บททั้งหมดของ ท่านแม่ทัพ ข้าไม่ใช่นางเอก!: บทที่ 21 - บทที่ 30

บทที่ 21 องครักษ์มู่เหยียนความร้อนแล่นขึ้นใบหน้าฉับพลัน แก้มนวลกลายเป็นสีดอกท้อมู่เหยียนยกมือขึ้นโบกพัดไปมา เสมองไปทางสวน หลบสายตาจากผู้เป็นนาย“ฮู้ว ร้อนเนาะขอรับ”ใจเย็นไว้หนุ่ม หน้าที่ขององครักษ์ก็คือการอยู่ข้างๆ เจ้านายก็ถูกต้องแล้วมิใช่หรือ เขาไม่ได้พูดอะไรเกินเลยเลยแม้แต่น้อย อย่ามโน!“ข้ามีของจะให้”หวังเฟิงหลงพูดขึ้น เรียกให้นางหันกลับไปก็พบกับเครื่องสวมรัดเกล้าหรือกวาน มันเป็นกวานโลหะสีเงินลวดลายประณีตบรรจง ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ และที่สำคัญดูเลอค่ายิ่งนัก“ท่านจะให้ข้าจริงๆ หรือ” หญิงสาวจ้องมองกวานบนมือหนา ตาเป็นประกายไม่รู้ตัว ถ้านางตกงานแล้วเอาไปขายจะมีราคาเท่าไรกันเชียว“อืม ใส่ไปงานเสีย องครักษ์ของข้า” มู่เหยียนพยักหน้ารับหลายๆ รอบ ริมฝีปากบางยิ้มไม่หุบ ยื่นมือไปเอาแล้วพลิกสำรวจกวานไปมาราวกับเด็กดีใจที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่ ก่อนจะเงยหน้าสบตา“ขอบคุณมากขอรับ” “เจ้าสวมเป็นใช่หรือไม่ ถ้าไม่ข้าจะได้ช่วยสอน” หาาาาาา องครักษ์ใหม่เบิกตากว้างตกใจขณะที่ฝั่งคนเสนอตัวสอนกลับมีสีหน้าเรียบเฉยราวว่าการช่วยสอนสวมกวานเป็นพฤติกรรมปกติ เจ้านายของนางจะดูแลลูกน้องดีเกินไปแล้ว นางเป็นองครักษ

บทที่ 23งานเลี้ยงพระราชทานมู่เหยียนเดินตามหลังหวังเฟิงหลงและขุนพลทั้งสามเข้าไปยังงานเลี้ยงพระราชทานฉลองให้แก่ชัยชนะซึ่งอยู่ที่ตำหนักอะไรสักอย่างนางไม่ได้สนใจฟังที่ขันทีพูดนัก เพราะตลอดเส้นทางนางเอาแต่ลอบสำรวจวังหลวงและผู้คนด้วยความตื่นเต้น บรรดาขุนนางต่างเข้าร่วมแสดงความยินดีกับชัยชนะของแม่ทัพหนุ่มภายในตำหนักใหญ่โตโอ่อ่า ที่นั่งเต็มตำหนักแบ่งสัดส่วนเป็นระเบียบเว้นพื้นที่ตรงกลางไว้สำหรับการแสดง บนโต๊ะมีอาหารคาวหวานจัดเตรียมไว้อย่างสวยงาม หวังเฟิงหลงตรงไปยังที่นั่งที่จัดเตรียมไว้ให้ของแม่ทัพใกล้แท่นบัลลังก์ของจักรพรรดิ ระหว่างทางมีขุนนางเข้ามาทักทายแสดงความยินดีกันไม่น้อย เหล่าขุนพลแยกตัวไปนั่งไม่ห่างกัน มีหัวหน้ากองมาร่วมงานด้วย ส่วนมู่เหยียนทำหน้าที่องครักษ์ยืนอยู่ข้างหลังเยื้องไปทางซ้ายของท่านแม่ทัพตรงกลางห้องโถงมีนักดนตรีของราชสำนักกำลังบรรเลงเพลงทำนองอ่อนหวานขับกล่อมบรรยากาศในงานไม่นานนักเสียงแหลมสูงของขันทีก็ประกาศ“ฮ่องเต้เสด็จ!”ขบวนฮ่องเต้และสนมปรากฏตัวเข้าสู่งาน ร่างสูงในอาภรณ์สีแดงเข้มก้าวขึ้นนั่งบัลลังก์ เหล่าพระสนมนั่งประจำตำแหน่ง ทุกคนในห้องโถงลุกขึ้นถวายบังคม หลังจา

บทที่ 25นางร้ายก็มีมุมน่ารักเกิดบรรยากาศชวนอึดอัดทันทีที่หวังเฟิงหลงพูดจบ มีเพียงหวงอวี่ถิงคนเดียวที่ยิ้มแก้มปริผิดกับคนอื่นๆ จนกระทั่งชายหนุ่มขอตัวกลับก่อน มู่เหยียนตามกลับมาด้วยอย่างงุนงงแต่เมื่อกลับมาถึงจวนได้สักพัก อดีตแม่ทัพหวังจ้าวเย่ที่กลับจากงานเลี้ยงพระราชทานก็เรียกลูกชายของตนเข้าไปคุยที่เรือนใหญ่ ซึ่งคนผิดบทก็ได้สั่งให้นางรอที่ห้องของตนไม่ต้องติดตามไป มู่เหยียนจึงไม่รู้ว่าทั้งคู่พูดคุยเรื่องอันใดกันบ้าง แต่กว่าเขาจะกลับห้องนางก็เผลอหลับไปเสียแล้วยามเช้าวันต่อมาเมื่อทุกคนมารวมตัวกันรับประทานอาหารเช้าที่เรือนใหญ่ หวังเฟิงหลงมีท่าทางปกติเช่นเดิม ทางด้านอดีตแม่ทัพหวังก็นั่งกินข้าวเงียบๆ ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องเมื่อคืนให้เกิดปากเสียงกันอีกแม้หน้าจะบึ้งตึงก็ตาม ถามถึงมารดาของหวังเฟิงหลง นางเสียชีวิตไปเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนเนื่องจากถูกโจรดักปล้นในป่าระหว่างการเดินทางกลับมายังแคว้นโจว บนโต๊ะอาหารมื้อนี้จึงมีเพียงชายสองหน่อหน้าตึง เต็มไปด้วยรังสีอึมครึมมู่เหยียนยืนตัวตรงอยู่มุมห้องแต่สายตาล่อกแล่กไปมา โชคดีเหลือเกินที่นางกินข้าวเช้ามาแล้ว รีบเตรียมตัวก่อนจะติดตามเฟิงหลงไม่อย่างนั้นนา

บทที่ 27กามเทพแผลงฤทธิ์มู่เหยียนเม้มปากแน่นด้วยความขัดเคืองใจ หลังจากเผลอสั่งท่านแม่ทัพอย่างไร้มารยาทก็ไม่รอฟังคำตอบใครทั้งนั้น หันหลังกลับเดินออกจากห้องเพื่อไปช่วยหวงอวี่ถิงด้วยตัวเอง ถึงหญิงสาวคนนั้นจะไม่ใช่นางเอกของเรื่องก็ควรมีใครสักคนไปช่วยมิใช่หรือฮึ ดี นางจะถือเป็นโอกาสที่จะเข้าไปช่วยเหลือพร้อมแนะนำท่านแม่ทัพให้หวงอวี่ถิงรู้จักเสียเองกามเทพมู่เหยียนถือกำเนิด ณ บัดนี้!ร่างสูงโปร่งวิ่งลงบันได ตรงไปยังฝูงชนหรือเรียกว่าจีนมุง มีแต่คนมุงแต่หาได้มีคนช่วยเหลือนางเอกเลยแม้แต่คนเดียวแต่เมื่อมู่เหยียนแหวกผู้คนเข้าไปได้สำเร็จก็พบโจรฉกรรจ์ได้ล้มลงบนกับพื้นหมดสภาพไปเป็นที่เรียบร้อยอ้าว… นางมาช้าไปหรือ มู่เหยียนเลิกสนใจโจรแล้วเดินตรงเข้าไปหาคนปราบผู้ร้ายทันที “คุณหนูหวง ท่านเป็นอะไรหรือไม่ขอรับ” นางถามด้วยความเป็นห่วงในเมื่อปกติคนที่ล้มโจรร่างโตนั่นควรเป็นตาแม่ทัพคนนั้นต่างหากไม่ใช่คุณหนูต้องมาเสียแรง แม้นางจะรู้ว่าหวงอวี่ถิงเก่งก็ตาม“ข้าไม่เป็นอะไร เอ๊ะ ท่านแม่ทัพ” หวงอวี่ถิงโค้งทักทายเมื่อเห็นร่างสูงเดินเข้ามา ผู้คนแหวกทางออกโดยอัตโนมัติเมื่อวานหลังจากแม่ทัพหวังปฏิเสธงานสมรส หว

บทที่ 29ตัวโง่งมหวังเฟิงหลงบอกตระกูลหวงว่าไม่ต้องต้อนรับให้มากพิธี พวกเขามาเพียงประลองฝีมือตามคำเชิญของคุณหนูหวงเท่านั้นบัดนี้มู่เหยียนกำลังเลือกอาวุธของตนอยู่ที่ลานฝึกของตระกูลหวงโดยมีหวังเฟิงหลงยืนอยู่ข้างกาย เหลือบมองข้างสนามก็เห็นหมิงเหมยกับสีจื่อโม่โบกมือเชียร์นางอยู่ ไม่ห่างกันนั้นมีเด็กสาวตัวเล็กในชุดสีเขียวอ่อนมายืนอยู่ด้วย นั่นคงเป็นน้องสาวของนางเอกมู่เหยียนถอนหายใจเสียงดังขณะกวาดสายตามองอาวุธไม้หลากหลายประเภท นางเลือกดาบไม้ในการประลองครั้งนี้ เพราะจริงๆ แล้วนางก็ยังไม่เคยฝึกใช้อาวุธอื่นมาก่อน อาจจะเคยฝึกกระบองหรือหอกมาบ้างแต่ก็ไม่ได้ชำนาญเท่าดาบมู่เหยียนคว้าดาบไม้สักอันมาไว้ในมือ ตนคิดมาทั้งคืนว่าควรแกล้งยอมแพ้ดีหรือไม่ เรื่องจะได้จบๆแต่เหมือนคนข้างๆ จะรับรู้ได้ว่าองครักษ์ของตนกำลังคิดจะทำอะไรจึงได้แย่งดาบออกจากมือเล็ก แล้วยัดดาบไม้อีกเล่มให้นาง“ใช้ดาบเล่มนี้ น้ำหนักสมดุล ความยาวเหมาะสมกับตัวเจ้าไม่น้อย” “ขอรับ” มู่เหยียนพยักหน้ารับ ยังคงครุ่นคิดในหัวว่าจะทำเช่นไรดี“เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าตัวเองเป็นองครักษ์ของข้า”“เอ๊ะ ขอรับ” นางหลุดจากภวังค์เงยหน้าสบตา สงสัยไม่น้อยที