All Chapters of พร่ำแต่จะรัก: Chapter 31 - Chapter 40

เมื่อพากันเข้ามาในบ้าน สิ่งแรกที่ภคมณทำคือวางถุงรองเท้าไว้ลวกๆ แล้วเดินไปรวบเก็บหมอนกับผ้าห่มผืนบางออกจากโซฟา ก่อนเชิญแขกนั่ง ตนจะเข้าครัวไปปรุงอาหารให้แต่ธีร์กลับไม่ยอมนั่งดีๆ ตามเข้ามาในครัวด้วย “พี่ช่วยอะไรได้บ้าง”“พี่ธีร์ไม่ต้องเข้ามาช่วยหรอกค่ะ พายทำแป๊บเดียวก็เสร็จ ไปนั่งรอสบายๆ เลย” เธอพูดพลางผูกผ้ากันเปื้อนไปพลาง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรีบหรือรน เชือกด้านหลังที่เคยผูกแบบไม่ต้องมองได้ วันนี้ดันผูกไม่ได้สักที ขณะกำลังจะเอี้ยวตัวไปจัดการ คนที่ตามเข้ามาในครัวพลันขยับมาช่วย“ถึงพี่จะทำกับข้าวไม่เป็น แต่ช่วยงานเล็กน้อยได้นะ”คนแอบใจเต้นแรงกับการกระทำของเขาช้อนตามองแวบหนึ่ง เมื่อสบสายตาที่มองมายิ้มๆ คู่นั้นก็หน้าแดงก่ำ รีบอุบอิบขอบคุณแล้วหมุนตัวไปเลือกวัตถุดิบทำต้มยำกุ้งน้ำข้นในตู้เย็น ซึ่งธีร์ก็ยังตามมารับของไปวางไว้บนเคาน์เตอร์ครัวภคมณเห็นว่าคงไล่เขาออกไปไม่ได้แล้ว จึงไม่ได้พูดอะไรอีก หยิบถาดไข่ไก่พร้อมชามและส้อมให้ “พี่ธีร์ช่วยตีไข่แล้วกัน ระหว่างรอหม้อต้มยำกุ้งเดือดได้ที่ พายจะทำไข่เจียวให้ เสร็จแล้วเสิร์ฟพร้อมกันเลย”“ค่อยๆ ทำก็ได้ พี่รอไหวครับ”ถึงธีร์จะบอกมาอย่างนั้น แต่ภคมณยังค

เมื่อไปถึงห้องที่ธีร์จะสอนบรรยายพิเศษในวันนี้ พวกเขาก็พบว่ามีนักศึกษานั่งเป็นระเบียบเรียบร้อยรออยู่เกือบเต็มห้อง เหลือเก้าอี้แถวหลังไกลๆ ว่างอยู่ไม่กี่ตัวเท่านั้น ภคมณมองผ่านประตูเข้าไปเห็นนักศึกษาหญิงเป็นส่วนใหญ่ก็ช้อนสายตามองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของคนเดินมาด้วยกันแวบหนึ่ง“ตอนนี้น่าจะว่างแค่แถวหลังแล้ว พายนั่งได้มั้ย” ธีร์ถามเสียงอ่อน ถ้าภคมณไม่อยากนั่ง เขาพอจะเสริมเก้าอี้ข้างหน้าให้ได้อยู่แม้อยากจะนั่งหน้าเพื่อดูเขาสอนแบบชัดๆ แต่ภคมณรู้ตัวดีว่าตนเป็นคนนอก แค่ได้เข้ามานั่งในห้องก็ดีแล้ว เธอจึงพยักหน้าบอกเขา “พายนั่งไหนก็ได้ค่ะ แค่มานั่งดูพี่ธีร์สอน ไม่ได้ตั้งใจมาหาความรู้อย่างน้องๆ สักหน่อย นั่งแถวหลังก็ดีแล้วค่ะ”เห็นท่าทางน่ารักว่าง่ายนี้ ธีร์ก็อดยื่นมือไปลูบหัวเธอเบาๆ ไม่ได้ “เดี๋ยวบรรยายเสร็จ พี่จะพาไปเลี้ยงข้าวนะ”ภคมณชะงักกับสัมผัสอันใกล้ชิดนี้ ยิ่งได้สบสายตาแสนอ่อนโยนคู่นั้น หัวใจยิ่งเต้นโครมครามไม่ใช่แน่ๆนี่ไม่ใช่สายตาแบบพี่น้องแน่นอน!ธีร์เคาะจมูกคนยืนอึ้ง “เข้าไปข้างในเถอะ เดี๋ยวจะไม่มีที่นั่งเอา”“พี่ธีร์น่ะ” ว่าเขินๆ แล้วเธอก็เดินเข้าประตูหลัง ปล่อยให้เขาเดินไปเข้าประตูห

“ก็...” เธอเม้มปากเขิน ยังไม่ทันพูดอะไรต่อ เขาพลันถามเปลี่ยนเรื่อง“นี่เลิกงานแล้วเหรอ บ้านดูเงียบเร็วกว่าทุกวันนะ”“วันนี้เลิกงานเร็วน่ะค่ะ นี่ผู้ช่วยก็กลับไปแล้ว พี่ธีร์เพิ่งกลับมาถึงเหนื่อยๆ พายไม่กวนละ เข้าบ้านไปพักเถอะค่ะ พายก็จะกลับไปกินข้าวอาบน้ำนอนเหมือนกัน” พยักพเยิดบอกแล้วภคมณก็หันหลังจะเดินกลับบ้านตนแบบช้าๆหนึ่งก้าว...สองก้าว...“เดี๋ยวก่อนพาย”เยี่ยม!เธอหันกลับไปทำหน้าใสซื่อกับเขา “ว่าไงคะ”ธีร์มองอย่างรู้ทัน แต่ไม่ได้เปิดโปง บอกไปว่า “ไม่ต้องกลับไปนั่งกินข้าวคนเดียวหรอก เข้ามากินกับพี่สิ”“ไม่เป็นไรค่ะ” ภคมณแกล้งโบกมือไหวๆ บอก “พายกินคนเดียวจนชินแล้ว”“เข้ามาเถอะ พี่หิวแล้ว”ได้ยินว่าเขาหิว เธอยังจะลีลาอะไรอีก สาวเท้าเข้าไปหาพลางบอกเสียงร้อนรน “หิวแล้วก็รีบเข้าไปจัดโต๊ะกันค่ะ”ธีร์หัวเราะเบา เบี่ยงตัวเปิดทางให้ภคมณเข้ามาในบ้าน...การกินข้าวกับคนที่เราชอบมันอิ่มอกอิ่มใจจริงๆภคมณคิดพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองธีร์กินเค้กเป็นของหวานหลังอาหาร ใจจริงอยากจะตัดเค้กใส่จานมากินด้วยกันน่ารักๆ จนใจที่สถานะในตอนนี้ไม่อำนวย ได้แต่ตัดแบ่งใส่จานเล็กคนละใบไปก่อนเอาเถอะ แค่นี้ก็ดีต่อใจแล้

“ชั้นนี้เป็นของบริษัทพี่ธีร์ทั้งหมดเลยเหรอคะ”ธีร์พยักหน้าให้คนทำตาโตถามทันทีที่ผู้ช่วยเขาหิ้วถุงขนมออกไปจากห้องทำงานกว้าง ซึ่งอยู่ชั้นสูงสุดของอาคารนี้แล้ว “ชั้นนี้ทั้งชั้นเป็นพื้นที่ของออฟฟิศบริษัทพี่เอง”“โห พายได้ยินว่าค่าเช่าสำนักงานที่นี่แพงสุดๆ ทำสัญญาก็ยาก ยิ่งอยู่สูง ยิ่งแพง พี่ธีร์อยู่ชั้นบนสุดแบบนี้ ค่าเช่าคงแพงน่าดูเลย”“ก็...” ธีร์ยังไม่ทันตอบ ใครบางคนพลันเคาะประตูห้องและเปิดเข้ามาก่อน“อ้าว ขอโทษ...” พอเห็นว่าแขกของเพื่อนเป็นใคร รุจก็เปิดยิ้มเดินเข้ามาหา “พายหวานเองเหรอ”ภคมณเปิดยิ้มยกมือไหว้เขมรุจ “หวัดดีค่ะ พี่รุจ”“หวัดดีครับ มาไงเนี่ย” เขมรุจถามพลางแอบมองธีร์“มาส่งขนมค่ะ พี่ธีร์สั่งขนมเบรกประชุมของร้านพาย”“อ๋า เรื่องมันเป็นแบบนั้น”“มีอะไร” ธีร์ถามเพื่อนที่เดินมานั่งคุยแบบเนียนๆ“มาถามเรื่องงานนิดหน่อยน่ะ แต่เอาไว้ก่อนได้” เขมรุจว่า “พี่อยากคุยกับ

“วา! เป็นไงบ้างเนี่ย เจ็บมากมั้ย โธ่เอ๊ย!” ภคมณวิ่งเข้าไปถามพลางมองสำรวจไปทั่วร่างเล็กของลูกน้อง จะจับดูก็ไม่กล้า ด้วยไม่รู้ว่าเจ็บตรงไหนบ้าง เกิดไปทำเจ็บกว่าเดิมละยุ่งเลยเมื่อดูจนแน่ใจแล้วว่ามีแค่แขนที่เจ็บหนักสุด เจ้านายที่รักลูกน้องประหนึ่งน้องในไส้ก็หันขวับไปด่าคู่กรณีทันที “นี่คุณขับรถยังไง น้องฉันขับรถมาดีๆ คุณมองไม่เห็นเหรอคะ!”“พี่ขอโทษจริงๆ พี่ไม่ได้ตั้งใจชนน้องเขาเลยนะ”"เอ้า!" คนด่าก่อนมองหน้าคู่กรณีของพรชีวาเบิกตาโพลง เมื่อเห็นชัดแล้วว่าคู่กรณีเป็นคนคุ้นหน้าของตน “พี่ตง?”“แหะๆ พี่ตงเอง พายหวานรู้จักน้องเขาด้วยเหรอครับ”ภคมณไม่ตอบตะวันฉายในทันที หันไปถามคนที่เดินตามมาเงียบๆ “ที่พี่ธีร์บอกจะมาที่นี่พอดี เพราะพี่ตงเป็นคนขับรถชนวา?”“อืม” ธีร์พยักหน้ารับ มองเพื่อนตัวดีที่ยืนหน้าแห้งอยู่ข้างๆ ก่อนอธิบายเพิ่ม “มันเรียกพี่มาเคลียร์น่ะ บอกว่าคู่กรณีเอาแต่นั่งนิ่ง ไม่ยอมพูดอะไรเลย จะพาไปหาหมอก็ไม่ไป มันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว”“