جميع فصول : الفصل -الفصل 20

บทที่ 11ศัตรูบุกสองสามวันมานี้ทหารในค่ายดูบางตาลงอย่างเห็นได้ชัดมู่เหยียนกวาดสายตามองไปโดยรอบขณะแบกอาหารที่ได้มาไปยังกระโจมเก็บเสบียงหวังเฟิงหลงแบ่งทหารส่วนหนึ่งพาชาวบ้านอพยพไปยังเมืองหลวง นางไม่ได้ไปหาเฟิงหลงมาหลายวันแล้วเพราะเขามักจะติดประชุมอยู่กับเหล่าขุนพลและกุนซือ และนางก็ไม่อยากไปรบกวนบางวันมู่เหยียนก็ต้องออกจากค่ายเพื่อไปช่วยอพยพชาวบ้านมารวมตัวกับที่หมู่บ้านหนึ่งที่มีระยะทางใกล้กับเมืองหลวงที่สุดแล้วค่อยพากันเดินทางไปยังเมืองหลวง ชาวบ้านหลายคนต่างพากันหวาดกลัว บ้างก็ไม่อยากอพยพจากบ้านเกิดของตนจนนางต้องขอร้องให้เห็นค่าถึงชีวิตมากกว่าทรัพย์สิน แต่ทหารบางคนก็ใช้วิธีการที่รุนแรงกว่านางนักระหว่างการอพยพทุกคนต่างอยู่ในสภาพตื่นตัวตลอดเวลา มู่เหยียนกำดาบในมือแน่นเพราะไม่รู้จะถูกลอบโจมตีเมื่อไร นางรู้สึกตื่นตกใจง่าย ใจหายเป็นพักๆ ถ้าพูดกันตามตรงแล้ว หากเกิดมีการต่อสู้ขึ้นมานางจะสู้ได้จริงๆ หรือ มันยังเป็นคำถามในหัว นางกล้าพอที่จะฆ่าใครหรือไม่ หรือนางจะต่อสู้กลับได้หรือเปล่า ถึงจะเคยฝึกสู้กับทหารในค่ายมาแล้วก็ตามแต่นั่นเป็นเพื่อการฝึกฝนหาใช่การเอาชีวิตกันจริงๆวันนี้มู่เหยียนเห็นท

บทที่ 13 ปะทะหัวหน้าเผ่า หลังจากได้รับความช่วยเหลือจากแม่ทัพหนุ่ม มู่เหยียนสูดลมหายใจลึกตั้งสติ เหลือบมองชายบนม้าทมิฬควงง้าวฟาดฟันศัตรูเป็นวงกว้าง เขาไม่สามารถมาปกป้องได้ตลอดเวลาถือว่าเมื่อกี้เป็นโชคดีของนาง ดังนั้นหลังจากนี้ต้องดูแลตัวเอง นางปาดน้ำตาออกมู่เหยียนตั้งรับดาบจากนักรบซงนูที่วิ่งเข้ามาฟันจากด้านขวาโดยมืออีกข้างยันไว้ที่สันดาบเพื่อรับแรง มู่เหยียนสามารถตั้งรับฝั่งศัตรูได้เป็นอย่างดี นางใช้ทุกความรู้ที่ตนได้จากการฝึกฝนมาประยุกต์ใช้และที่สำคัญคือ ห้ามประมาท แม้ตนจะสามารถล้มคู่ต่อสู้คนแรกลงได้อย่างง่ายดายก็ตาม หญิงสาวปลิดชีพโดยการแทงเข้าไปที่ท้อง ตามองแต่ช่วงคอขึ้นไปเมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามล้มสิ้นใจแล้วก็ชักดาบและเตรียมตัวรับมือคนต่อไปเพียงไม่นานนางก็เห็นหลี่เฉิงไห่นำทัพจากป่าด้านตะวันตกของค่ายออกมาขนาบหลังกองทัพศัตรู สร้างความตื่นตระหนกแก่ฝั่งตรงข้ามขณะที่นางและทหารทุกคนต่างพากันดีใจและฮึกเหิม เหล่าทหารนับพันที่นางเห็นว่าค่อยๆ ออกจากค่ายหาใช่ไปช่วยอพยพชาวบ้านกันจนหมดทว่าได้แอบไปตั้งกองกำลังในป่านี่เองทางฝ่ายซงนูใช้กลยุทธ์ต้องการให้ทัพแคว้นโจวแบ่งกำลังออกจากกันเพ

บทที่ 15สั่นสู้มู่เหยียนฟื้นตัวตื่นขึ้นในกระโจมหมู่ของตัวเอง นางไม่พบใครในนี้ สำรวจตัวเองก็พบว่าแขนข้างขวาตำแหน่งรอยแผลใหญ่จากดาบระหว่างทำศึกได้รับการรักษาแล้ว มันถูกพันแผลไว้แน่นหนา เนื้อตัวนางสกปรกมอมแมมและที่สำคัญมันยังมีกลิ่นอ้วก..หญิงสาวระลึกได้ว่าหลังจากตัวเองอ้วกเสร็จก็รู้สึกวิงเวียน คล้ายจะเป็นลม... ไม่คล้าย นางเป็นลมไปเลย!ไม่รู้ว่าตอนนี้ท่านแม่ทัพเนื้อตัวจะเต็มไปด้วยกลิ่นอ้วกเช่นเดียวกันหรือไม่ เพราะนางอ้วกใส่เขาไปเต็มๆ ขอโทษนะเฟิงหลง นางห้ามตัวเองไม่ได้ มู่เหยียนสำนึกผิดสองวินาทีก่อนจะกวาดสายตามองไปโดยรอบ พบดาบที่เฟิงหลงให้ยืมวางอยู่ข้างตัว เพราะอยู่ในสนามรบจึงไม่ได้สังเกต ด้ามจับดาบเป็นสีดำสนิทตัดกับลวดลายมังกรสีทองคดเคี้ยวโดยรอบ เมื่อชักออกจากฝัก ตัวดาบก็มีการแกะสลักเป็นลวดลายอ่อนช้อยงดงามเช่นเดียวกัน หญิงสาวชื่นชมความงามอยู่สักพักก็เก็บเข้าฝักแล้วเพื่อนๆ ในหมู่ของนางเล่า ยังอยู่รอดกันหรือไม่ นางลุกขึ้นไปแง้มกระโจม ตอนนี้เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว แสดงว่านางสลบไปนานทั้งวัน คบเพลิงถูกจุดขึ้นเว้นระยะ เหล่าทหารต่างพากันร้องรำทำเพลงรอบกองไฟ คาดว่าฉลองที่ตนสามารถเอาชนะและมีชีวิ

บทที่ 17องครักษ์ประจำตัวหลังจากจัดการปิดปากหลี่เฉิงไห่เสร็จเรียบร้อย หมอนั่นยอมกลับไปแบบงงๆ พร้อมคำสัญญา มู่เหยียนควักน้ำในแม่น้ำขึ้นถูปากสักครู่ ด่าตัวเองในใจเป็นร้อยรอบเอาหน่าแค่ปากแตะปากไม่มีอะไรเสียหาย หญิงสาวเลิกสนใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จัดการอาบน้ำอย่างว่องไว พันผ้ารอบอกเหมือนเดิม ใส่เสื้อผ้าและเกล้าผมขึ้นทำจุกแล้วมัดด้วยผ้าอีกรอบผู้ชายยุคจีนโบราณจะไม่ตัดผมตัวเองหากผมไม่ได้ยาวจนรู้สึกเกะกะ ด้วยที่ผู้ชายจีนโบราณยึดหลักคุณธรรมความกตัญญูเป็นอันดับหนึ่ง ร่างกายรวมไปถึงเส้นผมเป็นสิ่งที่พ่อแม่ให้มาไม่ควรทำลายดังนั้นจึงไว้ผมยาวกัน มันจึงส่งผลดีต่อนางไม่น้อย เพราะตนก็ไม่ได้อยากตัดผมสั้นนัก อย่างที่เคยกล่าวไว้นางเป็นผู้หญิงสายหวานมู่เหยียนเอาเสื้อผ้าชุดเก่าไปส่งให้กระโจมที่รับผิดชอบ ก่อนจะเดินเลยไปยังกระโจมแม่ทัพเพื่อจะเอาดาบไปคืน คิดว่าเฟิงหลงคงกลับมาแล้วและเป็นเช่นนั้น หากแต่เมื่อทหารเฝ้าตะโกนบอกว่านางขอเข้าพบ“เข้ามา!”เสียงเฟิงหลงดูห้วนๆ ชอบกล นางไม่ได้คิดไปเองใช่หรือไม่ หญิงสาวเดินผ่านทหารเฝ้ายามทั้งสองคนเข้าไปยังข้างในกระโจม พบท่านแม่ทัพในชุดสีดำสนิทกำลังนั่งอ่านตำราด้วยสีหน้

บทที่ 19จวนแม่ทัพใหญ่มู่เหยียนกำลังเดินทางกลับมายังเมืองหลวง นำหน้าด้วยแม่ทัพใหญ่หวังเฟิงหลงและขุนพลทั้งสาม นางอยู่ท้ายๆ ขบวนเลยก็ว่าได้เพราะหมู่ของนางอยู่ในกองลำดับเกือบสุดท้าย กำแพงสูงใหญ่ปรากฏสู่สายตาพร้อมด้วยเสียงกลอง เสียงเครื่องดนตรีต่างๆ และเสียงโห่ร้องสรรเสริญของผู้คนที่พากันออกมาต้อนรับชัยชนะของท่านแม่ทัพอุดรหรือแม่ทัพปีศาจดังกึกก้องทั่วทั้งเมืองเมื่อหญิงสาวเดินตามขบวนเข้าไปในเมืองก็ต้องรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศเมืองหลวง ผู้คนนับพันต่างมารวมตัวกันที่ข้างทาง ปรบมือยิ้มต้อนรับเหล่าทหารที่เสียสละตนเองต่อสู้เพื่อพวกเขา โรงเตี๊ยมบางที่ตะโกนบอกว่าทหารทุกคนสามารถมารับซาลาเปาฟรีได้ นางอยากพุ่งเข้าไปรับจริงๆพวกนางเข้ามายังเขตพระราชวัง ตั้งแถวเป็นระเบียบเรียบร้อยที่ลานกว้าง มู่เหยียนแอบสูดปาก วังหลวงแห่งนี้ต้องมีพื้นที่ใหญ่มาก ถึงสามารถจุทั้งกองทัพได้ถึงเพียงนี้ ไม่นานนักจักรพรรดิโจวหมิงตี้แห่งแคว้นโจวก็ออกมาชื่นชมและกล่าวขอบใจทหารทุกคน จักรพรรดิหรือฮ่องเต้ยังดูอายุไม่มาก นางคาดว่าไม่ถึงสามสิบปีด้วยซ้ำ ใบหน้าคมคายยังหนุ่มแน่น เขาดูสุขุม มีพลังอำนาจเหลือล้น พูดแต่ละคำกังวานไปทั