All Chapters of ไม่ขอเป็นแม่ใจร้ายยุค 80: Chapter 31 - Chapter 40

“แม่ครับ” เสียงของลูกชายอวดครวญเมื่อถูกแม่รั้งแขนเอาไว้ ใบหน้าของมารดาในยามนี้แก่ชรากว่าแต่ก่อนนัก ใบหน้าเจือคลอไปด้วยน้ำตา ใบหน้าเหี่ยวย่นตามกาลเวลา อี้เฉินพูดไม่ออกคนหนึ่งนั้นก็คือภรรยา คนตรงหน้าก็คือแม่ที่เลี้ยงตนมาตั้งแต่เล็กจนโต เขายังจำความลำบากตอนยังเด็ก เมื่อก่อนครอบครัวลำบากกว่านี้เยอะ กว่าจะมีอย่างทุกวันนี้ พ่อแม่ต้องย่อมอดเพื่อให้เขาได้กิน “แกอย่าไปหามันเชียว ถ้าแกเลือกมันก็อย่ามาเรียกฉันว่าแม่” อี้เหิงไม่อยากจะยกเรื่องนี้มาขู่ลูกชาย แต่อี้เฉินลูกชายที่เลี้ยงมาด้วยความลำบาก จู่ ๆ มีหญิงสาวที่เขาไม่พอใจมาแย่งความรักจากลูกชายของเธอไป อี้ซวนที่บอกว่าเป็นหลานเธอ ไม่อยากเชื่อใจนักว่าอี้ซวนจะเป็นหลานของเธอ ไม่รู้ไปมีลูกกับใครแล้วมาชุบมือเปิบมาเป็นลูกของอี้เฉิน “แม่มันเกินไปแล้วนะ แม่แกล้งผมไม่ว่าหรอกนะ แต่ครั้งนี้มันเกินไป ซื่ออินเขาตั้งใจมาก” “นี่แกจะบอกว่าฉันเป็นคนทำอย่างนั้นหรือ” “แล้วแม่ทำหรือเปล่าล่ะ ผมไม่อยากคิดว่าแม่เป็นคนทำ” อี้เฉินเอ่ยออกมาสร้างความโกรธให้ผู้เป็นมารดาไม่น้อย

ความรักมักเริ่มต้นจากการให้อภัย ซื่ออินเลือกที่จะจบปัญหาระหว่างเธอกับอี้เฉินด้วยการให้โอกาสเขาอีกครั้ง แล้วพยายามหาทางสู้ใหม่กับการเริ่มต้นขายผัก เก็บเรี่ยวแรงเอาไว้สู้รบกับแม่สามีไม่รู้ว่าอี้เหิงจะหาทางมาจัดการเธออีกเช่นไร อีกหน่อยอี้ซวนก็ถึงวัยที่ต้องเข้าโรงเรียนแล้ว สองสัปดาห์อี้เฉินและเธอต่างก็พากันลงแปลงผักแต่เช้า คราวนี้เธอจะไม่ยอมให้พลาดอีกเด็ดขาด เขาว่ากันว่าความพยายามอยู่หนไหน ความสำเร็จมักอยู่ที่นั้น ผลงานแปลงผักที่เขียวชอุ่มตรงหน้าทำให้ซื่ออินชื่นใจอยู่ไม่น้อย ไม่คิดว่าความเหนื่อยที่พยายามมาทั้งหมดจะเห็นผลเร็วถึงเพียงนี้ ลำแขนแกร่งพาดไหล่แสนบอบบางก่อนกระชากร่างบางเข้ามาในอ้อมกอด หญิงสาวถลาเข้าไปใส่อ้อมกอดของชายหนุ่ม “ชื่นใจ” “หือ อะไร” หญิงสาวเอ่ยปากถาม จะว่าไปอี้เฉินนั้นเป็นผู้ชายเต็มไปด้วยความโรแมนติก มักเน้นการสัมผัสจากการกอดและจับตัวเธอเสมอ “ก็ชื่นใจที่เห็นซื่ออินยิ้มอย่างไงล่ะครับ” “ปากหวาน” ซื่ออินแบะปากกับคำพูดหวาน ๆ ของเขา ฟอด! ยิ่งหญิง

ซื่ออินชื่นใจหลังจากเริ่มทำการขายผักอยู่เป็นประจำ ใคร ๆ ต่างก็พากันอิจฉาแม่ค้าที่ขายผักสดเหลือเกินแล้วไม่ใช่สารเคมีใด ๆ หญิงสาวตั้งใจเป็นอย่างดีในการปลุกผัก ถึงช่วงนี้จะมีศัตรูพืชคอยมาก่อกวน ตกดึกลูกชายของเธอตื่นขึ้นมาช่วยมารดากับบิดา หญิงสาวนึกสงสารลูกชายตัวน้อย วันนี้อี้ซวนควรเล่นกับเพื่อนวัยเดียวกัน ทั้งอี้เฉินและซื่ออินพยายามเป็นเพื่อนเล่นให้ลูกขณะที่ว่างเว้นจากการทำงาน แต่ดูเหมือนสิ่งนั้นมันไม่เพียงพอสำหรับ อี้ซวนเป็นเด็กดีมาก ปากบอกไม่เหงา แต่แววตานั้นเศร้าสร้อย วันก่อนเขาพาลูกชายไปที่ตลาด เด็กน้อยจ้องมองกลุ่มเพื่อนวัยเดียวกัน ซื่ออินอนุญาตให้ลูกไปเล่นกับคนอื่น แต่เหมือนอี้ซวนจะส่ายหน้าปฏิเสธ เพราะไม่อยากทิ้งแม่ไว้คนเดียว หวนนึกถึงเหตุการณ์ที่เป็นโจวหมิงเยว่เคยอ่านหนังสือสำหรับการเลี้ยงเด็กมาอยู่บ้าง เธอหวั่นกลัวว่าลูกชายของเธอนั้นจะกลายเป็นคนเก็บตัว จะว่าไปวัยนี้ควรเข้าโรงเรียนแล้วค่าใช้จ่ายไม่น้อยเลย ซื่ออินคุยกับอี้เฉินเมื่อวันก่อน เขาเองก็คิดว่าอี้ซวนควรเข้าโรงเรียนได้แล้ว ไม่อย่างนั้นลูกของทั้งสองคนจะกลายเป็นคนเงียบขรึมไปมาก

“หน้าด้าน” ซื่ออินเอ่ยขึ้นไม่ทุกข์ร้อนสิ่งใด คนหูดีอย่างเหม่ยอิงก็เหลียวขวับมองซื่ออิน “แกว่าใคร เออ ซ้อใหญ่พูดอะไรอย่างนั้นหรือ” เหม่ยอิงรีบแก้ทันที เมื่อเห็นสายตาคมกริบของอี้เฉินมองมา “ก็ว่าผู้หญิงหน้าด้านบางสคนนะสิ รู้ทั้งรู้ว่าเขามีภรรยาแล้วยังกล้าหยอกล้อต่อหน้าภรรยาของเขาอีก” ได้ผลทันทีอี้เฉินเป็นฝ่ายแกะมือที่กำลังเกาะแขนของตนเอาไว้ พลางส่งสายตาห้ามปรามสะใภ้รองเอาไว้ “อาซิ้มหาเรื่องแม่ก่อน” อี้ซวนรีบฟ้องบิดาทันที “ไม่ใช่เสียหน่อย อาอึ้มต่างหากที่หาเรื่องแม่ของเทียนก่อน” จากสงครามผู้ใหญ่กลายเป็นสงครามของเด็กไปตาม ๆ กัน เด็กน้อยในวัยไล่เลี่ยกันกำลังชี้กันไปมา ซื่ออินที่รู้ตัวก่อนก็รีบพาบุตรชายของเธอออกไป “ไปก่อนดีกว่า ฉันไม่อยากอยู่ตรงนี้นานนักหรอก” “รอผมด้วย” อี้เฉินร้องเรียกภรรยาตาม เหม่ยอิงมองภาพสามคนพ่อแม่ลูกช่างเป็นครอบครัวที่สุขสันต์ ช่างน่าอิจฉานัก อี้เฉินช่างเป็นสุภาพบุรุษ เธออยากให้เขากลายเป็นสามีของเธอ ถ้าไม่

ทุกอย่างเป็นไปตามการคาดการของเธอ เพียงแต่รอเวลาเท่านั้น ทั้งแม่สามีจอมบงการ สามีขี้เมา และศัตรูหัวใจของเธอ ทุกคนที่เคยทำให้เธอต้องเจ็บช้ำในวันนี้ ในภายภาคหน้าเธอรอวันเอาคืนให้สาสมแก่ความเจ็บแค้นในใจของเธอทั้งหมด หลังจากเตรียมกับแกล้มให้อี้เมิงเรียบร้อยแล้ว ส่วนอี้เทียนนั้นก็เลือกกินอาหารง่าย ๆ อย่างไข่พะโล้ตุ๋นยาจีน เหม่ยอิงไม่ลืมเตรียมให้แม่สามี “อาเหม่ยอิง วันนี้มีอะไรอย่างนั้นหรือ” อี้เหิงเอ่ยปากถามสะใภ้รองหอบเอาปิ่นโตมาถึงหน้าบ้าน “พอดีอี้เทียนอยากกินไข่พะโล้ก็เลยทำมาเผื่อจ๊ะ ส่วนอี้เมิงเขาก็อยากกินหมูทอด ฉันเลยทำง่าย ๆ ให้ลูกชายคุณแม่ แล้วไม่ลืมนำมาเผื่อคุณแม่ด้วยนะคะ” เหม่ยอิงรีบยื่นปิ่นโตให้เด็กรับใช้มารับไปจัดใส่จานรอ สำหรับมื้อเย็นของอี้เหิง “ถ้าอย่างนั้นมา ๆ กินด้วยกัน แล้ววันนี้ไม่พาอาเทียนมาด้วยหรือไง คิดถึงหลานจะแย่” อี้เหิงเรียกลูกสะใภ้ให้มากินข้าวด้วย พลางถามถึงหลานชาย อดคิดถึงไม่ได้ว่าถ้าอี้เฉินหาเมียได้เท่าเหม่ยอิง เธอคงสบายใจไม่น้อย ผู้หญิงคนนั้นผู้เป็นภรรยาของอาเฉินทั้งไม่เอาไหน