขณะที่คนอื่นกำลังสนุกสนาน คงมีแต่เธอนี่แหละที่นั่งกินเงียบ ๆ จนฐาปกรณ์ที่นั่งข้าง ๆ สังเกตเห็น“เป็นไร นั่งเงียบไม่พูดไม่จาเลย”“น่าจะมีไข้ว่ะ” หญิงสาวตอบเสียงแหบ ๆ“กินยาหรือยัง”“กินตั้งแต่บ่ายแล้ว” นี่ก็น่าจะผ่านมาหกชั่วโมงแล้ว ตั้งแต่ที่บุรินทร์ซื้อยามาให้กิน“เอ้า งั้นไปพักผ่อนเถอะ ทางนี้ฉันจัดการเอง”“เอางั้นเหรอ”ฐาปกรณ์พยักหน้าเป็นอันตกลง ระหว่างที่เธอคุยกันกับเพื่อนอยู่นั้นก็รู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองมาทางนี้อยู่ตลอดจนเธอรู้สึกได้ ไม่ต้องหันไปมองก็พอรู้ว่าเป็นสายตาของใคร พอเธอลุกเขาก็ลุก จนเ