บททั้งหมดของ IN THE BED OF MY DAUGHTER'S FATHER : บทที่ 61 - บทที่ 70

After spending close to an hour in the shower, relishing in the warmth of the water, Samantha finally stepped out. Bahagya pang nakadikit sa kanyang balat ang singaw habang isinusuot ang kanyang silk robe at naglakad nang nakapaa pabalik sa silid.Umupo siya sa harap ng dresser at dahan-dahang nagpahid ng lotion sa kanyang mga braso habang nakatitig sa sarili niyang repleksyon sa salamin. Ngunit hindi ang sarili niya ang laman ng kanyang isipan. Si Caleb.Since they returned from Zia's play, she hadn’t seen him. Diretso itong nagtungo sa sariling silid pagdating nila sa bahay, at iyon na ang huling beses na nasilayan niya ito. Sigurado rin siyang hindi ito umalis dahil naroon pa rin ang lahat ng sasakyan nito sa driveway.Getting off the dresser, she slipped into her nightwear and her pair of light slippers, and stepped out into the hallway. Mahinang tumunog ang lumang grandfather clock sa itaas nang mapadaan siya rito. Alas-diyes na pala ng gabi. Una niyang naisip na silipin si Lola

"S-sir, patawad po. Hindi ko po sinasadya. Isinusumpa ko, wala po akong kasalanan..."Paulit-ulit na nauutal si Garrett, halos madapa sa pagmamadali nang makita nitong papasok si Caleb sa lobby ng ospital, karga-karga si Zia.Ngunit nang magtagpo ang kanilang mga mata, ang malamig na titig ni Caleb ay agad nagpatigil sa lahat ng salitang gustong lumabas sa bibig ni Garrett.Caleb didn’t even break stride. Dinaanan lamang niya si Garrett na para bang wala ito roon habang mahigpit na nakayakap si Zia sa kanyang leeg.Tinawagan ni Garrett si Caleb kaagad matapos nitong maisakay si Samantha papunta sa ospital. Pagpasok ni Caleb sa silid, bahagyang nagising si Zia. Inangat nito ang ulo mula sa balikat ng ama, at nang makita ang maputlang mukha ni Samantha na nakahiga sa kama, bigla itong natigilan."Mommy!"Mabilis itong bumaba mula sa mga bisig ng ama bago pa man ito mapigilan. Patakbong lumapit sa kama at mahigpit na kumapit sa kumot."Mommy, it’s us. Please wake up. Daddy and I are her

Nakaupo si Caleb sa kanyang swivel chair. His fingers stilling on the keyboard as he leaned into the leather. Sandali lamang siyang nakatitig sa monitor hanggang sa tuluyang lumabo sa kanyang paningin ang mga numero at graph na kanina pa niya sinusubukang pagtuunan ng pansin.Alas-singko pa lamang ng umaga ay nasa opisina na siya. Tambak ang trabaho, at paulit-ulit niyang kinukumbinsi ang sarili na kung mas maaga siyang magsisimula maaga rin siyang makakauwi gaya ng plano niya. That was the excuse, anyway. Ang totoo, halos hindi siya makatulog buong gabi. Pumikit man siya, hindi naman nagpahinga ang isip niya. Sa tuwing susubukan niyang @ ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip niya, at ang takot at pag-aalala sa mukha ni Zia nang makarating sila sa ospital.Matagal nang hindi kaibigan ni Caleb ang mahimbing na tulog, ngunit mas malala ang nangyari kagabi kaysa sa nakasanayan niya.Masikip ang kanyang dibdib at halos hindi mapakali ang mga ugat niya. Paulit-ulit niyang sinilip sina

Samantha truly hadn’t expected to see him home this early. Dahil ba sa kanya? O baka hindi maganda ang pakiramdam nito?Mula nang magsimula silang magsama sa iisang bahay, ngayon lang ito umuwi nang ganito kaaga. Bagama't nakapikit pa rin ang kanyang mga mata, ramdam ni Samantha ang titig ni Caleb na nakatuon sa kanya. Punô iyon ng pagnanasa at ng isa pang damdaming hindi niya maipaliwanag.Marahang dumadampi ang mainit nitong hininga sa kanyang mga labi. Napahigpit ang kapit ng kanyang mga daliri sa kumot habang naghahanda ang buo niyang katawan sa inaasahang mangyayari. Ngunit bago pa tuluyang sumayad ang mga labi ni Caleb sa kanya. Biglang may boses na pumutol sa mainit na sandali.“Mommy!”Parang kulog na bumagsak ang masigla at malakas na sigaw ni Zia.Agad na natigilan si Caleb. Kasabay niyon ay napamulat si Samantha nang biglang bumukas ang pinto ng silid na tila hinampas ng isang maliit na bagyo. Nakatayo roon si Zia, suot pa rin ang plaid na uniporme. Magkaiba pa ang medyas n

Nagulat si Alexa. Natigilan ito at nanatiling nakabitin sa ere ang tinidor na hawak nito bago dahan-dahang ibinaba.“What do you mean?” tanong nito.Naningkit ang mga mata ni Caleb, bakas ang pagdududa habang mariin siyang nakatitig sa babae.“Tinatanong kita kung paano mo nalaman na naaksidente si Samantha.”Napatawa nang mahina si Alexa at nagpanggap na nalilito.“Oh, Caleb, please. Everyone knows. It was all over the gossip columns, wasn’t it?”“No,” matalim at malamig ang boses ni Caleb. “It wasn't.”Agad na naglaho ang ngiti sa labi ni Alexa.Biglang nagbago ang atmospera sa pagitan nila. Ang mararangyang tunog sa loob ng restaurant ay tila naglaho sa kanilang pandinig.Bahagyang yumuko si Caleb, naniningkit ang mga mata na para bang unti-unti niyang hinuhubad ang maskarang pilit na isinusuot ni Alexa.“Walang ibang nakakaalam sa aksidente ni Samantha maliban sa pamilya ko,” dugtong ni Caleb.Napalunok si Alexa.“Ibig sabihin, Alexa...” mariing sabi ni Caleb habang tumitigas ang