All Chapters of พ่ายรัก เมียอ้วน: Chapter 31 - Chapter 40

“ทุกเรื่องอะไร แค่ได้ยินไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ไปดักรอเธอที่หน้าห้องน้ำ ฉันก็รีบตรงมาที่นี่แล้ว”เขาว่าเสียงดังทว่ากลับทำให้คนยืนรอฟังคำตอบถึงกับยิ้มกว้างออกมา ไม่ได้ดีใจที่เขาไม่ได้ยินเรื่องนั้น แต่ดีใจที่อย่างน้อยคนปากร้ายอย่างพี่ขุนยังนึกเป็นห่วงเธออยู่บ้าง“ฮั่นแน่! ที่แท้ก็เป็นห่วงเค้าใช่ไหม”น้ำเสียงอ้อแอ้เอ่ยแซว โดยไม่ยอมตอบคำถามเมื่อครู่ ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่เล่นด้วย“ขิมไม่เป็นไรค่ะ เขาไม่ได้ทำอะไร”ดวงหน้ากลมก้มงุดลงเพื่อซ่อนความกลัวเอาไว้ ต่อให้วันนี้โชคดีที่ผู้ชายคนนั้นไม่ได้ทำอะไร แต่เธอก็รู้สึกกลัวอยู่ดี มือหนาเอื้อมมาจับปลายคางเชิดขึ้นเพื่อสำรวจว่ายายขิมไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ“ถ้าไม่เป็นไรแล้วหลบตาพี่ทำไม” น้ำเสียงนั้นอ่อนโยนขึ้นสรรพนามแทนตัวเองมักจะเปลี่ยนไปตามอารมณ์ของขุนพลเสมอ วันไหนเป็นห่วง หรือมีเรื่องอยากให้ช่วยปิดป้าจันทร์ก็จะใช้น้ำเสียงโทนอ่อน และแทนตัวเองว่าพี่“ขิมไม่เป็นอะไรจริง ๆ พี่ขุน”หญิงสาวยิ้มกว้างบนใบหน้า เพราะไม่อยากพูดเรื่องนี้ต่อ แม้จะยิ้มสดใสอย่างที่ทำเป็นประจำ ทว่าขุนพลก็เห็นความกังวลที่ผุดขึ้นในแววตา หากเธอไม่อยากรื้อฟื้นเขาเองก็จะไม่เซ้าซี้เพื่อความสบายใ

แสงของอาทิตย์ ที่จับขอบฟ้าลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน เริ่มต้นวันใหม่ทุกชีวิตก็เริ่มลืมตาตื่นในเช้าของวันหยุด เว้นเพียงคนตัวอ้วนที่ยังคงนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงจนกระทั่งเสียงนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์แผดร้องเสียงดัง สายขิมเอามือควานไปทั่วเตียง ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าปกติตัวเองนอนที่โซฟาไม่ใช่เตียงนอนดีดตัวลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบ ๆ ห้องนอนจนสายตาไปหยุดอยู่ที่กองเสื้อผ้า เธอจำได้ว่าเป็นชุดเดรสที่ใส่ไปเลี้ยงฉลองเมื่อวาน เร็วเท่าความคิดเธอก้มมองตัวเอง แล้วเห็นว่าเหลือเพียงชุดชั้นในเท่านั้นนี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!จำได้แค่ว่าเมื่อคืนเธอกลับมาบ้านพร้อมพี่ขุน แล้วหลังจากนั้นล่ะเธอหันกลับไปมองกองเสื้อผ้าอีกครั้ง แล้วยกมือกอดร่างกายตัวเองไว้ เริ่มจินตนาการไปเองว่าเธออาจตกเป็นของพี่ขุนไปแล้ว แค่คิดใบหน้าขาวก็ซีดเซียวขึ้นมาแล้วทำไมเธอถึงจำรสสัมผัสนั้นไม่ได้ล่ะ พยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออกได้แต่เก็บงำความสงสัยเอาไว้ แล้วลุกขึ้นไปหอบเสื้อผ้าเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกายบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเช้าวันนี้ยังคงเงียบเชียบตั้งแต่เจ้าลูกชายตัวดีเดินลงมา มิหนำซ้ำยังอ้าปากหาวเหมือนคนไม่ได้นอน

“กลับกันเถอะ ทำหน้าเศร้าไปเธอก็ไม่ได้บัตรไปหรอก”ขุนพลสะกิดไหล่เบา ๆ หญิงสาวได้แต่ทำตาละห้อย ก่อนจะเดินตามหลังชายหนุ่มไป เพราะคนค่อนข้างเยอะจนทำให้ทางเดินแคบลงกว่าเดิมทำให้การเดินสวนกันไปมาค่อนข้างลำบากมีบางจังหวะที่ขุนพลหันกลับไปมองสายขิม พอหันกลับมาทำให้เกือบชนผู้หญิงคนหนึ่งเข้า โชคดีที่เขาคว้าแขนทันทำให้เธอไม่หกล้ม“ขอโทษครับผมไม่ทันมอง”“ไม่เป็นไรค่ะ...”ทันทีที่ทั้งคู่หันมาสบตากัน ต่างฝ่ายต่างยืนอึ้ง ความรู้สึก และบรรยากาศเก่า ๆ เริ่มหวนกลับเข้ามาในความคิด ไม่ต่างกันกับสายขิมที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ทางด้านหลังเธอจำได้เป็นอย่างดีว่าคนนั้นเป็นใคร ... แฟนเก่าคนโปรด‘พี่ระริน’“ขุน” ระรินเรียกชื่อเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มสวยผุดขึ้นบนหน้าขุนพลยิ้มรับ เธอยังเหมือนเดิม ทั้งรูปร่าง และหน้าตาแตกต่างไปแค่บุคลิกที่โตขึ้นเท่านั้น สิบกว่าปีได้แล้วมั่งนับจากวันที่เลิกรากันไปช่วงมัธยมปลาย เพราะเธอต้องเดินทางไปเรียนต่อต่างประเทศ เราทั้งคู่ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลยสายขิมมองสายตาของขุนพลที่แทบเปล่งประกายออกมา มันบ่งบอกว่าเขารู้สึกดีใจแค่ไหนที่ได้เจอคนรักเก่า มันช่างแตกต่างกับตอนอยู่กับเธอเหลือเกินที่มีแต่ควา

รถหลายคันบนท้องถนนต่างหลีกทางให้กับแท็กซี่คันดังกล่าว เมื่อเห็นว่ามันส่ายไปส่ายมา การยื้อยุดกันไปมาทำให้พวงมาลัยสั่นสะท้านอย่างรุนแรง จนไม่สามารถควบคุมได้ ก่อนที่จะหมุนคว้างออกจากถนนหลักข้ามไปยังไหล่ทางที่เต็มไปด้วยโคลน สุดท้ายมันตัดสินใจเหยียบเบรกเสียงดังลั่นพร้อมกับรถจอดนิ่งสนิท ซึ่งหากมองดี ๆ อีกนิดเดียวก็จะตกลงไปในคูน้ำสายขิมอาศัยตอนที่คนร้ายเผลอ ขยับมือไปดึงเข็มขัดนิรภัยออก และรีบเปิดประตูลงจากรถ เพื่อขอความช่วยเหลือจากพลเมืองดีที่ต่างรีบวิ่งเข้ามาช่วยเหลือเพราะคิดว่ารถแท็กซี่เกิดอุบ้ติเหตุ“ช่วยด้วยค่ะ! เขาจับตัวฉันมา”สายขิมกึ่งเดินกึ่งวิ่ง อีกทั้งร้องขอความช่วยเหลือ คนร้ายเห็นท่าไม่ดี รีบวิ่งไปถนนอีกฝั่ง ซึ่งมีรถของพวกมันจอดรอรับอยู่เมื่อรู้ว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว ร่างอ้วนทรุดตัวนั่งยองยอ ปล่อยโฮออกมาโดยไม่อายใคร ... เกือบแล้ว เกือบไม่รอดแล้ว“น้องเป็นอะไรมากไหม ตำรวจกำลังมานะ”ชายวัยกลางคนสวมเสื้อวินสีส้ม เดินเข้ามาบอก บริเวณนั้นคนเริ่มมารุม และรถเริ่มติด เธอพยายามซ่อนความกลัวเอาไว้ แล้วสูดลมหายใจเข้าปอดขณะที่หัวใจเต้นรัวเร็ว“พี่คะ ขิมยืมโทรศัพท์บอกที่บ้านหน่อยได้ไหมคะ”เธอเอ

ขณะสงสัยอยู่นั้น ร่างสูงต้องสะดุ้งโหยงเมื่อแผ่นหลังถูกฟาดลงมาอย่างแรงด้วยมือของผู้เป็นมารดา“โอ้ย! แม่เจ็บนะ” ยกมือลูบปอย ๆ“ยืนเอ๋อ อยู่นั้นล่ะ พาน้องขึ้นไปพักผ่อนสิ” สั่งลูกชายเสียงดุ“บอกดี ๆ ก็ได้ไม่เห็นต้องตีเลย”บ่นอุบ แล้วเดินเข้าไปจะประคองทว่าสายขิมขยับเท้าถอยออก“ไม่เป็นไรค่ะ ขิมเดินเองได้”“ถ้างั้นพี่ไปอุ่นนมมาให้นะ” เขาเสนอ เพราะเห็นว่าสายขิมชอบกิน“ไม่เป็นไรค่ะ ... ป้าน้ำคะ ขิมขอโกโก้ร้อนให้ขิมแก้วหนึ่งนะคะ”เธอบอกปฏิเสธ และหันไปบอกกับแม่บ้านเก่าแก่ของที่นี่ ก่อนจะเดินขึ้นบ้านไป ปล่อยให้ขุนพลยืนเก้ ๆ กัง ๆ ไม่รู้ว่าต้องทำตัวอย่างไรกับสถานการณ์นี้ดี แต่มันคงสะใจผู้เป็นมารดามาก ริมฝีปากเบะขึ้นพร้อมกับสีหน้าเยาะเย้ย“ดี! สมน้ำหน้า จะได้รู้เสียมั่งว่าเวลาถูกเมินมันเป็นยังไง”คุณจันทร์เพ็ญว่าจบก็สะบัดหน้าเดินไปอีกทาง ไม่เข้าใจว่าตนเองทำอะไรผิด ก่อนจะส่ายหัวไปมาสองวันผ่านไปการดำเนินชีวิตดูเหมือนจะปกติ แต่ก็ไม่ปกติ สายขิมยังคงทำเหมือนวิญญาณล่องลอยอยู่ในบ้าน และห้องนอน บางทีเขาถามยาวเป็นประโยค เธอก็ตอบมาแค่ไม่กี่คำ และที่สำคัญไม่มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าให้เห็นเหมือนทุกครั้ง ขนาดนั่