Semua Bab ซ่อนรักรสบาป: Bab 31 - Bab 40

บรรยากาศภายในทัณฑสถานพิเศษในยามนี้กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง เมื่อข่าวลือการล่มสลายของตระกูลวรโชติเมธีแพร่สะพัดไปถึงหูของกลุ่มนักโทษที่เคยเป็นเหยื่อของการใช้อำนาจมืด บัดนี้สถานะของภัทรไม่ได้เป็นเพียงนักโทษธรรมดา แต่เขาคือสัญลักษณ์ของความอยุติธรรมที่ต้องได้รับการชำระแค้น ในห้องขังรวมที่แออัด เสียงกระซิบกระซาบเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย ภัทรรับรู้ได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาดุจฝูงหมาป่าที่รอจังหวะขย้ำเหยื่อ เขาไม่ได้หลบสายตา แต่กลับเชิดหน้าขึ้นด้วยความถือดีที่ยังหลงเหลืออยู่ในก้นบึ้งของจิตใจ “แกคิดว่าแกยังเป็นคุณชายผู้สูงส่งอยู่หรือไง?” เสียงทุ้มต่ำของ 'สิงห์' อดีตหัวหน้ามาเฟียท้องถิ่นที่ถูกส่งมาขังที่นี่ดังขึ้น เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาหาภัทรจนชิดติดผนัง “ข้างนอกนั่น ข่าวบอกว่าอาณาจักรของแกถูกยึดเรียบแล้ว คนที่เคยรับใช้แกต่างหนีหัวซุกหัวซุน ทีนี้แกก็ไม่มีอะไรเหลือแล้ว นอกจากร่างกายน่ารังเกียจนี้” ภัทรแค่นยิ้มที่มุมปาก “ต่อให้ฉันไม่มีอะไรเหลือ แต่ฉันก็ยังเหนือกว่าแก... อย่างน้อยฉันก็เคยครอบครองสิ่งที่แกไม่เคยได้สัมผัส ชีวิตที่ถูกขีดเขียนด้วยอำนาจและเงินตรา มันต่างจากชีวิตต่ำต้อยของแกโดยสิ้นเชิ

กาลเวลาในคุกช่างเดินช้ากว่าโลกภายนอกหลายเท่าตัว ภัทรในชุดนักโทษสีซีดจางนั่งอยู่บนม้านั่งปูนในแดนรับรอง เขาไม่ได้ดูเหมือนนักโทษที่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาอีกต่อไป แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่แม้แต่ผู้คุมยังต้องรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง หลังจากผ่านการสนทนากับทนายความและรินรดา ความคิดของเขาก็ตกผลึก ภัทรตัดสินใจแล้วว่า หากเขาจะต้องติดคุก เขาจะไม่ยอมเป็นเพียงหมากที่ถูกทิ้ง แต่เขาจะเป็นผู้แฉความจริงทั้งหมดเพื่อทำลายระบบที่ผุพังนี้ ในบ่ายวันนั้น ภัทรขอนัดพบกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายสอบสวนคดีพิเศษ เขาต้องการยื่นข้อเสนอที่ไม่มีใครปฏิเสธได้ "คุณภัทร คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมว่าข้อมูลพวกนี้เป็นความจริง?" เจ้าหน้าที่หนุ่มในชุดสูทสีเข้มถามพลางวางเครื่องบันทึกเสียงลงบนโต๊ะ "ถ้าคุณโกหก ข้อหาของคุณจะหนักกว่าเดิมเป็นสองเท่า" ภัทรหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความหมาย "คุณคิดว่าสภาพผมตอนนี้ ยังมีอะไรให้เสียอีกเหรอครับ? ผมมีข้อมูลเส้นทางการเงินที่เชื่อมโยงกับนักการเมืองสามคนที่คุณกำลังตามตัวอยู่ รวมไปถึงเอกสารลับที่ซ่อนอยู่ในเซฟนิรภัยของคณะกรรมการ

ในขณะที่ชีวิตของภัทรเริ่มเข้าสู่กระบวนการชำระบาปผ่านความจริง และรินรดากำลังก้าวเดินบนเส้นทางแห่งอิสรภาพ ฝั่งของอนันต์—น้าชายผู้ทรงอิทธิพลและเป็นต้นตอของความฉ้อฉลทั้งหมดในตระกูลวรโชติเมธี—กลับกำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต ฐานอำนาจที่เขาเคยใช้เวลาหลายทศวรรษสร้างมาด้วยเล่ห์เพทุบายและการกวาดล้างศัตรู บัดนี้กำลังพังทลายลงเหมือนโดมิโนที่ถูกผลักจากจุดที่เขาไม่คาดคิด เมื่อข้อมูลที่ภัทรและรินรดาร่วมมือกันเปิดโปงเริ่มถูกนำไปใช้เป็นหลักฐานในชั้นศาลอย่างเป็นระบบและต่อเนื่อง อนันต์นั่งอยู่ในห้องทำงานลับที่ซ่อนตัวอยู่ลึกที่สุดภายใต้คฤหาสน์หลังเดิมที่เคยรุ่งเรือง แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ สะท้อนให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเครียดและความแก่ชราที่ดูเด่นชัดขึ้นในชั่วข้ามคืน เขาไม่ใช่ชายที่ดูสง่างามหรือน่าเกรงขามเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป ความหวาดระแวงทำให้เขากลายเป็นคนเสียสติที่ระแวงแม้กระทั่งเสียงลมพัดผ่านช่องระบายอากาศ เขาเดินวนไปมาในห้อง มือสั่นเทาขณะกดโทรศัพท์ติดต่อสมุนบริวารที่เคยภักดี แต่กลับไร้เสียงตอบรับ "พวกมันไปไหนกันห

ความตึงเครียดภายในทัณฑสถานพุ่งสูงถึงขีดสุดราวกับสายธนูที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ บรรยากาศภายในเรือนจำไม่ใช่แค่ความเงียบงันปกติ แต่มันคือความเงียบที่แฝงไปด้วยไอสังหาร หลังจากเหตุการณ์ปะทะในโรงอาหารเมื่อคืนก่อน ภัทรรู้ดีว่าชีวิตของเขาแขวนอยู่บนเส้นด้าย ความเป็นความตายอาจมาถึงในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง เขาไม่ได้ใช้เวลาไปกับการหวาดกลัว แต่เขาใช้เวลาทุกวินาทีที่เหลืออยู่ในการทบทวนชีวิตและเตรียมตัวรับมือกับสิ่งที่ต้องเกิดขึ้น ในเช้าวันนั้น อากาศภายในเรือนจำดูอบอ้าวผิดปกติ ภัทรถูกเรียกตัวให้ไปช่วยงานในส่วนของห้องสมุดเรือนจำ ซึ่งเป็นงานที่ต้องแยกตัวออกมาจากนักโทษกลุ่มอื่น ในขณะที่เขากำลังจัดเรียงหนังสือ เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เสียงฝีเท้าของคนหลายคนที่ไม่ใช่ผู้คุมเดินเข้ามาใกล้ เข้มและพรรคพวกอีกสี่คนเดินตรงเข้ามาหาเขาในมุมอับของห้องสมุด แววตาของเข้มเต็มไปด้วยความอาฆาตที่มากกว่าครั้งใด "วันนี้ไม่มีผู้คุมเดินตรวจตราหรอกภัทร" เข้มกล่าวเสียงเย็นเยียบ "แกทำให้นายฉันต้องตายในคุก คืนนี้ฉันจะส่งแกไปรับใช้เขาในนรก" ภัทรวางหนังสือในมือลงอย่างช้าๆ เขาหันไป

แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างบานแคบของเรือนจำทัณฑสถานพิเศษในวันนี้ ดูจะแตกต่างจากทุกวันที่ผ่านมา มันมีความอบอุ่นและประกายแห่งความหวังเจือปนอยู่ ภัทรตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่เบาหวิวในอก เขาไม่ได้อยู่ในสภาวะของ 'ผู้ล่า' หรือ 'นักโทษที่หวาดระแวง' อีกต่อไป แต่เขากำลังรอคอยเวลาสำคัญที่ศาลจะมีคำพิพากษาถึงที่สุดในคดีของเขาและอนันต์ ภายในห้องขังรวม ภัทรนั่งมองเพื่อนนักโทษที่กำลังคุยกันเรื่องอิสรภาพหลังพ้นโทษ เขารู้ดีว่าอิสรภาพของเขาอาจจะมาถึงช้ากว่าคนอื่น แต่สำหรับเขา อิสรภาพทางจิตใจนั้นได้มาถึงตั้งแต่วินาทีที่เขากล้าพูดความจริงแล้ว ทนายความของเขาเดินเข้ามาพบในห้องเยี่ยมเหมือนเช่นเคย แต่คราวนี้ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลาย "คุณภัทรครับ ข่าวดีครับ ศาลตัดสินให้คุณได้รับโทษเพียงครึ่งเดียวจากที่คาดการณ์ไว้ เนื่องด้วยความร่วมมืออย่างเต็มที่ในการเปิดโปงขบวนการทุจริตทั้งหมด นี่คือโอกาสที่คุณจะได้เริ่มชีวิตใหม่เร็วกว่ากำหนดครับ" ภัทรพยักหน้าช้าๆ "ขอบคุณครับทนาย ผมไม่ได้หวังว่าจะได้รับความเมตตาขนาดนี้ แต่ผมดีใจที่ความจริ