Semua Bab ซ่อนรักรสบาป: Bab 21 - Bab 30

ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมคฤหาสน์วรโชติเมธีหลังจากอนันต์ถูกตำรวจคุมตัวไปนั้น ไม่ใช่ความสงบสุข แต่มันคือความวังเวงที่น่าขนลุก รินรดายืนอยู่กลางห้องโถงใหญ่ มองดูภัทรที่บัดนี้ดูเหมือนจะสวมหน้ากากของผู้นำตระกูลคนใหม่ได้อย่างแนบเนียน ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เขากลับดูพึงพอใจเสียด้วยซ้ำที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาวางหมากไว้ ภัทรเดินตรงเข้ามาหารินรดา เขาสวมกอดเธอจากด้านหลังอย่างถือสิทธิ์ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงบนตัวเขาผสมกับกลิ่นไอของความทะเยอทะยานที่รินรดาเริ่มจะหวาดกลัว "เห็นไหมครับริน... ผมบอกแล้วว่าทุกอย่างจะจบลงด้วยดี" ภัทรเอ่ยกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขานุ่มนวลทว่าแฝงไปด้วยความเผด็จการ "น้าอนันต์จะไม่กลับมาที่นี่อีก ส่วนคุณ... ก็จะเป็นของผมเพียงคนเดียวอย่างถูกต้องและสมบูรณ์" รินรดาใจสั่นระรัว เธอพยายามฝืนยิ้มแม้ในใจจะรู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม "คุณทำสำเร็จแล้วภัทร... คุณได้ทุกอย่างตามที่ต้องการแล้วจริงๆ" "ยังไม่หมด..." ภัทรผละออกแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผมยังต้องการให้คุณยอมรับ... ว่าคุณเองก็มีความสุขที่เห็นเขาพินาศแบบนี้ คุณเองก็อยากให้เขาหายไปจากชีวิตข

หลังจากที่ภัทรถูกคุมตัวออกจากคฤหาสน์วรโชติเมธีด้วยความอัปยศ ความเงียบสงัดที่เข้าปกคลุมสถานที่แห่งนี้กลับดูเบาบางลง รินรดายืนมองรถตำรวจที่ค่อยๆ ลับสายตาไปจากรั้วคฤหาสน์ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่รู้สึกว่าอากาศนั้นบริสุทธิ์อย่างแท้จริง อย่างไรก็ตาม อิสรภาพของเธอยังคงเปราะบาง เพราะเธอยังติดอยู่ในบ่วงของคดีความที่เธอยังต้องให้ปากคำในฐานะพยานสำคัญในห้องทำงานที่บัดนี้กลายเป็นเพียงห้องร้างไร้ซึ่งอำนาจของตระกูลวรโชติเมธี รินรดาเริ่มรวบรวมหลักฐานทั้งหมดที่เธอแอบเก็บไว้ ไม่ใช่เพื่อทำร้ายใครอีกต่อไป แต่เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน เธอกลับพบซองจดหมายสีน้ำตาลที่ถูกซ่อนไว้ใต้แผ่นไม้พื้นโต๊ะอย่างแนบเนียนด้วยความสงสัย รินรดาจึงแกะซองนั้นออก ด้านในเป็นเอกสารโฉนดที่ดินผืนสุดท้ายที่ยังไม่ได้ถูกอายัด และจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของอนันต์... จดหมายที่ไม่ได้จ่าหน้าถึงใคร แต่ข้อความข้างในกลับทำให้รินรดาตัวชา"หากใครที่ได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แล้วเป็นคนที่อยู่รอดจากเกมล่าสมบัติของภัทร จงรู้ไว้ว่าบริษัทนี้มีหนี้สินมหาศาลที่ถูกซ่อนไว้ใต้ชื่อของนอมิน

คฤหาสน์วรโชติเมธีในยามนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ที่พักอาศัย แต่มันเปรียบเสมือนสุสานของความรู้สึกที่รินรดาเคยมี หลังจากเหตุการณ์ความขัดแย้งที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภัทรดูเหมือนจะแตกสลายลงไปพร้อมกับความเชื่อมั่นที่เคยมีต่อกัน รินรดานั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอน ท้องฟ้าข้างนอกมืดสนิทราวกับความสิ้นหวังที่เกาะกินใจเธอ ความเงียบในคฤหาสน์คืนนี้ช่างน่าสะพรึงกลัว มันไม่ใช่ความเงียบสงบ แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องของความเจ็บปวดที่ไม่มีใครได้ยิน ภัทรเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีที่เย็นชาและห่างเหิน เขาไม่ได้เข้ามาปลอบประโลมเหมือนเช่นเคย แต่กลับเดินไปที่โต๊ะทำงานและจัดการกับเอกสารกองโตด้วยสีหน้าเรียบเฉย ความกดดันจากการที่เขาพยายามจะกู้คืนอำนาจและจัดการกับศัตรูที่รุมเร้า ทำให้เขากลายเป็นคนละคนกับภัทรที่รินรดาเคยรู้จัก รินรดารู้สึกเหมือนคนแปลกหน้าในบ้านที่เธอน่าจะเป็นเจ้าของ แต่กลับถูกปฏิบัติเหมือนเป็นเพียงของตกแต่งที่ไร้ค่า ความหวาดระแวงเริ่มกัดกินจิตใจของเธอ เธอเริ่มสงสัยว่าทุกสัมผัสที่เขาเคยให้ ทุกคำหวานที่เขาเคยกระซิบ คือความจริงหรือเป็นเพียงละครที่เขาสวมบท

ภายใต้ความกดดันที่ถาโถมเข้าใส่ดั่งพายุที่ไม่ยอมหยุดพัก รินรดาเริ่มตระหนักว่าเวลาของเธอกำลังนับถอยหลัง คฤหาสน์วรโชติเมธีที่เคยดูหรูหราเปรียบเสมือนสวรรค์ในสายตาคนภายนอก บัดนี้กลับกลายเป็นคุกที่ไม่มีกำแพงสูงแต่มองเห็นทางออกได้ยากยิ่งกว่ากรงขังใดๆ ภัทรกำลังเสียสติจากแผนการที่ล้มเหลวและความหวาดระแวงว่าเหล่าคณะกรรมการบริษัทจะรุมทึ้งเขาในเร็ววัน เขาเริ่มกักขังตัวเองอยู่แต่ในห้องทำงาน ติดตามความเคลื่อนไหวของตลาดหุ้นและเอกสารทางกฎหมายอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งนั่นเป็นโอกาสทองที่รินรดาเฝ้ารอคอยมาตลอด ในค่ำคืนที่ฝนฟ้าคะนอง รินรดาแอบเข้าไปในห้องทำงานของภัทรขณะที่เขาออกไปพบทนายความที่เซฟเฮาส์นอกเมือง เธออาศัยจังหวะนี้ค้นหาหลักฐานและร่องรอยที่จะใช้เป็น 'ตั๋ว' สำหรับการหลบหนี เธอรู้อยู่เต็มอกว่าหากเธอหนีไปมือเปล่า ภัทรจะตามล่าเธอจนสุดหล้าฟ้าเขียว เธอจำเป็นต้องมีสิ่งที่จะใช้ต่อรองหรือทำลายเขาได้หากเขาคิดจะขัดขวาง มือเรียวบางของเธอสั่นเทาขณะรื้อค้นลิ้นชักโต๊ะทำงานที่ภัทรเคยหวงแหนที่สุด เธอพบสมุดบัญชีธนาคารต่างประเทศและเอกสารสัญญาฉบับหนึ่งที่ภัทรเก็บไว้เป็นความลับสูงสุด มันคือสัญญาการโอนหุ้นของโครงการรีสอร์

คฤหาสน์วรโชติเมธีที่เคยถูกปกคลุมด้วยความกดดัน บัดนี้เหมือนถูกสูบเอาอากาศหายใจออกไปจนหมดสิ้น รอยร้าวระหว่างภัทรและรินรดาไม่ได้แสดงออกผ่านการตะโกนด่าทอหรือการทำลายข้าวของ แต่กลับเป็นความเงียบที่หนาวเหน็บและน่าอึดอัดเสียยิ่งกว่าพายุโหมกระหน่ำ รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่บนแผ่นน้ำแข็งที่บางเฉียบ ทุกก้าวย่างที่เธอขยับทำไปพร้อมกับความระแวดระวังว่ามันอาจจะแตกสลายลงเมื่อไหร่ ภัทรเองก็ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงกำแพงหนาที่เธอสร้างขึ้น แต่เขากลับเลือกที่จะเพิกเฉยและเดินหน้าต่อตามแผนการที่เขาวางไว้ โดยหารู้ไม่ว่ารอยร้าวนั้นไม่ได้เกิดขึ้นแค่ในความสัมพันธ์ของพวกเขาเท่านั้น แต่ลุกลามเข้าไปถึงรากเหง้าของสายเลือดที่เขาภาคภูมิใจ ความตึงเครียดในเช้าวันนี้เริ่มต้นขึ้นเมื่อทนายความคนสนิทของอนันต์ที่ถูกกักขังไว้ได้ลักลอบส่งจดหมายฉบับหนึ่งมาให้ภัทร เนื้อหาในจดหมายไม่ได้เป็นคำขู่ แต่เป็นการเปิดเผยความจริงเกี่ยวกับ 'พินัยกรรมฉบับดั้งเดิม' ที่ระบุชัดเจนว่าทรัพย์สินส่วนใหญ่ของตระกูลวรโชติเมธีไม่ได้ถูกส่งต่อผ่านสายเลือดตรง แต่กลับถูกผูกมัดไว้กับเงื่อนไขทางธุรกิจที่รัดกุม ภัทรที่กำลังหลงระเริงในชัยชนะจากการ