บททั้งหมดของ ไม่ขอเป็นแม่ใจร้ายยุค 80: บทที่ 1 - บทที่ 10

“ว่าไงครับ หมิงเยว่ ยอดรักของผม” เสียงปลายกล่าวด้วยถ้อยคำหวานระรื่นหูเช่นเคย โจว่หมิงเยว่ ดาราสาวดาวรุ่ง ดังไปทั่วเอเชีย จากซีรีส์จีนโบราณผู้คนต่างก็ชื่นชอบเธอ แถมยังถูกทาบทามไปเป็นนักแสดงรับเชิญของฮอลลิวูดอีกต่างหาก แต่โจว่หมิงเยว่ขอเวลาตัดสินใจ ตอนนี้เธอกำลังมีความสุขเพราะทุกอย่างเป็นไปอย่างที่เธอคิดเอาไว้ มีงานที่ดี เหลือก็แต่ให้แฟนหนุ่มสุดหล่อ นักธุรกิจขอเธอแต่งงานและมีครอบครัวสักที แต่เขาก็ยังไม่พร้อม โจวหมิงเยว่ขึ้นลิฟต์มาถึงเพ้นท์เฮาส์สุดหรูของตัวเอง เปิดทีวีเกี่ยวกับเด็กน้อย หนังสือเกี่ยวกับจิตวิทยาในการเลี้ยงเด็กมากมายอยู่บนโต๊ะ.... ความฝันของหญิงสาวจะมีอะไรได้ล่ะนอกจากการเป็นแม่คน เธอนั้นอยากมีครอบครัวมากขนาดไหนแฟนหนุ่มของเธอนั้นรู้ดี “วันนี้คุณจะมาที่ห้องฉันไหมคะ พอดีฉันมีเวลาว่างทำของโปรดของคุณด้วย” “ขอโทษนะยอดรัก คืนนี้ผมติดประชุมด่วน เอาไว้พรุ่งนี้นะครับ” โจวหมิงเยว่ถอนหายใจเมื่อแฟนหนุ่มวางสาย ทั้ง ๆ ที่หญิงสาวไม่ได้มีโอกาสถามเลยว่าเขาประชุมเสร็จกี่โมง พลางคิดก็พยายามทำความเข้าใจดีว่า ระหว่างเธอกับเขานั้น

“แม่ก๊าบบบบบบ......” เสียงของเด็กชายที่ไหนกันนะ คนสวยกำลังนอนอยู่บนพื้นหญ้าเขียวขจี ท้องฟ้าแสนสดใส เมฆสีขาว แสงแดดสีขาว ลมพัดอ่อน ๆ นำพากลิ่นอายของดอกไม้ยามใบไม้ผลิเช่นนี้ โจวหมิงเยว่เพิ่งได้เข้าใจความสงบอย่างแท้จริง ไม่คิดเลยว่าชายที่เคยรักผู้นั้นจะทรยศความรักที่เคยรักกันมาหลายปี ไม่รู้ว่าเขาอยู่แห่งหนใดกันนะ...... โจวหมิงเยว่อย่างไรก็คือโจวหมิงเยว่แม้จะถูกเขาหักหลังกับความรักที่เจอมา ในใจก็ยังนึกเป็นห่วงเขาอยู่ได้อีก ความรักทำให้คนตาบอดเป็นดั่งเช่นนั้น เอาล่ะ..... พอแล้ว.....ไม่ขอเจออีก หัวใจของโจวหมิงเยว่ร่ำร้องว่าพอแล้ว กับความรักเช่นนั้น สิ่งที่วาดฝันเอาไว้ล่มไม่เป็นท่า ครอบครัวที่แสนอบอุ่น งานแต่งงานที่มีคนอิจฉา ล้วนเป็นสิ่งหลอกลวงทั้งนั้น ตอนนี้เธอนั้นตายไปแล้ว ไยปรโลกถึงไม่เปิดรับเธอกันเล่า พื้นที่อันสุขสงบแห่งนี้คือสิ่งใด แล้วแก้วเสียงอันสดใสไพเราะนั้นคือสิ่งใดกัน.... โจวหมิงเยว่ได้แต่สงสัย..... โจวหมิงเยว่เดินตามเสียงนั้นไป....เสียงเด็กน้อยช่างบริสุทธิ์ พาใจดวงน้อยที่เคยแห้งเหี่ยวเพราะความรักใจช

เรื่องราวของโจวหมิงเยว่นั้นไม่ธรรมดากว่าจะผ่านมาได้ก็ไม่ธรรมดา กว่าโจวหมิงเยว่จะสงบสติอารมณ์ของตนเองก็ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง บรรยากาศยามค่ำช่างสวยงามสวนทางกับอารมณ์ของโจวหมิงเยว่ตอนนี้ อี้ซวนเริ่มหิวข้าวแล้วทำให้มารดาจำเป็นอย่างเธอนั้นต้องออกไปรับอาหารที่ห้องครัว ฐานะของครอบครัวของสามีของซื่ออินก็ไม่ลำบากเท่าใดนักเพราะมีลูกจ้างสามคน มีแม่ครัวที่ค่อยทำอาหาร แต่เพราะสายตาที่จ้องมองเธอนั้นทำให้โจวหมิงเยว่รู้สึกกระอักกระอ่วนเสียเหลือเกิน ซื่ออินนั้นร้ายกาจเพียงใด โจวหมิงเยว่อดสงสัยไม่ได้ แล้วสามีของเธอหน้าตาเป็นอย่างไร เธอก็ยังไม่รับรู้ จากที่คาดเดา หน้าตาของสามีซื่ออินคงหน้าตาดีไม่น้อย ไม่งั้นอี้ซวนคงไม่หน้าตาน่ารักถึงเพียงนี้ แม้จะมีถ้อยคำต่อว่าซื่ออิน แต่โจวหมิงเยว่เลือกที่จะเอาหูทวนลม หรือไม่สมองของเธอนั้นไม่รับรู้คำด่าทอเหล่านั้น เพราะเธอนั้นยังตกใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น จนไม่อยากจะคิดสิ่งใด ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าเธอนั้นตายแล้วมาเกิดใหม่ ณ สถานที่แห่งนี้ เป็นใครก็ยากจะยอมรับได้ เพราะความเป็นห่วงเด็กน้

แววตาของซื่ออินต่างจากเมื่อก่อนนัก ปกติสะใภ้ใหญ่คนนี้มักหวาดกลัวเวลาโดนอี้เหิงด่าทอ ไม่กล้าเหิมเกริมกับเธอถึงเพียงนี้ ตั้งแต่ลูกชายคนโตเป็นทหาร เธอก็มีโอกาสจัดการสะใภ้ที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า ขี้เกียจยิ่งกว่าสิ่งใด ถึงมีหลานชายให้กับตระกูลของเธอ ก็ยังไม่ลดความรังเกียจลงได้สักนิด “แก มีหน้ามายืนเถียงฉันได้ เดี๋ยวนี้กำเริบขึ้นทุกวันนะ” อี้เหิงชี้หน้าซื่ออินสะใภ้ที่ไม่เคยมีอะไรดีเลยในชีวิตของเธอ สะใภ้ที่คอยแต่ปอกลอกทรัพย์สมบัติที่เธอกับผู้เป็นสามีที่ล่วงลับไปแล้วหามาอย่างยากลำบาก หวังพึ่งพิงลูกชายคนโต แต่ลูกชายคนโตกลับทำให้น่าผิดหวังเสียนี่กระไร ไปเอาผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า มีแต่ตัวเข้ามาเป็นสะใภ้ แล้วจิตใจยังหยาบกระด้าง โจวหมิงเยว่ในร่างซื่ออินถอนหายใจ พร้อมกับเลียนแบบท่าทางของแม่สามี สายตาที่แม่สามีมองเธอเช่นไร เธอก็มองกลับแบบนั้นอย่างไม่ยอมเช่นกัน เอาล่ะ อย่างไรต่อไปนี้โจวหมิงเยว่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในร่างกายของซื่ออิน เช่นนั้นก็ไม่ควรยอมใครมาลบหลู่ศักดิ์ศรีได้ง่าย ๆ “อ๊าย...แกล้งเลียนท่าทางของฉันอย่างนั้นหรือ” “แล้

วันนี้ทั้งวันอี้เหิงไม่มีอารมณ์อยู่ร้านขายของชำ เพราะไม่อยากเจอหน้าสองแม่ลูก แม่สองแม่จะพากันอยู่ในห้อง นอกจากจะไม่ทำอะไรแล้ว ยังนอนนั่งลอยหน้าลอยตาราวกับไม่ทุกข์ร้อนสิ่งใด สองวันที่ผ่านมาตั้งแต่ซื่ออินวิ่งพรวดพราดออกไปข้างนอก กรีดร้องราวกับถูกผีสิง เธอก็เปลี่ยนไปเลยทันที “อาอิง เอาน้ำชามาให้ฉันหน่อยสิ” “จ้ะคุณแม่” เหม่ยอิงพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย เธอเป็นเพียงสะใภ้รอง ผู้ที่เธอเคยถูกหมายมั่นให้เป็นสะใภ้ใหญ่ในคราแรก แต่ชะตากรรมของเธอกลับถูกซื่ออินตัดหน้าไปเสียก่อน เธอเจ็บช้ำน้ำใจนัก อี้เหิงที่เคยรับปากกับพ่อแม่ของเธอเอาไว้ว่าจะให้แต่งงานกับลูกชาย ต้องเปลี่ยนมาแต่งงานกับบุตรคนรองของตระกูลอี้ ผู้ไม่เอาไหน มัวแต่กินเหล้า งานการก็ค้านจะทำ ถ้าไม่ติดว่าตระกูลอี้ร่ำรวย เหม่ยอิงไม่ยอมแต่งงานเข้ามาเป็นสะใภ้รอง แต่นั่นแหละก็คือชีวิต ไม่ใช่ทุกเรื่องที่เราจะสมหวัง อยู่ไปอยู่มากลับมีลูกชายก่อนซื่ออิน เหม่ยอิงสะใจยิ่งนัก เป็นที่รักของแม่สามี เธอพร่ำสอนให้ลูกชายประจบเอาใจผู้เป็นย่าเอาไว้มาก ๆ ทรัพย์สมบัติของตระกูลอี้จะได้ตกเป็นของ อี้เทียน