All Chapters of พ่ายรัก เมียอ้วน: Chapter 51 - Chapter 60

กว่าจะพาคนเจ้าเนื้อขึ้นมาถึงชั้นบนสุดของโรงแรมได้ก็เล่นเอาหอบใช่เล่น ขุนพลค่อย ๆ วางสายขิมลงบนเตียงคิงไซน์แผ่วเบา ปลายนิ้วเขี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าออก แต่คนหลับก็ไม่มีทีท่าจะตื่น“ขิม สายขิม พี่บอกว่าอย่าหลับลึกไง”จับไปที่หัวไหล่แล้วออกแรงเขย่าเบา ๆ คนเมาก็ยังไม่ไหวติงขุนพลเม้มปากเข้าหากันแน่น ไม่คิดเลยว่าตัวเองต้องมานั่งคิดหาวิธีกินปลาย่างอ้วนกลมตรงหน้า ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอเอาตัวเองใส่จานถวายให้ถึงปากลุกขึ้นจากเตียงหายเข้าไปในห้องน้ำครู่ใหญ่ ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับกะละมังใบเล็กที่มีผ้าขนหนูแข่น้ำอยู่ เขาบิดมันพอมาดแล้วซับลงบนใบหน้า และลำคอความเย็นจากน้ำทำให้คนที่เมาหลับเมื่อครู่ปรือตาขึ้นมอง ดวงตากลมโตจ้องมอง ใบหน้าหล่อที่เห็นอยู่ทุกวัน ก่อนจะยกมือขึ้นจับแก้ม“อุ้ย คนนี่นา นึกว่าเทวดา” น้ำเสียงยานคางเอ่ยขึ้น แล้วดีดตัวลุกนั่ง เธอขยับหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะยิ้มแป้น “หล่อจัง จีบได้ไหมคะ มีแฟนหรือยัง”“ไม่มีแฟน แต่มีเมีย!”เขาตอบเสียงเรียบต่ำ นึกเล่นกับคนเมาขึ้นมา และสีหน้านั้นก็เปลี่ยนเป็นเสียดาย“ว้า แย่จัง เราก็อุตส่าห์แอบรักมาตั้งนาน จะรีบมีเมียไปไหน ไม่รอกันบ้างเลย”ปลายนิ้วอวบเชยคา

แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องเข้ามาทางกระจกใสของหน้าต่างห้อง บรรยากาศยามเช้าเงียบสงบ และเย็นสบาย สายลมพัดผ่านกลิ่นอายท้องทะเล และคลื่นที่ซัดสาดเข้าฝั่งปลุกให้ร่างอ้วนที่นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาให้รู้สึกตัวสายขิมค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ความปวดเมื่อยแล่นตามร่างกาย แล้วภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ย้อนเข้ามา เธอนึกว่ามันเป็นเพียงความฝัน แต่ทุกอย่างมันชัดเจนเมื่อเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่เมื่อคืนตกกระจายเต็มพื้นเมื่อคืนเธอกับพี่ขุน...คิดได้ดังนั้นจึงหันกลับไปมองเตียงกว้างด้านข้าง แต่กลับกลายเป็นว่าไม่มีเขาแล้ว ... เธอหันมองไปรอบ ๆ ห้องด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดโซนห้องน้ำดู ไม่เจอว่าเขาอยู่ด้านใน เห็นแค่รองรอยหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามพื้นแสดงว่าเพิ่งอาบน้ำไปได้ไม่นานพี่ขุนไปไหนแต่เช้า?สายขิมจัดการอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็กดลิฟต์ลงมาด้านล่าง เมื่อเดินผ่านเพื่อนร่วมงานทุกคนต่างยิ้มแล้วก็ค้อมหัวให้ บางคนถึงกับยกมือขึ้นไหว้ เธอได้แต่ทำหน้างง ๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น พอเห็นพี่จิกับพี่กุ๊กเธอรีบตะโกนเรียกแล้วตรงปรี่เข้าไปหา“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณขิม” พี่จิยิ้มไม่เต็มปาก แถมยังยืนตัวเกร็ง“ฮะ? เมื่อกี

เสียงก๊อกแก๊กตรงประตูรั้วหน้าบ้านดังขึ้น คุณยายอิ่มบุญละมือจากขนมไทยตรงหน้า ออกไปชะโงกดู ตอนแรกก็คิดว่าเป็นแม่บ้านของจันทร์เพ็ญที่เพิ่งกลับไป“อ้าว ยัยขิม ทำไมกลับมาเร็วนักล่ะลูก เห็นคุณจันทร์เพ็ญบอกว่ากลับช่วงเย็นไม่ใช่เหรอ”“ขิมกลับมาก่อน คิดถึงกับข้าวฝีมือคุณยายน่ะค่ะ มีอะไรให้กินไหมคะ ตั้งแต่เช้าไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยค่ะ ตอนนี้หิวไส้แทบขาด”หญิงสาวเปลี่ยนเรื่อง แล้วเดินเข้าไปโอบกอดร่างนุ่มนิ่มของคุณยาย แค่หลานสาวอ้าปากขึ้นเธอก็เห็นลิ้นไก่ หนีกลับมาก่อนแสดงว่ามีเรื่องทะเลาะกับสามีมา“คราวนี้เรื่องอะไรอีกล่ะ ถ้าเขาไม่ทำให้เสียน้ำตาก็คงไม่คิดถึงยายใช่ไหม”มือเหี่ยวย่นลูบไปเบา ๆ ที่หลัง รับรู้ได้ถึงแรงสะอื้นที่ไร้เสียง ชีวิตคู่ก็เหมือนลิ้นกับฟันที่ต้องมีกระทบกระทั่งกันบ้าง แต่สำหรับหลานสาวเธอไม่ใช่อย่างนั้นเลยการแต่งงานเพื่อช่วยชีวิตผู้ชายที่ตัวเองรัก ทั้งที่เขาไม่รู้สึกอะไรด้วย มันก็เป็นธรรมดาที่คนรู้สึกมากกว่าจะต้องเจ็บปวด‘แต่งกันไปเดี๋ยวก็รักกันเอง’ คงใช้ไม่ได้ผลกับคู่ชีวิตของหลานเธอ“ยายจ๋า ถ้าขิมจะหย่ากับพี่ขุน ยายจะว่าอะไรไหมคะ”เธอผละจากวงแขนผู้เป็นยาย แล้วถามทั้งน้ำตาแม้ใบหน้

“ใครน่ะ ฉันถามว่าใคร!”เธอตะโกนถามอีกรอบ ไม้ในมือกำแน่น ประตูเปิดออกสายขิมหลับตายกไม้ขึ้นฟาดไปข้างหน้า ไม่รู้แหละว่าเป็นใครหากเจอไม้หนาขนาดนี้ต้องมีเจ็บตัวกันบ้าง“โอ้ย!”ร่างสูงร้องลั่นพลางเอามือกุมศีรษะ สายขิมได้ยินเสียงร้อง พอรู้ว่าเป็นขุนพลก็ทิ้งไม้ลงพื้นถลาเข้าไปหาทันที“พี่ขุนเป็นอะไรไหม เจ็บหรือเปล่า”เธอไม่ได้ตั้งใจสักหน่อยใครบอกให้ทำตัวเหมือนโจร“เจ็บสิ อยากให้พี่ตายเหรอ” เขาว่าเสียงอ้อน เงยหน้าทำตาปริบ ๆ“ถ้ารู้ว่าเป็นพี่ขุนนะ ขิมจะฟาดลงเน้น ๆ หนัก ๆ เลย”เมื่อมั่นใจว่าคนตัวโตไม่ได้เป็นอะไรมาก เธอจึงยันกายลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้า เปิดออก เพื่อหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา เพราะที่บ้านมีแต่ผู้หญิงเวลาทำอะไรจึงเจ็บตัวง่าย เธอจึงซื้อพวกนี้มาติดห้องนอนไว้“นั่งลงค่ะ ขิมจะทำแผลให้” เธอว่าเสียงดุ และที่สำคัญหน้าบูดบึ้งเขาเชื่อแล้วว่ายายขิมเป็นคนโกรธง่ายหายยาก แต่ก็ใจดี ทุกอย่างรวมอยู่ในตัวคนเดียว จากที่เคยคิดว่าเธอเป็นคนไม่ซับซ้อนคงต้องคิดใหม่มืออวบค่อย ๆ ทายาแผ่วเบาโดยไม่ยอมสบตาคนตัวสูงเลยสักนิด จนเขาต้องคว้ามือนั้นเอาไว้ สองคนสบตากันนิ่ง คนหนึ่งนิ่งเฉยเพราะรู้สึกเสีย

‘หากรักน้องจริงอย่างว่า อย่าทำให้สายขิมต้องเสียใจ ไม่อย่างนั้นฉันจะมาเอาลูกฉันคืน’ร่างสูงสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง เม็ดเหงื่อยังคงผุดขึ้นเต็มใบหน้า หันไปมองคนตัวกลมที่นอนขดตัวอยู่ด้านข้าง แล้วหายใจเข้าลึก ๆ พยายามสงบสติ เมื่อเห็นว่าเธอยังนอนอยู่ที่เดิมก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาอย่างประหลาดครั้งที่สองแล้วที่เขาฝันแบบนี้ ครั้งแรกคือวันที่ตื่นมาจากความตาย เขาเห็นสายขิมกำลังเดินบนเส้นทางสว่าง เหมือนกำลังจะไปไหนสักแห่งตอนนั้นจำได้ว่าเขาเรียกเธอสุดเสียง เพื่อไม่ให้ไป ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนจะขาดใจอย่างบอกไม่ถูกในความฝันเขารับปากพ่อแม่เธอว่าจะรักและดูแลลูกสาวท่านเป็นอย่างดี แต่การกระทำมันก็ย่อมสำคัญกว่าคำพูดเสมอ รุ่งเช้าของวันใหม่ขุนพลให้คนขับรถไปส่งสายขิมที่ทำงานก่อน โดยใช้ข้ออ้างว่ามีธุระต้องไปทำต่อ“หนูขิมไปแล้วมีอะไรจะคุยกับฉันก็พูดมา”คุณจันทร์เพ็ญหันมาเผชิญหน้ากับเจ้าลูกชายตัวดี เห็นสีหน้าเหมือนใช้ความคิดตั้งแต่นั่งทานข้าวเช้าด้วยกันแล้ว แม้ขุนพลจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแต่มันก็ปิดบังแม่ที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เกิดไม่ได้หรอก“ผมว่าผมจะแต่งงานใหม่”เขาพูดขึ้นเสียงขรึม ทว่าผู้เป็นแม่กลับทำตาโ