บททั้งหมดของ IN THE BED OF MY DAUGHTER'S FATHER : บทที่ 81 - บทที่ 90

Tahimik na kumain si Caleb, at sa unang pagkakataon, tila hindi ito aligaga habang kumakain. Nasa pagkain ang buong atensyon nito, at paminsan-minsan kay Samantha.Kakaibang saya ang naramdaman ni Samantha habang pinagmamasdan ito. Ang paraan ng pagluwag ng kunot sa noo nito, ang mahinang tunog ng tinidor na tumatama sa plato, lahat iyon ay tila nagpapatunay na sa wakas, nasisiyahan itong kumain.Sa tuwing nakikita niyang kumakain si Caleb noon, para bang napipilitan lang ito.Palagi nitong sinasabing kaunti lang talaga itong kumain, at totoo naman iyon. Pero kahit ang mga taong mahina ang gana ay nasisiyahan pa ring kumain, hindi ba?Si Caleb lang ang hindi. Hanggang ngayon. Hindi namalayan ni Samantha na nakangiti na pala siya hanggang sa mag-angat ng tingin si Caleb at nahuli siyang nakatitig dito.“What?” tanong nito habang dahan-dahang ngumunguya.Napailing si Samantha habang napapangiti sa sarili.“Wala lang. Kasi ngayon ko lang yata nakita na ganyan karami ang kinain mo.”Bahag

The house was quiet that evening when Samantha returned home. Maingat niyang hinubad ang mataas na takong sa may pintuan at marahang nagbuga ng hininga habang iniikot ang naninigas niyang mga balikat. Wala pa si Caleb sa bahay, gaya ng nakasanayan. Kaya ang tanging maririnig lamang ay ang banayad na ugong ng air conditioner, habang ang malamig nitong hangin ay humahaplos sa kanyang mukha at tila nagpapakalma sa kanya.Ibinagsak ni Samantha ang bag sa sofa at tumingin sa paligid ng living room. Wala roon si Zia, at wala rin siyang makitang bakas ni Melissa. Marahil ay nasa itaas ito kasama ang kanyang anak. Napatingin siya sa orasan. Mag-aalas otso na."Hindi na ako makapaghintay na matapos ang gala na ito," bulong niya sa sarili habang umiiling. "Para makabalik na tayo sa normal nating routine. Dahil kay Nathalie!"Napabuntong-hininga siya habang napapaisip kay Caleb. Malamang ay naipit na naman ito sa trabaho. Huminga siya nang malalim, itinali ang buhok sa isang maluwag na bun, at

Doon lamang niya muling itinaas ang kanyang mga mata para tignan ito. At naroon iyon. Ang hilaw at walang depensang kahinaan na matagal na niyang ikinukubli sa likod ng matigas na personalidad."I wasn’t doing those things because I loved them," mahina niyang sabi. "I was doing them because I thought it was the only way he’d stop hitting me... and Mom."Samantha covered her mouth. Isang mahinang hikbi ng pagkabigla ang kusang nakawala sa bibig nito."Ano?"Anong klaseng ama ang mananakit ng sariling anak at asawa?Muling umiwas ng tingin si Caleb na tila nahihiyang ibinunyag ang bahaging iyon ng kanyang nakaraan. His breath faltered for a moment. At sapat na iyon para tuluyang lamunin siya ng mga alaalang matagal na niyang ibinaon.Images, sounds, echoes he’d buried for years came clawing back to the surface. Ang pigil na iyak ng kanyang ina, ang lasing na sigaw ng kanyang ama, ang matinis na tunog ng nababasag na bagay, at ang matinding takot na noon ay nakadagan sa maliit niyang dib

Kinuha ni Samantha ang singsing mula sa kamay ni Caleb. Habang nanginginig ang kanyang mga kamay, marahan niya itong isinuot sa sarili niyang daliri. Perpekto ang pagkakasya nito. Of course it did. Noong una pa lang, alam na ni caleb ang eksaktong sukat ng kanyang daliri. Tahimik lamang siyang pinagmamasdan nito habang ginagawa niya iyon. Marahang umaangat at bumababa ang dibdib nito na para bang nahihirapan itong huminga nang maayos. Pagkatapos ay napatingin si Samantha sa kwintas na maingat na nakalagay pa rin sa maliit na kahon. Bahagyang tumuwid si Caleb nang mapansing doon na nakatuon ang kanyang mga mata. "Let me," he murmured. Sandaling natigilan si Samantha bago dahan-dahang tumango. Lumipat si Caleb sa likuran niya. Dumampi ang mainit nitong hininga sa kanyang batok. Her pulse kicked up, wild and chaotic. Napalunok siya at sa katahimikan ng silid ay tila napakalakas ng tunog niyon. Marahang inilagay ni Caleb ang buhok ni Samantha sa isang balikat habang ang maiinit niton

Dahan-dahang nagmulat ng mga mata si Lola Flora, bahagya itong napapikit nang tumama ang matinding liwanag ng mga ilaw sa silid ng ospital.Napangiwi ito at itinaas ang likod ng kamay upang takpan ang mga mata habang pilit na bumabangon, ngunit nauna na si Caleb. Marahan nitong hinawakan ang kamay ng matanda at maingat itong pinahiga muli."Lola, pakiusap," malumanay nitong sabi. "Humiga ka na lang muna. Huwag mong pilitin ang sarili mo.""C-Caleb?" mahina at nag-aalinlangang tawag ni Lola Flora na para bang hindi ito sigurado kung si Caleb nga ba ang nakikita nito."Ako ito, Lola," sagot ni Caleb habang bahagyang yumuyuko palapit at marahang hinahaplos ng hinlalaki ang likod ng kamay nito. "Nandito ako."Bahagyang ibinaling ni Lola Flora ang ulo, at nanlaki nang kaunti ang mga mata nang mapunta ang tingin kay Samantha. Isang maliit ngunit pagod na ngiti ang sumilay sa mga labi nito."Samantha..." mahina nitong sambit, na para bang sapat na ang pagbanggit sa pangalan niya para gumaan