All Chapters of ซ่อนรักรสบาป: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากผ่านช่วงเวลาแห่งการสารภาพความผิดและปลดปล่อยความแค้นในห้องเยี่ยมเรือนจำวันนั้น ความรู้สึกของรินรดาก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ก้อนหินหนักอึ้งที่เคยกดทับอยู่ในใจมานานหลายปีเหมือนถูกยกออกไป ทิ้งไว้เพียงความโล่งโปร่งที่เธอยังไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต เช้าวันจันทร์ที่สดใส รินรดาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกกระปรี้กระเปร่า เธอเดินเข้าไปที่องค์กรการกุศลแห่งเดิมที่เธอทำงานอยู่ สถานที่แห่งนี้กลายเป็นเหมือน 'บ้าน' อีกหลังที่เธอใช้พักพิงและเยียวยาจิตใจ ไม่ใช่แค่ตัวเธอเท่านั้นที่ได้รับการเยียวยา แต่เธอกำลังกลายเป็นส่วนสำคัญในการส่งต่อความหวังให้ผู้อื่น "สวัสดีค่ะคุณริน วันนี้มาเช้าจังเลยนะคะ" แพรว เพื่อนร่วมงานที่สนิทกันทักทายด้วยรอยยิ้ม "สวัสดีค่ะแพรว พอดีวันนี้รู้สึกมีพลังน่ะค่ะ เลยอยากรีบมาเตรียมเคสก่อนที่ผู้เสียหายจะมา" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและเปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น "ดีเลยค่ะ วันนี้มีเคสใหม่เข้ามา รายนี้ค่อนข้างหนักนะคะ เป็นคุณแม่ลูกสองที่ถูกสามีทำร้ายร่างกายและจิตใจอย่างรุนแรงมาหลายปี เพิ่งจะรวบรวมความกล้าหนีอ

ภายในเรือนจำที่เงียบเหงา กลิ่นอับชื้นของผนังปูนและความกดดันของสถานที่แห่งนี้เป็นสิ่งที่ภัทรคุ้นเคยมานานหลายเดือน แต่ในเช้าวันนี้ บรรยากาศรอบตัวเขากลับต่างออกไปอย่างประหลาด ภัทรนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กในห้องโถงกิจกรรม มือของเขาจับปากกาลูกลื่นแท่งเก่าไว้แน่น สายตาจดจ้องอยู่กับกระดาษเขียนจดหมายสีขาวสะอาดเบื้องหน้า มันไม่ใช่จดหมายรัก และไม่ใช่คำแก้ตัว แต่มันคือการ "บันทึกความรู้สึก" ที่เขาต้องการจะปลดปล่อยออกมาในวาระที่เขาเริ่มรู้สึกว่าตนเองได้ชดใช้บาปกรรมไปมากพอแล้ว "ภัทร นายเขียนจดหมายอีกแล้วเหรอ?" เสียงทุ้มของเพื่อนนักโทษคนหนึ่งดังขึ้นข้างๆ เขาคือ 'ลุงบุญ' ชายวัยกลางคนที่ถูกจำคุกในความผิดฐานลักทรัพย์ ซึ่งกลายมาเป็นเหมือนพี่ชายที่คอยสอนให้ภัทรรู้จักความอดทนในเรือนจำ ภัทรเงยหน้าขึ้นจากกระดาษ ยิ้มให้ลุงบุญอย่างจริงใจ "ครับลุง... เขียนถึงคนที่ผมเคยทำร้ายเขาไว้มากที่สุด ผมไม่ได้ต้องการให้เขาอภัยให้ผมหรอกครับ แต่ผมแค่อยากให้เขารู้ว่า สิ่งที่เขาเผชิญมาตลอด มันไม่ได้เกิดจากความผิดของเขา แต่มันเป็นความผิดของผมคนเดียว" ลุงบุญพยักหน้

ท่ามกลางมรสุมที่รุมเร้าองค์กรการกุศลจากการโจมตีของกลุ่มทุนมืดที่พยายามทำลายชื่อเสียง รินรดาไม่ได้นั่งรอให้พายุพัดผ่านไปเฉยๆ ในขณะที่เธอกำลังรวบรวมหลักฐานทางการเงินที่โปร่งใสเพื่อเตรียมแถลงการณ์ครั้งใหญ่ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นพร้อมกับเบอร์ติดต่อที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "สวัสดีครับคุณริน... ผมทนายสมชายนะครับ" เสียงทนายผู้เคยรับใช้อดีตสามีของเธอและอนันต์ดังขึ้นผ่านสาย รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "สวัสดีค่ะคุณสมชาย มีเรื่องอะไรหรือคะ ถึงได้ติดต่อมาในเวลานี้?" "ผมมีบางอย่างที่อนันต์พยายามทำลายทิ้งไปแล้ว แต่โชคดีที่ผมแอบสำรองไว้ได้ มันเป็นแฟ้มบันทึกข้อมูลธุรกรรมลับและรายชื่อผู้มีอิทธิพลที่หนุนหลังกลุ่มทุนมืดที่คุณกำลังเผชิญหน้าอยู่ตอนนี้ครับ... สิ่งนี้จะช่วยเปิดโปงความเน่าเฟะของพวกเขาได้ทั้งหมด" รินรดาถึงกับนิ่งอึ้ง "ทำไมคุณถึงยอมช่วยฉันคะ? ทั้งที่คุณเคยเป็นคนของพวกเขา..." ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูสำนึกผิดอย่างเห็นได้ชัด "เพราะผมไม่อยากตายไปพร้อมกับความรู้สึกผิดที่เห็นคนบริสุ

ภายในเรือนจำความมั่นคงสูง อนันต์ในชุดนักโทษสีเทาหม่นกำลังนั่งอยู่บนพื้นห้องขังเพียงลำพัง ท่ามกลางเสียงอื้ออึงของนักโทษคนอื่นๆ ที่อยู่รายรอบ อำนาจที่เขาเคยมีอยู่ล้นมือบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความโดดเดี่ยวที่น่าสะพรึงกลัว ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ความมืดมนในจิตใจของเขาก็ยิ่งขยายตัว ราวกับเป็นเครื่องเตือนใจถึงความชั่วร้ายทั้งหมดที่เขาเคยกระทำไว้ "อนันต์... มีคนมาพบ" เสียงผู้คุมดังขึ้น พร้อมกับโซ่ตรวนที่กระทบกันเป็นจังหวะ อนันต์พยุงตัวขึ้นอย่างช้าๆ หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความหวังที่ริบหรี่ เขาคาดหวังว่าอาจจะมีลูกน้องเก่าสักคนที่ยังหลงเหลือความจงรักภักดีมาช่วยเหลือเขา แต่เมื่อเขามาถึงห้องเยี่ยม บุคคลที่นั่งรออยู่กลับไม่ใช่คนของเขา แต่เป็นเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานปราบปรามคดีพิเศษ พร้อมด้วยแฟ้มเอกสารหนาปึกวางอยู่ตรงหน้า อนันต์นั่งลง ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่เจ้าหน้าที่ "พวกแกมาทำอะไรอีก? จะมาเค้นความลับอะไรจากฉันอีกล่ะ ในเมื่อทุกอย่างที่ฉันมี พวกแกก็ยึดไปหมดแล้ว!" เจ้าหน้าที่ยิ้มอย่างเย็นชา ก่อน

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าทอดตัวผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของออฟฟิศองค์กรการกุศล สะท้อนให้เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา บนโต๊ะทำงานของรินรดามีเพียงแจกันดอกไม้เล็กๆ กับแฟ้มเอกสารที่ถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความสงบสุข ซึ่งเป็นความสงบที่เธอไม่ได้ไขว่คว้ามาด้วยเงินทองหรืออำนาจ แต่มันคือผลลัพธ์จากการเดินทางอันยาวนานผ่านความเจ็บปวดและการเรียนรู้ที่จะให้อภัย รินรดานั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอนึกถึงวันแรกๆ ที่เธอก้าวเข้ามาที่นี่ วันที่เธอยังเต็มไปด้วยความระแวงและบาดแผลในใจ วันที่เธอมองว่าตัวเองเป็นเพียงเหยื่อที่ถูกโชคชะตาขีดเขียน แต่ในวันนี้ เธอไม่ได้เป็นคนเดิมคนนั้นอีกต่อไป แพรวเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับแก้วกาแฟสองแก้ว เธอยิ้มให้รินรดาอย่างอ่อนโยน "วันนี้ดูท่าทางจะมีความสุขจังเลยนะคะ มีเรื่องดีอะไรหรือเปล่า?" รินรดารับกาแฟมาถือไว้พลางยิ้มตอบ "ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกค่ะแพรว แค่รู้สึกว่าวันนี้ท้องฟ้าสวยจัง และรินก็รู้สึกดีที่ได้ตื่นมาทำงานที่เรารัก... มันเป็นความสุขแบบเรียบง่ายที่รินไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลยค่ะ"