ท่านแม่ทัพ ข้าไม่ใช่นางเอก! のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 39

บทที่ 31นางเอก...วันถัดมาหวังเฟิงหลงฝึกซ้อมบรรดาทหารที่ลานกว้างข้างๆ จวน ที่นี่มีอาคารขนาดเล็กเก็บอาวุธอุปกรณ์สำหรับการฝึกซ้อม มีหุ่นฝึก พื้นที่กว้างขวางและล้อมรั้ว ตั้งอยู่ด้านข้างจวนซึ่งใกล้กับเรือนของเขา มีประตูเชื่อมถึงกัน ทหารที่มาฝึกส่วนใหญ่เป็นทหารที่เฝ้ายามในจวนผลัดเวรกันมาฝึก หลี่เฉิงไห่ก็มาด้วยมู่เหยียนขอเข้าร่วมฝึกซ้อมนี้ด้วย เพราะตนรู้สึกขาดซ้อมมาหลายวันแล้ว ขณะที่นางกำลังซ้อมแกว่งดาบไปมาอยู่นั้น หมิงเหมยก็ปรากฎตัวพร้อมหวงอวี่ถิง ทั้งสองหน้าบึ้งด้วยกันทั้งคู่เดินกระแทกเท้าเข้ามายังลานโล่ง มีหุ่นไม้ตั้งห่างกันสิบตัว ก่อนหมิงเหมยจะยิ้มกว้างเมื่อเห็นชายร่างสูงกำลังฝึกซ้อมด้วยท่าทางแข็งขัน“คุณหนูหวง คุณหนูหมิง” หวังเฟิงหลงเลิกคิ้วสูงเมื่อเห็นเด็กสาวทั้งสอง เมื่อเขามาหาทั้งคู่ก็โค้งคำนับทักทาย เป็นคุณหนูหวงกล่าวขึ้นก่อน“ข้ามาขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด” หวงอวี่ถิงก้มหัวลงขอโทษ หลังจากประลองเสร็จสิ้นทั้งบิดาและมารดาก็ลากตัวไปต่อว่าและกักตัวในห้องเพื่อให้นางสำนึกผิดหมิงเหมยได้ยินก็ขอตัวออกไปเพื่อให้ทั้งสองได้พูดคุยกัน ร่างอวบยิ้มแป้นตรงดิ่งไปหาองครักษ์เพื่อกล่าวทักทาย

บทที่ 33สำลักความหวานมู่เหยียนกระพริบตาปริบๆ มองเด็กสาวข้างกาย นางอ้าปากส่งเสียงอ้ามลากยาวเหมือนป้อนอาหารลูกน้อย มู่เหยียนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ กลิ่นหอมของขนมโชยเข้าจมูกก่อนจะจำใจรับขนมเข้าปากกลิ่นหอมของดอกไม้ตีขึ้นจมูกทันทีผสานรสหวานอ่อนๆ ไม่ได้หวานจัดจนเลี่ยน ไส้ตรงกลางขนมเป็นไส้ถั่วแดง แป้งเป็นถั่วกวนผสมกันได้อย่างลงตัว รสชาติอร่อยเกินคาด มู่เหยียนตาลุกวาว สบตากับหมิงเหมยที่เอาแต่จ้องมองปฏิกิริยาและรอคำชม“อร่อยมากขอรับ” นางบอกน้ำเสียงตื่นเต้น เคี้ยวขนมในปากตุ้ยๆ“ข้าดีใจที่ท่านชอบ!” หมิงเหมยร้องดีใจ ใบหน้าหวานคลี่ยิ้มกว้าง ไม่เสียแรงที่ตั้งใจตื่นแต่เช้าไปช่วยแม่ครัวทำขนมนี้มู่เหยียนพยักหน้าชื่นชมรสชาติ นางรู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันตา เมื่อเคี้ยวหมดก็หยิบอีกชิ้นเข้าปากต่อทันที“คุณหนูหมิงทำขนมอร่อยมาก ข้าขอบคุณสำหรับขนมขอรับ”มู่เหยียนกล่าวทั้งที่มีขนมในปาก ค้อมหัวขอบคุณนางขาดของหวานไปนานมากทีเดียว พอได้กินแล้วรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเหลือเกิน“เจ้าค่ะ ไว้ข้าจะทำมาอีกนะเจ้าคะ”“ขนมนี้เรียกว่าอะไรหรือขอรับ” หญิงสาวถามเผื่อจะไปหาซื้อมากินอีก“ขนมกุ้ยฮวา*เจ้าค่ะ” องครักษ์พยักหน้ารับใบหน้าน

บทที่ 35คำสารภาพใต้แสงจันทร์ ยามซวี (19.00-20.59 น.)หลังจากมู่เหยียนพบหลี่เฉิงไห่แล้วจึงพากันเดินมายังทางเข้างาน ระหว่างทางเห็นชาวบ้านแต่งตัวกันพิถีพิถันสวยงามกว่าปกติ ส่วนใหญ่มักเดินกันเป็นคู่ๆ นางแอบเห็นหญิงสาวบางคนยื่นของขวัญให้ชายคนรัก พิธีการคล้ายกับวันวาเลนไทน์เหลือเกิน แต่ของที่ให้มักเป็นเครื่องนุ่งห่มเพราะนี่เป็นปลายปี อากาศเริ่มหนาวเย็นก่อนออกจากจวน มู่เหยียนฝากลู่อิงอิงสาวใช้ที่ตนสนิทที่สุดบอกท่านแม่ทัพว่าตนจะมาร่วมงานเทศกาลกับเฉิงไห่ หากท่านแม่ทัพกลับมาทันก็มาร่วมได้ เพราะนางรอท่านแม่ทัพมาเกือบค่อนวันก็ยังไม่กลับจวนดวงตากลมโตสีดำเปล่งประกายระยิบระยับ ปากเป็นรูปตัวโอตื่นเต้นกับบรรยากาศของเทศกาลซีซี เมื่อเงยหน้าขึ้นฟ้าก็พบเห็นพระจันทร์เต็มดวงและดวงดาวนับล้านเปล่งแสงสู้แสงจากเทศกาล โคมไฟหลายร้อยส่งแสงส้มนวล ทั้งไฟที่ประดับประดาบ้านเรือนและต้นไม้ใหญ่ และยิ่งนำโคมไฟและของตกแต่งมาห้อยกับเชือกไว้เหนือหัวตลอดทางเดินทำให้บรรยากาศดูโรแมนติกมู่เหยียนเห็นเด็กสาวในชุดสีชมพูสดยืนรออย่างกระวนกระวายอยู่หน้าทางเข้างาน มีสาวใช้อยู่เบื้องหลัง“พี่มู่ ทางนี้เจ้าค่ะ” หมิงเหมยโบกมือเมื่อเห

บทที่ 37อยู่เคียงข้างมู่เหยียนเดินชมงานกับหลี่เฉิงไห่ มีหยุดดูการแข่งขันหัตถกรรมของสาวชาวบ้าน พวกนางแข่งถักกำไลเชือกกัน สิ้นสุดการแข่งขันสามารถนำกำไลนั้นไปมอบให้แก่ชายคนรักได้ ระหว่างทางก็แวะซื้อของกินข้างทางและแวะชมของต่างๆ ที่นำมาวางขายในงาน เช่น หน้ากากสัตว์ต่างๆ เครื่องรางความรัก หรือลูกน้ำเต้า เป็นต้นแต่หลี่เฉิงไห่รู้ดีกว่าหญิงสาวฝืนยิ้ม บางครั้งเห็นนางเหม่อลอย จนกระทั่งชายหนุ่มเห็นสหายของตนโผล่มาในงานก็ไม่รอช้าที่จะยกมือขึ้นสูงให้เขาเห็นหวังเฟิงหลงสาวเท้าเข้ามาทันทีที่เห็นสัญญาณมือ “มู่เหยียน ข้าต้องขอตัวกลับก่อน” หลี่เฉิงไห่บอกคนตัวเล็ก“เอ๊ะ ได้ๆ” นางพยักหน้ารับ ละสายตาจากวงดนตรีพื้นบ้านมายังเขา“เฟิงหลงมาแล้ว เจ้าเดินชมงานกับเขานะ” ชายหนุ่มว่าพร้อมยกมือขึ้นยีหัวคนตัวเล็กที่ทำหน้าจ๋อย “เจอกันพรุ่งนี้”ตอนเดินสวนสหายก็กระซิบบอกว่ามู่เหยียนทะเลาะกับคุณหนูหมิงมาเลยทำให้อารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก ก่อนจะเร่งสาวเท้ากลับจวนของตน แต่ก็ชะงักแล้วถอยหลังมาบอกว่าหญิงสาวมีความคิดว่านางตัวคนเดียวในนี้ รู้สึกโดดเดี่ยว เจ้าช่วยอยู่ดูแลเป็นเพื่อนนาง“เจ้าไม่บอกข้าก็ทำเช่นนั้น” หวังเฟิงหลงบอ