All Chapters of พร่ำแต่จะรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ภคมณอยากจะยกมือกุมขมับกับคนพูดไม่รู้เรื่อง แต่สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้คือมองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตานิ่งๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่หล่อหรือไม่ดี เขาไม่ใช่คนที่เธอชอบมากกว่าเมื่อไม่ชอบ ต่อให้หล่อให้ดีแค่ไหนเธอก็ไม่เอาเมื่อก่อนไม่เอา ต่อไปก็ไม่เอาที่เขารู้สึกดีด้วย เธอก็ขอบคุณ แต่จะให้ตอบรับคงไม่ได้ ถ้าเขายังตื๊อจีบโดยไม่สนว่ามันจะทำให้เธอเสียงานอีก คงต้องหาคนมาส่งเค้กแทนแล้วส่วนตอนนี้ หญิงสาวทำได้แค่ส่งยิ้มจริงใจบอกไปว่า “ไม่ใช่คุณวินไม่หล่อหรือไม่ดีเลยค่ะ แต่ฉันชอบคนอื่นอยู่ก่อนแล้ว เลยไม่อาจตอบรับความรู้สึกดีๆ ที่คุณวินมีให้ได้จริงๆ ค่ะ”“ชอบคนอื่นอยู่ก่อน? คุณพายจะบอกว่ามีแฟนแล้วเหรอครับ”“ค่ะ” เธอพยักหน้ารับ ไม่มีก็ต้องบอกว่ามีให้มันจบๆ ไปละ!“ผมนึกว่าคุณพายไม่มีแฟน...”สายตาตัดพ้อของเขาไม่ได้ทำให้ภคมณรู้สึกผิดเลย ถ้าไม่พูดอย่างนี้ เขาคงไม่เลิกยุ่งกับเธอสักทีสิ่งแรกที่ภคมณทำเมื่อกลับมาถึงบ้าน คือย่องไปแอบดูลาดเลาบ้านข้างๆอืม รถอยู่ คนก็น่าจะอยู่แหละเธอ

“นี่เรื่องจริงเหรอ! บังเอิญมาก” คุณรุจีมีสีหน้านึกไม่ถึงจริงๆ ในหัวมีความทรงจำเรื่องน่ารักๆ ของลูกชายสมัยเป็นวัยรุ่นเต็มไปหมด หนึ่งในนั้นคือเรื่อง ‘เค้ก’ นี่ละตอนนั้นธีร์มักจะกลับบ้านพร้อมเค้กกล่องเล็กเป็นประจำ บอกว่าน้องที่โรงเรียนให้มา ใครขอชิมก็ไม่ยอมให้แตะสักคำ ห่วงยังกับอะไร คนที่บ้านยังคิดว่าคนให้มาต้องเป็นสาวคนสำคัญแน่ แต่ธีร์กลับบอกว่าเป็นแค่น้องที่เอ็นดูเท่านั้น พอเขาเรียนจบจากโรงเรียนนั้น เค้กกล่องเล็กก็หายไป พอมาเห็นมันอีกครั้ง คุณรุจีก็อดตื่นเต้นไม่ได้จริงๆ ท่านมองเค้กทีมองหน้าลูกชายที“นี่ผ่านมากี่ปีแล้ว น้องเขายังเอาเค้กมาให้พี่ธีร์อีกเหรอเนี่ย ว้าว!”คนเป็นแม่คิดอะไร ทำไมธีร์จะไม่รู้ จึงเอ่ยชี้แจง “ไม่ใช่อย่างที่แม่คิดหรอกครับ พอดีเมื่อวานรถของพายเสีย ผมช่วยแก้ปัญหาให้ พายเลยทำเค้กมาขอบคุณ ก็เท่านั้นเอง”คุณรุจีไม่สนใจสิ่งที่เขาบอกเลย ยังถามต่อ “ก่อนมาซื้อบ้านหลังนี้ ธีร์รู้มั้ย ว่าน้องเขาอยู่บ้านติดกัน”“ไม่รู้ครับ เราไม่ได้ติดต่อกันตั้งแต่ผมไปเรียนเมืองนอกแล้ว&rdquo

เมื่อคุยกันได้ข้อสรุปแล้ว ประวีร์ก็ปรบมือให้ทุกคนสลายตัวไปทางใครทางมัน ส่งพวกรจนากลับบ้านแล้ว คนจะออกเที่ยวก็พากันขึ้นห้องมาแต่งตัวสวยก่อนจะเข้าไปอาบน้ำ ภคมณหันกลับไปบอกประวีร์ที่แต่งสวยมาด้วยเสื้อครอปปาดไหล่กับสกินนี่ยีนเอวสูงพร้อมเที่ยวแล้ว เหลือแค่เติมหน้าทาปากอีกหน่อยเท่านั้น “เลือกชุดให้หน่อย ไม่เอาแซ่บมาก เอากางเกงแบบแกก็ดี เวลาลุกนั่งจะได้สบายหน่อย”“ไม่แซ่บมาก ลุกนั่งสบาย รับทราบ! แกเข้าไปอาบน้ำให้ตัวหอมๆ ออกมาเลย ทางนี้ฉันจัดการให้เอง วางใจได้” ประวีร์โบกมือไล่คนเข้าไปอาบน้ำแล้วปรี่ไปยังห้องแต่งตัวเลือกอยู่สักพักหนึ่งก็ได้เสื้อสายเดี่ยวผ้าลูกไม้ผูกไหล่สีครีมกับกางเกงเอวสูงสีดำออกมาตอนนี้มันดูธรรมดา แต่ไปอยู่บนร่างอวบอิ่มของภคมณเมื่อไร จะไม่ธรรมดาขึ้นมาทันที!เลือกชุดให้เพื่อนแล้ว ประวีร์ก็กลับมานั่งแต่งหน้าทำผมให้ตัวเองรอพลางๆ พอภคมณออกมาเห็นชุดที่เพื่อนเลือกไว้ให้ก็ยกนิ้วชม ยังมอบหมายงานใหม่ให้“ไหนๆ ก็ช่วยเลือกชุดให้แล้ว แต่งหน้าเสร็จก็มาช่วยฉันแต่งหน้าทำผมด้วยเลยแล้วกัน เอาที่เข้ากับชุดอะ”“...” ประวีร์ที่สวยพร้อมออกจากบ้านแล้วเอาเถอะเห็นแก่ที่นางเศร้าอยู่ จะเอาใจไปก่

“บ้าน่า! อย่างพายหวานนี่นะ จะอกหัก เอาอะไรมาพูดกัน พี่เชื่อไม่ลงอะ” ตะวันฉายส่ายหน้าไม่เชื่อ สองหนุ่มที่เหลือก็พยักหน้าเออออตามเขา“นั่นสิ ทั้งสวย ทั้งน่ารักอย่างนี้ มีแต่คนมารุมจีบสิไม่ว่า”ประวีร์พยักหน้าบอก “มีมาจีบเยอะแยะจริงๆ ค่ะ แต่พายบอกปัดหมด”“อ้าว!!!”“พอดีพายชอบคนที่ไม่ควรชอบน่ะค่ะ” ภคมณที่กลับมาเมานิดๆ อธิบายตัวเองด้วยใบหน้ายิ้มเศร้า“อ่า มันก็เกิดขึ้นได้ละนะ” ตะวันฉายพูดพลางมองธีร์ไปด้วย นาทีต่อมาเขมรุจพลันรับไม่ต่อ ถามเสียงนุ่ม“แล้วพายหวานชอบผู้ชายแบบไหน แบบพี่นี่พอได้มั้ย มีสิทธิ์ช่วยดามอกให้น้องมั้ยครับ”“พี่ด้วยๆ” ยิ่งคุณรีบเอ่ย “ถ้ารู้ว่าพายหวานจะโตขึ้นมาสวยน่ารักอย่างนี้ พี่จีบตั้งแต่ตอนโน้นแล้ว”ตะวันฉายขึงตาใส่พวกไม่รู้จักตาย “พูดอย่างกับกล้าจีบ ตอนนั้นไอ้ธีร์หวงน้องอย่างกับอะไรดี”ผู้ถูกพาดพิงปรายตามองคนพูดนิ่งๆ ตะวันฉายไม่สน ลอยหน้าลอยตาพูดต่อ“หรือไม่จริง ตอนนั้นมึงไม่ยอมให้พวกกูอยู่ใกล้น้องเลย ไล่ไปที่อื่นตลอด เค้กก็ไม่เคยแบ่งให้แดก หวงเหลือเกินนนน”“ก็น้องทำมาให้กู”ภคมณช้อนตามองคนพูดเสียงเรียบแวบหนึ่ง เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน ตอนที่ไปหาก็เห็นเขาอยู่คนเดี

เสียงเรียกเข้าจากสมาร์ตโฟนที่ดังอยู่ข้างตัวปลุกภคมณให้งัวเงียตื่นขึ้นมา เธอควานมือหาเจ้าเครื่องบางๆ แต่ราคาไม่บางจากโต๊ะหัวเตียงมากดรับสายแบบครึ่งหลับครึ่งตื่น “ฮัลโหล...”("ทำไมเสียงงัวเงีย แกยังไม่ตื่นอีกเหรอเนี่ย แปดโมงกว่าแล้วค่า!")“อะไรนะ!” ร่างอวบอิ่มสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ใบหน้าจิ้มลิ้มหันขวับมองนาฬิกาข้างเตียงแล้วเบิกตาโพลง มันบอกเวลาแปดโมงกว่าแล้วจริงๆภคมณกุมขมับพูดเสียงโรยแรงไปในสาย “เค้กฉัน...”("ไม่ต้องห่วง วามาจัดการแทนแล้ว น้องเอาเค้กไปส่งและถ่ายรูปมาให้ดูพร้อมรับเงินพิเศษจากฉันไปเรียบร้อย")ได้ยินแบบนั้นภคมณก็โล่งอก เธอนวดขมับแรงๆ หวังจะแก้อาการมึนหัวพลางพูดกับเพื่อนไปด้วย “ฉันหลับไม่รู้เรื่องเลย ขอบใจมากนะวี ถ้าไม่ได้แกกับวา ฉันโดนลูกค้าด่าเละแน่”("เออๆ ไม่เป็นไร ถ้ายังไม่ไหวก็กลับไปนอนต่อเถอะ ฉันแค่อยากเช็กดูแกเท่านั้นแหละ")“อืม เดี๋ยวทักไปถามวาอีกแล้วค่อยนอนต่อ ไม่ไหวจริงๆ สงสัยไม่ได้ดื่มหนักแบบนี้นานแล้ว ปวดหัวตุบๆ เลยอะ”("หึ แกเล่นดื่มเหมือนเหล้าเป็นน้ำแบบนั้นจะไม่ปวดหัวได้ไง แล้วนี่จำได้มั้ย ว่าเมาจนพี่ธีร์ต้องอุ้มไปส่งถึงบนห้องน่ะ")“ว่าไงนะ!” คนปวดหัวเบิกตาก