All Chapters of หลงใหลแค่เพียงคุณ: Chapter 11 - Chapter 20

“ก็คุณพี่ไงคะ เราเสพสังวาสกันแล้ว ก็ต้องเป็นผัวเมียกันสิจ๊ะ” ผีสาวทำท่าทางเขินอายบิดไปมา แต่สายตากลับโลมเลียพ่อหมอหนุ่มทั่วทั้งร่างและหล่อนก็หยุดตรงตำแหน่งที่ใช้ปากอ้าอมเขาตอนอาบน้ำ ริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อย หล่อนใช้ปลายลิ้นเลียรอบริมฝีปากอย่างสื่อความหมายคุณศรัณย์ถึงกับหน้าร้อนเมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องน้ำ นังผีหน้าไม่อาย ก่นด่าผีกินกล้วยแล้วเขาก็เข้าไปคุยงานกับหลงจู๊โรงสี ใช้เวลาหลายชั่วโมงในการตรวจบัญชี คงเพราะเมื่อวานมีคนมาซื้อข้าวจำนวนมากทั้งข้าวเปลือกและข้าวสารนอกจากนี้ยังมีบ้านเศรษฐีหลายคนมาสีข้าวกับโรงสีสินมั่งมีเพราะความซื่อตรงในการบริการ ทั้งยังขนส่งข้าวสารถึงบ้าน ยิ่งสร้างความนิยมชมชอบให้กับลูกค้าทุกรายระหว่างทำงานผีสาวก็คอยเกาะแข้งเกาะขา หากถามว่าเขารำคาญหรือไม่ คุณศรัณย์ก็ตอบได้คำเดียว ‘มาก!!!’“กลับกันเถอะ” เขาบอกผีสาวด้วยเสียงเบา หล่อนคงเบื่อแล้ว จะให้หลับรอ เขาเพิ่งตระหนักได้ว่าไม่มีผีตนไหนหลับนอน โดยเฉพาะนอนเวลากลางวันเช่นนี้คุณศรัณย์เดินออกจากห้องทำงานกำลังจะตรงไปยังที่จอดจักรยานก็ต้องหันเมื่อมีเสียงหนึ่งเรียกไว้“คุณพี่ศรัณย์! ดีใจจังค่ะที่ได้เจอ” ผีสาวหั

“อมขี้บ้านพ่อมึงสิไอ้กล้า” คนโดนว่าอมขี้ยกตีนหมายจะถีบไอ้คนปากดี แต่ไม่ทันได้ถีบ ไอ้กล้าก็รีบหลบและไปนั่งอยู่ข้างกองไฟซึ่งจุดไล่ยุงระหว่างที่มันล้างจักรยาน“แล้วมึงเป็นอะไร”“คุณศรัณย์นะสิมึง วันนี้เป็นอะไรไม่รู้ ไปไหนก็ไม่เรียกกู มึงรู้หรือไม่ คุณศรัณย์ไปทุ่งจนเย็นกลับมาบ้านก็ไม่ยอมให้กูนั่งเฝ้าตอนกินข้าวอีก” ชดผู้ตัวติดนายมาโดยตลอดบ่นเป็นหมีกินผึ้ง“ไอ้ชด คุณศรัณย์เขาคงอยากมีเมียแหละ ถึงวัยต้องออกเรือนแล้ว อยู่แต่กับมึงจะเอาเวลาที่ไหนไปเกี้ยวสาว” กล้าออกปาก ขนาดเขายังไม่มีเวลาเกี้ยวสาวเลย เกือบได้ผีมาทำเมีย“ก็จริง แต่กูไม่คุ้นเลยวะ” ชดถอนหายใจ“อ้าวไอ้นี่ แล้วมึงว่าใครจะมาเป็นเมียคุณศรัณย์วะ” เมื่อรู้ว่าเจ้านายจะมีเมียชดก็อยากรู้ว่าเป็นใคร“คุณพลับพลึงไง เพื่อนคุณนิด วันนี้ที่โรงสีเขานัดเจอกันด้วย” ไอ้กล้าได้ยินจากคนงานที่โรงสีมาเล่าให้ฟังตั้งแต่เมื่อเย็น“อย่างนั้นรึ งามไหมวะ” ไอ้ชดเอ่ยถามอย่างตื่นเต้น นี่คงเป็นครั้งแรกที่เอ่ยถึงคู่หมายของคุณศรัณย์“หาที่ติไม่ได้เชียว กูเคยเห็น ตอนไปร้านขนมของคุณพลับพลึงเขา” ไอ้กล้าเคยติดรถไปช่วยคุณนิดซื้อขนมที่ร้านคุณพลับพลึง ความงามของหล่อนยังติ

“มีความอันใดไอ้ชด เสียงดังลั่นเรือนราวกับเจ๊กตื่นไฟเชียว” น้ำเสียงติดจะดุเล็กน้อยทำไอ้ชดหน้างอง้ำ คุณศรัณย์ถึงกับต้องลอบถอนหายใจ ไม่ว่าจะคน จะผีใกล้ตัวเขามีแต่เอาแต่ใจ ทำเสียงดุนิดดุหน่อยมักพานทำหน้าไม่พอใจ“คุณนิดเรียนเชิญให้ไปที่เรือนใหญ่ครับ”“ไปทำไม” คุณศรัณย์เอ่ยถามเสียงเขียว คุณนิดเป็นน้องเขามีที่ไหนเรียกพี่ให้ไปหา“คุณพลับพลึงมาครับ” คำว่าคุณพลับพลึงทำให้ผีที่กำลังนั่งอ่านหนังสือถึงกับตาเขียวปัดมองไปทางไอ้ชดและใบหน้างามก็เริ่มดำด้วยความโมโห“น้องจะไปด้วย” อยากไปดูหนังหน้าคนที่คิดแย่งผัวชาวบ้านหน่อย ไม่รู้จักอายหรือกระไร คนเขามีเมียอยู่แล้ว“เอ็งไปรอข้างล่าง ประเดี๋ยวข้าตามไป” คุณศรัณย์บอกกับไอ้ชด เขาอยากพูดคุยกับยายผีขี้หึงนี่ก่อนแล้วค่อยไปเรือนใหญ่“น้องจะไปด้วย” ผีสาวย้ำอีกครั้งใบหน้ายังงอง้ำ“ไปไม่ได้ เรือนใหญ่คุณพ่อลงอาคมแน่นหนา” พ่อหมอสินขึ้นชื่อเรื่องวิชาอาคมเก่งกาจกว่าลูกชายหลายเท่าตัว แม้ว่ายามนี้จะไม่ได้เป็นหมอผีเหมือนเช่นครั้งก่อนเก่า แต่ผู้เป็นหมอครูอย่างพ่อหมอสินไม่เคยละเลยเรื่องอาคมรอบบ้านอย่างแน่นอน“งั้นคุณพี่ก็ไม่ต้องไป” ผีขี้หึงยังหน้างอหนักกว่าเดิม อีกนิดคางน่

แก๊ก เสียงบานประตูไม้เปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของศรัณย์ วันนี้ผัวหล่อนใส่สูทอย่างสากล หล่อเหลามากกว่าทุกคราแต่ใบหน้ากลับดุดันอย่างที่ไม่เคยได้เห็น ศรัณย์นั่งลงข้างหล่อน ถอนหายใจหลายต่อหลายครั้ง ดึงเนกไทออกจากคอเสื้อเพื่อคลายโทสะ “ทำอย่างนี้ทำไม” เขาถามเสียงเครียดขรึม “ก็น้องหึง พี่กอดมัน” “เขาเรียกเต้นรำ กอดอะไรกัน คนอยู่เต็มบ้าน” เสียงเขาดุดันกว่าทุกครั้งที่หล่อนเคยได้ยิน บ่งบอกว่าเวลานี้เขาเองก็คงโกรธหล่อนมากเช่นกัน “ดาว มันจะมากไปแล้วนะ สิ่งที่หล่อนเคยขอ คือให้ฉันเป็นผัวหล่อนแค่ครั้งเดียว แล้วหล่อนก็จะไปสู่สุคติ แล้วนี่มันอะไรกัน” เขาเสยผมลวก ๆ ลุกขึ้นยืนหันหน้าออกไปนอกหน้าต่างที่เวลานี้ยังเปิดรับลม คืนนี้เป็นคืนเดือนดับอย่างที่เขากับหล่อนได้พบกันเมื่อสองเดือนก่อน “น้องรักพี่ น้องไม่อยากไป” ผีสาวตอบเสียงสั่นเครือ หล่อนกลัวเหลือเกิน กลัวการต้องพลัดพรากจากเขา “หล่อนเป็นผี พี่เป็นคนยังไงก็อยู่ด้วยกันไม่ได้”บทที่ 11 ผีกับคนอยู่ด้วยกันไม่ได้ราวกับมีดที่กรีดลงกลางอกของผีสาว ใช่ หล่อนรู้ดีว่าตัวเองเป็นเพียงวิญญาณไม่อาจอยู่

ปีนี้พ่อหมอสินมอบงานอันแสนน่าเอือมระอาให้ลูกคนหัวปีทำแทน บริจาคเงินเขาไม่ติดขัด แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องให้ไปยืนยิ้มบนเวทีและมอบรางวัลให้นางนพมาศด้วย‘ถือว่าช่วยทางอำเภอหน่อยนะครับ’ คำขอร้องของท่านนายอำเภอทำให้พ่อหมอสินต้องทนรับหน้าที่นี้อยู่หลายปีและไม่มีท่าทีว่าจะได้เลิกทำสุดท้ายการที่พ่อหมอสินจะเลิกขึ้นเวทีได้จริง ๆ คือการส่งลูกชายคนโตไปทำหน้าที่แทน ปีนี้จึงเป็นปีแรกที่คุณศรัณย์แห่งโรงสีสินมั่งมีจะเป็นผู้มอบรางวัลให้นางนพมาศ“ต้องไปเตรียมตัวแล้วนะครับ” ชดเอ่ยย้ำ พระอาทิตย์เริ่มตกดินแล้ว เขาต้องอาบน้ำแต่งตัวและเดินทางไปร่วมงานลอยกระทงประจำปีอำเภอบางปะอินเป็นอำเภอที่อยู่ห่างจากตัวจังหวัดถึงยี่สิบกิโลเมตร แต่ก่อนชื่ออำเภอพระราชวัง เพราะมีพระราชวังตั้งอยู่ ต่อมาเมื่อปีพุทธศักราช ๒๔๕๘ ได้มีการเปลี่ยนชื่อเป็นอำเภอบางปะอิน ปีนี้เป็นปีที่อำเภอบางปะอินมีหลายอย่างเปลี่ยนแปลง มีโรงเรียนแห่งใหม่ที่ในหลวงทรงโปรดเกล้าฯ ให้สร้างขึ้นบนทุ่งหลังที่ว่าการอำเภอ เป็นปีที่มีสิ่งใหม่ ๆ เกิดขึ้นในชีวิตของชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าปีวันเพ็ญเดือนสิบสองของทุกปีเป็นวันลอยกระทง วันนี้พระจันทร์กลมโตลอยอยู่กลางท้อง