All Chapters of หลงใหลแค่เพียงคุณ: Chapter 21 - Chapter 30

เขาเดินตามทางไปอีกเรื่อย ๆ ตลอดทางมีของกินขายมากมาย แสงไฟจากตะเกียงบ้าง แสงไฟจากหลอดไฟสีเหลืองนวลบ้างที่เขาเดินผ่าน แสงเหล่านั้นกลับไม่กระจ่างชัดเท่าแสงจันทร์ในวันนี้หากเขาไม่อยากเห็นแสงจันทร์ ศรัณย์เงยหน้ามองพระจันทร์ มันสว่างเกินไปจนกลบความงามของดวงดารา ชายหนุ่มยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ซ่อนตัวเองไว้ใต้ร่มไม้นั้น เหม่อมองผู้คนขวักไขว่ไปมา “คุณนิด!” ศรัณย์อุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อคิดได้ว่าตัวเองทิ้งน้องสาวไว้ที่ท่าน้ำ ถึงจะมั่นใจว่าคุณนิดดูแลตัวเองได้ แต่หล่อนก็คงเป็นห่วงเขาที่ผลุนผลันออกมาเช่นนั้น ชายหนุ่มเดินเร็ว ๆ ตรงไปยังท่าน้ำที่ทิ้งน้องสาวไว้ ด้วยอารามรีบร้อนจึงไม่ทันระวังและชนกับร่างหนึ่งเข้าอย่างจัง มือใหญ่ลนลานรีบคว้าร่างนั้นไว้ก่อนที่หล่อนจะล้มลงกองกับพื้น “อุ๊ย!” ใบหน้าของสาวในอ้อมกอดเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ดาว!!!” ไม่ใช่แค่หล่อนที่ตกใจ เขาเองก็ตกใจเช่นกัน เป็นหล่อนจริง ๆ เขาไม่ได้ตาฝาดบทที่ 13 ที่ที่เหมาะสมสองเดือนก่อนหน้านี้“ท่านเจ้าคุณคะ ๆ คุณดุจดาราฟื้นแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูฟื้นแล้ว ฮือ ๆ” เสียงร้องตะโกนของสร้อยทำผู้เป็นนายอย่างพระยาพิ

“ดาวก็ไม่รู้ค่ะ” หล่อนเพิ่งเคยเห็นหน้าเขาครั้งแรกและรู้สึกชังน้ำหน้ายิ่งนัก ผู้ชายอะไร มือไวใจเร็ว เกลียดนักคนเจ้าชู้อย่างนี้ “สร้อยเห็นเขาขึ้นเวทีไปมอบรางวัลด้วยค่ะ คุณมาลา” สร้อยแอบไปดูสาวงามที่เวทีการประกวด เห็นว่าผู้ชายคนนั้นขึ้นเวทีไปมอบรางวัลให้นางนพมาศที่ชนะด้วยตาตัวเอง แต่เพราะคนมากนักและเสียงพูดเสียงโห่ร้องด้วยความยินดีของคนดู สร้อยจึงไม่ได้ยินว่าผู้ชายใส่สูทเหมือนหนุ่มชาวกรุงนั้นชื่อว่าอะไร “คงเป็นคนดังของอำเภอแหละแม่ดาว น้าว่าเราอย่าไปยุ่งเกี่ยวกับเขานะ อย่าลืมว่าเรามีคู่หมั้นแล้ว” มาลาเน้นย้ำเรื่องที่หลานสาวมีคู่หมั้นคู่หมายเรียบร้อยแล้ว รอเวลาแค่ให้ถึงต้นปีหน้าหลานสาวหล่อนก็จะได้ตกได้แต่ง “ดาวจะไปยุ่งกับเขาทำไมกันคะ รู้จักก็ไม่รู้จัก อีกอย่างดาวไม่ชอบหน้าเขาเลย เห็นแล้วชังน้ำหน้าเหลือคณา” ดุจดาราเพิ่งจะมีความรู้สึกนี้กับใครครั้งแรกในชีวิต เห็นหน้าก็เกลียด อยู่ใกล้ก็รู้สึกไม่ปลอดภัย หัวใจของหล่อนเจ็บแปลบเวลาเห็นหน้าเขา คนเราสามารถชังใครได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ แค่เห็นหน้าก็เจ็บอกเจ็บใจ “ดีแล้ว นอนได้แล้ว” มาลาบอกกับหลานสาวและบ่าวรับใ

ค่ำคืนที่มืดสนิทไร้แสงไฟและแสงสีอย่างเช่นบางกอก ดุจดารานั่งมองท้องฟ้ายามราตรีที่ดาวประดับประดาทั่วฟ้า หล่อนชอบที่นี่เพราะดาวสวย สวยกว่าที่พระนครหลายเท่าทีเดียว“คุณหนูยังไม่นอนเหรอคะ” สร้อยเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่บนตั่งไม้ขนาดใหญ่ข้างหน้าต่างห้องนอน“ยังจ้ะ พี่สร้อยไปนอนก่อนได้เลย ประเดี๋ยวดาวก็จะเข้านอนแล้ว” ดุจดาราให้พี่เลี้ยงของตัวเองเข้านอนก่อนได้เลย ตั้งแต่คืนนี้ไปหล่อนจะนอนเพียงลำพังดั่งเช่นเมื่ออยู่พระนคร ก่อนหน้านี้หล่อนไม่มักคุ้นกับเรือนที่บางปะอินจึงขอให้พี่เลี้ยงสาวมานอนเฝ้าทุกคืน แต่เวลานี้หล่อนไม่กลัวทั้งคนทั้งผีแล้ว บ้านนอกบ้านนาทุกคนต่างอยู่ร่วมกันเหมือนญาติพี่น้องอย่างเช่นคุณลุงสินกับคุณน้าน้อยที่อยู่เรือนติดกัน หล่อนเอาของไปฝากตั้งแต่วันที่มาอยู่ที่นี่แรก ๆ เพราะเจ้าคุณพ่อท่านฝากมาให้เกลอเก่าหลังจากนั้นพวกท่านก็ให้คนส่งขนมและของกินต่าง ๆ มาให้หล่อนไม่เคยขาดสาย“คุณหนูนอนคนเดียวได้ใช่ไหมคะ”“นอนได้จ้ะ ไม่มีอะไรน่ากลัวสักหน่อย บ่าวไพร่ที่เรือนก็มีตั้งมากโข อีกอย่างคนที่นี่ก็เป็นมิตรไม่มีอะไรน่ากลัวเลยจ้ะ” คนที่เริ่มคุ้นชินกับบ้านเกิดบอกพร้อมทั้งยิ้มหวานให้พี่เลี้ยง“เช่น

“โอ๊ย!” เสียงหวานของคนล้มก้นกระแทกพื้นดังขึ้นอยู่ไม่ไกลจากจักรยานล้มโดยมีคนขี่หล่นอยู่ไม่ไกล“ว้าย! ตายแล้วคุณหนูเป็นอะไรไหมคะ” สาวใช้ที่กำลังง่วนอยู่กับการถือของร้องโวยวายอย่างตกใจ สร้อยกับคุณหนูดาวกำลังจะไปนั่งเล่นที่ศาลาท่าน้ำ แต่ยังไม่ทันเดินพ้นประตูเรือนหญิงสาวก็ได้ยินเสียงคุณหนูร้อง“ขี่รถอะไรของคุณ” คนที่เพิ่งลุกจากพื้นปัดชุดกระโปรงสีขาวลายดอกสีชมพูตัวเก่งจากนั้นก็หันไปเอาเรื่องกับคนที่ขี่จักรยานเกือบชนตัวเอง“โอ๊ย...ผมขอโทษครับ...ดาว”บทที่ 17 ไม่ประทับใจศรัณย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นสาวตรงหน้า อยากจะถลาเข้าหาหล่อนแต่ติดสาวใช้คนเดิมเข้ามายืนขวางหน้าเขาไว้“นี่ นายตามฉันมาถึงนี่เลยเหรอ” เป็นดุจดาราที่ตะโกนข้ามศีรษะพี่เลี้ยงเพื่อต่อว่าคนตรงหน้า“เปล่าครับเปล่า” ศรัณย์รีบเอ่ยปฏิเสธ แต่ก็ยังไม่ทันได้อธิบาย คนตรงหน้าก็ว่าเขาต่อ“ก็เห็นอยู่ว่านายมองเรือนฉัน เรียกชื่อฉันทั้งที่เราไม่รู้จักกัน” อยู่ ๆ ก็มีจักรยานคันหนึ่งพุ่งมาหยุดหน้าเรือนหล่อนอย่างจงใจ อีกทั้งเขาไม่ได้ใส่ใจว่ามีคนกำลังจะออกมาหรือเปล่า ถีบรถไม่ดูตาม้าตาเรือ“ผมเปล่านะครับ เรารู้จักกันจริง ๆ” ศรัณย์รีบแก้ตัวแต่เมื่อมองหน้

“ต้องรีบแวะไปเสียแล้ว” สตรีที่แต่งกายโก๋เก๋ที่สุดของบางปะอินรีบเอ่ยอย่างรื่นรมย์“รับตัดสูทผู้ชายไหมครับ” ศรัณย์ผู้อยากมีส่วนร่วมเอ่ยถามเหตุเพราะอยากพูดคุยกับหล่อน“ไม่มีค่ะ” ดุจดาราตอบเสียงเรียบ ร้านหล่อนเป็นร้านเสื้อผ้าผู้หญิง เขาอยากตัดสูทก็ไปร้านตัดสูทของพวกแขกสิ จะถามเพื่อให้ได้สิ่งใด“เสียดายจังครับ”บทที่ 18 ติดตาม“เสียดายจังครับ” ในจังหวะที่พูดว่าเสียดาย ศรัณย์เงยหน้ามองคนที่นั่งข้างกัน โต๊ะอาหารหกที่นั่งมีเขาและพ่อนั่งหัวโต๊ะส่วนอีกสี่สาวนั่งกันคนละฝั่ง ฝั่งละสองคน คุณน้อยกับคุณมาลานั่งตรงข้ามกัน ดุจดารากับคุณนิดก็นั่งตรงข้ามกันซึ่งดุจดารานั่งอยู่ฝั่งซ้ายมือของศรัณย์ เขาแอบเห็นสายตาที่หล่อนปรายตามองเขาอย่างไม่ชอบใจ ให้ตายเถอะ ตอนเป็นผีอ้อนเขา ‘ผัวคะผัวขา’ แล้วดูหล่อนตอนนี้สิ ทำท่าชังน้ำหน้าเขาเสียเต็มประดา“อันนี้อร่อยครับ” ศรัณย์ตักกุ้งย่างให้คนนั่งข้างกันคิดว่าหล่อนคงชอบ“ดิฉันแพ้กุ้งค่ะ” หล่อนว่าพลางตักกุ้งตัวนั้นให้มาลาที่นั่งข้างกัน ผู้เป็นน้ายิ้มให้หลานสาว แพ้กุ้งเยี่ยงไร ปกติชื่นชอบกว่าอาหารใด แต่ก็นั่นแล นึกชื่นชมที่หลานสาวรู้จักปฏิเสธไมตรีของชายอื่นที่ไม่ใช่คู่หมั้