All Chapters of ไม่ขอเป็นแม่ใจร้ายยุค 80: Chapter 41 - Chapter 50

“เย่ เย่ ขาหมู ซวนซวนอยากกินขาหมู” พอได้ยินคำว่าขาหมู เจ้าหนูน้อยก็ร้องตะโกนโลดเต้นด้วยความดีใจ “มา มา อย่าวิ่งสิซวนซวน” อี้เฉินรีบวิ่งไปคว้าบุตรชายเอาไว้ขึ้นมาบนอกของตน ก่อนสามพ่อลูกพากันเดินกลับไปยังกระท่อม พอมาถึงกระท่อมอี้เฉินก็อาสาเป็นคนทำอาหารให้ภรรยาเอง เขาไม่อยากให้ภรรยาของเขาต้องลำบาก ซื่ออินได้แต่มองชายหนุ่มด้วยแววตาเอ็นดู พลางเห็นเจ้าหนูน้อย ไม่สิ เจ้าซวนซวนของเธอมีน้ำมีนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเจน แล้วปากน้อย ๆ กินตลอดเวลาตั้งแต่พ่อของเขากลับมา อี้เฉินเป็นพ่อที่ดีค่อยหาผลไม้มาให้ลูกชาย แถมยังทำของเล่นเองอีกต่างหาก ซื่ออินมองเขาด้วยความรู้สึกหลากหลายภาพของชายหนุ่มในอดีตซ้อนทับมาอีกครั้ง อี้เฉินต่างจากซูเมี่ยนจริง ๆ นิสัยของทั้งสองต่างกันสุดขั้ว อีกคนเจ้าชู้ ไม่ยอมลำบากแม้เพียงเล็กน้อย ในยามที่ซูเมี่ยนต้องขับรถตากฝนออกมารับเธอที่กองถ่าย เขายังอิดออด แต่อี้เฉินกลับไม่ลังเลเลยที่จะทำทุกอย่างแทนเธอ..... ยิ่งคิดหัวใจของเธอก็ยิ่งหวั่นไหวเขาไปอีก “มองอะไร” เขาเอ่ยปากถาม “มองสามีไม่ได้หรืออย่างไร”

เช้านี้สองสามีภรรยาก็มาขายผักแต่เช้า วันนี้เจ้าหนูน้อยตื่นทันพ่อแม่ก็อ้อนขอมาด้วย ไม่มีทางเลยที่ผู้เป็นพ่อจะใจแข็งกับบุตรชายได้เลย ดูเหมือนวันนี้คนต่างก็มามุงร้านของเธอเช่นเดิม ซื่ออินคาดหวังว่าวันนี้ต้องขายของหมดเร็ว แต่เปล่าเลยชายฉกรรจ์สองคนที่เคยมาหาเรื่องซื่ออินใครครั้งนั้นบุกเข้ามา อี้เฉินรีบเดินไปดักหน้าสองคนเอาไว้ “พวกแกมาทำอะไร” อี้เฉินรู้เจตนาของพวกมันดี “ก็มาซื้อผักนะสิ” ชายตัวสูงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเหี้ยม “ไป ก่อนกูจะแจ้งตำรวจ” อี้เฉินไม่ได้เพียงเอ่ยขู่เท่านั้น ครั้งก่อนเขาแพ้ให้พวกมันคราวนี้เขาไม่ปล่อยพวกมันเอาไว้แน่ ไม่รอมือไปคว้าคอเสื้อของชายตัวสูงกว่าตน หมัดหนัก ๆ ของอดีตนายทหารใส่เข้าไปที่แก้มของมันแรง ๆ จนเกิดเสียงดัง พลั่ก “มึง” ชายตัวสูงที่เพิ่งโดนอี้เฉินชกมองกลับมาด้วยความเดือดดาล ชายอีกคนที่มาด้วยกันเห็นท่าไม่ดีสักเท่าไหร่ เลือกที่จะพุ่งเข้ามาที่หน้าร้าน ซื่ออินเองก็รีบกอดลูกชายเอาไว้ แม่ค้าพ่อค้าที่อยู่ใกล้เคียงต่างก็พาหยิบข้าวของมาช่วยสองแม่ลูก “โอ๊ย ๆ”

เป็นอีกครั้งที่อี้เฉินกลับบ้านด้วยความผิดหวัง เขาไม่สามารถพูดคุยกับมารดาได้ด้วยดีสักครั้ง นานเท่าไหร่แล้วที่เขาเองไปเยี่ยมน้องชาย หลังจากออกจากบ้านหลังใหญ่ของมารดา เขาก็เดินไปหาบ้านของอี้เมิงด้วยความคิดถึง ตั้งแต่เล็กจนโตน้องชาย เขารู้ดีว่าอี้เมิงนั้นเป็นคนไม่เอาไหน เกียจค้านจนเป็นนิสัยเพราะน้องชายเกิดในช่วงที่ครอบครัวรุ่งเรืองมีทุกอย่าง น้องชายอยากได้สิ่งใดทั้งพ่อทั้งแม่ก็พากันหามาให้ ต่างจากเขาโดยสิ้นเชิง เขากว่าจะได้สิ่งของ หรือของเล่น ต้องใช้เวลาสะสมเงินพอควร โตมาเขาถูกหมั้นหมายกับเหม่ยอิง เขาเห็นเหม่ยอิงมาตั้งแต่ยังเด็ก เขาไม่เคยคิดกับเธอนอกจากน้องสาวคนหนึ่ง คำสัญญาของผู้ใหญ่ย่อมถอนคืนได้ยาก มารดาของเขาจึงให้น้องชายแต่งงานแทน ส่วนเขาก็พบรักกับซื่ออิน อี้เมิงคราแรกหลงใหลในรูปโฉมของเหม่ยอิงไม่น้อยจึงยอมรับคำแต่งงานแทนพี่ชายอย่างเลี่ยงไม่ได้ เดินเข้ามาในบ้านเขาเห็นน้องชายตนเองนอนเมาอยู่บนโซฟาไม้ สภาพน่าสังเวช.... ไม่คิดเลยว่าน้องชายที่เคยเห็นยามเด็กจะกลายเป็นคนเช่นนี้ไปได้ “ตื่น ๆ” อี้เม

บ้านหลังใหญ่ภายในกลับเปล่าเปลี่ยวเสียเหลือเกิน ภายในบ้านหลังนั้นความเงียบสงัดถูกทำลายไปด้วยเสียงไอค่อกแคกของหญิงชราวัยใกล้ร่วงโรยบนเตียง ช่วงนี้ร่างกายไม่เอื้ออำนวยต่อการทำหลาย ๆ อย่าง อี้เหิงเป็นห่วงกิจการของตนนัก โรงสีที่ตนและสามีสร้างมาก็ถูกมอบให้เหม่ยอิงเป็นคนจัดการ สองเดือนมานี่อาการของอี้เหิงเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ เสียงไอในห้องของเถ้าแก่เนี้ยปลุกคนรับใช้ในบ้านลุกขึ้นแล้วรีบวิ่งเข้ามาดูอาการ ก่อนอี้เหิงจะไล่พวกมันกลับไปนอน พอครั้นจะหลับตาลงเธอกลับคิดถึงเรื่องราวในอดีต อี้เหิงคิดถึงบุตรชายคนโตเหลือเกิน ภาพต่างจากที่เขาเคยทำร้ายสะใภ้ใหญ่จนหญิงสาวร้องไห้ อี้เหิงพยายามส่ายหน้าไล่ความคิดแสนประหลาดออกจากหัว เขาไม่ควรคิดถึงลูกอตัญญู เขาควรคิดถึงธุรกิจที่เขาสร้างมาไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นเช่นไรแล้ว เขาไม่อยากให้พังทลาย ศัตรูรักในครั้งอดีตอย่างหม่าหลงก็เริ่มขยายกิจการ เพราะร้านขายผักของสะใภ้ใหญ่ของเธอเริ่มขายดิบขายดี อดีตของหม่าหลงและเธอนั้นมีเรื่องราวที่ยาวเหยียด หม่าหลงและเธอต่างก็หมายปองผู้ชายคนเดียว เธอและหม่าหลงทำทุกอย่างเพื่อให้ได้

“คิดถึงคุณอย่างไงล่ะครับ” “ไม่เชื่อหรอก ไปกันเถอะ เจ้าหนูน้อยของเราอยากไปโรงเรียนใหญ่แล้ว” ซื่ออินส่ายหน้ากับความขี้เล่นของผู้เป็นสามี หลังจากส่งลูกถึงหน้าโรงเรียนอี้เฉินก็บอกแผนการทั้งหมดว่าเขาต้องการขยายบ้านหลังเล็กของพวกเขาให้ใหญ่ขึ้น อี้ซวนควรมีห้องส่วนตัวแล้ว เขากับเธอก็ควรมีห้องเป็นของตัวเองเช่นกัน ทุกครั้งที่ชายหนุ่มบอกเรื่องนี้แก่เธอ ซื่ออินแก้มแดงทุกครั้งไม่รู้ว่าเธอนั้นกำลังคิดถึงสิ่งใด เมื่อหลายคืนก่อนอี้เฉินเปรยว่าถ้าอี้ซวนโตขึ้นหน่อย เขาอยากมีลูกกับเธออีกสักคนสองคน ครอบครัวเริ่มเป็นรูปเป็นมากขึ้นแล้ว ธุรกิจเปิดร้านขายผักสดเริ่มขยายกิจการมากขึ้น แถมตอนนี้นำเงินลงทุนไปซื้อแม่พันธุ์เป็ดมาอีกด้วย ไม่รู้ว่าเหตุบังเอิญหรือเปล่า ซื่ออินและอี้เฉินหยุดอยู่ตรงหน้าร้านขายยา เห็นมารดาของอี้เฉินเดินเข้าไปโดยมีคนใช้ทั้งสองค่อยพยุง ซื่ออินเห็นผู้เป็นสามียืนนิ่งคล้ายว่าเขาครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา ฝ่ามือกุมมือของเขาเอาไว้ ทุกครั้งที่เขาหันมาเจอเธอที่ให้กำลังใจเขาอยู่ตรงนี้ “ไปหาแม่คุณไหม” “ไม