All Chapters of หลงใหลแค่เพียงคุณ: Chapter 31 - Chapter 40

“ฝากไว้ก่อนเถอะ อั้ก” ดวงตาสีแดงก่ำของหมอผีวัยกลางคนบ่งบอกว่าโกรธยิ่งนัก เขาประมาทมันเกินไป ไม่คิดว่ามันจะจัดการตั้งอาคมปกป้องเรือนหลังจากควายธนูของเขากลับมาได้เพียงอึดใจ“มันผู้นั้นเป็นใคร” หมอผีคงเจ็บใจยิ่งนัก หรือไอ้คนนั้นมันต้องการดวงจิตแห่งความดำมืดเช่นเดียวกับเขา มือข้างหนึ่งกำแน่นด้วยความโกรธแค้น ส่วนมืออีกข้างเช็ดเลือดมุมปากออกด้วยความเคียดแค้น“พ่อหมอ!” ลูกศิษย์เข้าประคองและพยุงพาพ่อหมอออกจากห้องพิธีเพื่อไปยังเตียงนอน อาการของหมอผีคงต้องพักรักษาตัวสักชั่วคราวไอ้ดำลูกศิษย์คนสนิทไม่เคยเห็นอาคมสะท้อนกลับรุนแรงเช่นนี้มาก่อน“พักก่อนเถิดพ่อหมอ”แม้จะนึกแค้นใจมากยิ่งนักแต่หมอผีคงก็ทำอะไรไม่ได้ยามนี้ ร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บต้องใช้เวลาในการเยียวยา เขาจะไม่ยอมให้ไอ้หมอผีนั่นมันช่วงชิงดวงจิตแห่งความดำมืดของดุจดาราไปได้ดวงจิตของหล่อนต้องเป็นของเขาเท่านั้นนี่อาจเป็นคืนแรกตั้งแต่ที่หล่อนฟื้นขึ้นมาแล้วรู้สึกว่าไร้สายตาของคนจับจ้อง ดุจดาราไม่รู้ว่าตัวเองถูกใครจ้องมอง หล่อนไม่เคยมองเห็นแต่รู้สึกได้ว่ามีคนตามหาหล่อนอยู่ทุกค่ำคืนเสียงที่ดังอยู่ข้างหูในบางครั้งคล้ายคนเรียกหา หากแต่มีบางอย่า

หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้อย่างอ่อนน้อม ศรัณย์ยิ้มหวาน ยกมือขึ้นรับไหว้ แต่ในหัวอกหัวใจก็ตัดพ้อสาวเจ้าเหลือคณาว่าได้แต่ยกมือ แต่ทักทายสักคำก็ไม่มี‘พี่อยากให้ความทรงจำของหล่อนกลับคืนนัก จะได้ตระหนักว่าก่อนเก่าเคยหวงเคยแหนพี่เพียงใด คนขี้หึงในวันวานเวลานี้กลับเหินห่าง แม้แต่หางตาก็ไม่ชม้ายชม้อยมองพี่สักครา’“คุณพี่ศรัณย์เจ้าขา คิดว่าสีไหนสวยเจ้าคะ สีเม็ดมะปรางหรือสีทับทิมดีเจ้าคะ ที่น้องใส่แล้วจะงามจนคนเขาลือกันทั้งคุ้งน้ำบางปะอิน” เมื่อต้องการออดอ้อนพี่ชาย คุณนิดมักเลือกใช้คำที่แสนสุภาพอย่างเก่าก่อน แม้ในยามนี้จะไม่นิยมใช้แล้วก็ตาม“สีทับทิมก็ดีนะ ขับผิวดี” แม้จะไม่มีความรู้เรื่องเสื้อผ้าสตรีแต่ศรัณย์ผู้เคยไปเล่าเรียนถึงบางกอก ทั้งยังเคยเห็นแมกาซีนฝรั่ง“คุณพี่ศรัณย์ใจตรงกับน้องเลย ไม่รู้ว่าแม่พลับพลึงจะเลือกสีใดไปงานลูกชายท่านข้าหลวงประจำจังหวัด” คุณนิดรำพึงคิดถึงสหายสนิทที่เวลานี้ยังวุ่นเรื่องตำแหน่งนางนพมาศหรือเปล่า คุณนิดเองก็ไม่แน่ใจ“เอาสีเม็ดมะปรางนะน้องดาว” ‘น้องดาว’ คำนี้ทำคนฟังที่ไม่ใช่เจ้าของชื่อหัวใจละลาย เขาอยากเรียกหล่อนแบบคุณนิดบ้าง แต่เมื่อสบตากับคนตรงหน้ายังไม่ทันจะอ้าปากพู

“คุณพี่ไม่เข้าใจ” หล่อนแก้คำแต่ยังคงก้มหน้างุด น้ำตาที่ปริ่มอยู่ขอบดวงตาคล้ายจะไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ความอัดอั้นตันใจในอกมิอาจบอกใครได้หล่อนเฝ้าหวังเฝ้ารอว่าคู่หมั้นหนุ่มจะส่งสารมาหา แต่เมื่อเวลายิ่งผ่านเลย ความหวังของหล่อนก็เลือนหายไปตามเวลา หล่อนมาอยู่บางปะอินใกล้สองเดือนแล้วแต่กิตติก็ยังไม่เคยแม้แต่จะส่งโทรเลขมาหาเลย“พี่ไม่เคยเข้าใจว่าเหตุใดคู่หมั้นของน้องถึงได้ละเลยน้องเช่นนี้ และไม่เข้าใจว่าทำไมน้องต้องทน”คำถามของเขา หล่อนเองก็ใช่ว่าจะตอบคำถามนั้นได้เช่นกัน“หากถอนหมั้น ชาตินี้ดิฉันคงไม่ได้แต่งงาน” หล่อนอายุยี่สิบแล้วหากไม่ได้แต่งงานกับกิตติก็คงไม่พ้นเป็นหม้ายขันหมากให้พ่อแม่อับอาย และไม่พ้นหล่อนต้องกลายเป็นสาวเทื้อดั่งเช่นน้ามาลา“หากน้องไม่รังเกียจพี่” น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่ม สายตาคมยังคงจับจ้องใบหน้างาม สายตาของทั้งสองประสานกัน ไร้การสัมผัส ไร้การแตะต้อง หากแต่ความร้อนจากสายตาคมกลับโลมเลียหล่อนได้ทั้งผิวกายอาการร้อนวูบวาบเช่นดังในความฝันนี่มันคือสิ่งใด ใบหน้างามขึ้นสีแดงระเรื่อราวกับต้องแดดยามบ่ายของวัน มือไม้สั่นและลมหายใจติดขัดคล้ายจะหายใจไม่ออกริมฝีปากบางเผยอขึ้นเมื่อ

“แล้วตอนหลับจำอะไรได้บ้าง” ดุจดาราส่ายหน้า ภาพที่มองเห็นมันแทบไม่ปะติดปะต่อกันเลย ไม่รู้ว่าที่ที่หล่อนมองเห็นมันอยู่แห่งหนใดและใครที่อยู่ในภาพฝันนั้น เหมือนจะเคยคุ้นแต่กลับแปลกตาศรัณย์แอบโล่งอก อย่างน้อยหล่อนก็จำไม่ได้ว่าเขาตัดสายสัมพันธ์กับหล่อนอย่างไร“ตั้งแต่ฟื้น น้องรู้สึกว่ามีสายตาจับจ้องอยู่ตลอดเวลา จนกระทั่งเมื่อคืนที่รู้สึกหลับสบาย” ดุจดาราก้มลงมองมือของตัวเอง เขาจะคิดว่าหล่อนมีจิตวิปลาสหรือเปล่าถึงได้พูดจาเช่นนี้“พี่ขอวันเดือนปีเกิดและตกฟากของน้องได้หรือไม่ จะให้พ่อสินช่วยดูให้” เขาไม่กล้าบอกหล่อนตามตรงว่าเวลานี้มีคนปองร้าย และคนพวกนั้นอยู่ใกล้ตัวหล่อนมาก“น้องเกิดสิบห้าค่ำเดือนสิบสองปี...” วันเดือนปีเกิดและตกฟากของหล่อนก็ไม่มีอะไรผิดแผกไป แต่ทำไมพวกนั้นถึงอยากได้ดวงวิญญาณของหล่อน“ใครทำอะไรอยู่ตรงนั้น!” เสียงดุทำให้สองหนุ่มสาวต้องหันไปมองและเจอมาลาที่ยืนอยู่ไม่ไกล ในมือของหล่อนถือตะเกียงติดมือมาด้วย โดยที่สมหมายยืนก้มหน้าเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ข้างหลัง“หลานเองค่ะน้ามาลา”“แม่ดาว! ไปทำอะไรตรงนั้น คุยกับใคร” มาลารีบปรี่เข้ามาเมื่อรู้ว่าเป็นหลานสาว เสียงโวยวายของมาลาทำให้สร้อ

“ศาลาท่าน้ำก็เหมือนกันทุกที่นั่นแหละ” คุณนิดเอ่ยบอกซึ่งดุจดาราก็พยักหน้ารับ ก็น่าจะจริงอย่างคุณนิดว่า“นั่นสินะคะ” คนเห็นด้วยกวาดตามองโดยรอบศาลาและสายตาก็มาหยุดที่คนตรงหน้าซึ่งนั่งอยู่คนละฟากของศาลา สายตาของศรัณย์เปิดเผยและไม่คิดปิดบังความรู้สึกทั้งสองประสานสายตากัน เสียงรอบกายคล้ายจะดับสิ้น เหลือเพียงเสียงที่ดังตึก ๆ อยู่ในอกราวกับว่าสิ่งที่เต้นแรงนั้นจะหลุดออกจากร่างทำไมกันนะ...ทำไมถึงได้รู้สึกว่าศรัณย์กับหล่อนเคยนั่งอยู่ตรงนี้ด้วยกัน เป็นความฝันอย่างนั้นหรือ แต่บางอย่างบอกหล่อนว่าไม่ใช่ความฝัน ทุกอย่างมันชัดกว่านั้น“ท่านเจ้าคุณกับคุณหญิงไพลินมาอยู่กี่วันจ๊ะ” เสียงเอ่ยถามของคุณนิดเรียกสติและสายตาของหล่อนกลับมาอยู่กับคนข้างกายมากกว่าคนตรงหน้า หากแต่ศรัณย์ยังจับจ้องใบหน้างามนั้นอย่างไม่ละสายตาการมีชีวิตอยู่ของหล่อนเป็นของขวัญล้ำค่าที่สุดในชีวิต“น่าจะอยู่นานค่ะ เจ้าคุณพ่อท่านเกษียณแล้วจ้ะ” ดุจดารายิ้มอย่างยินดี การได้อยู่กับพ่อแม่ทุกวันอย่างน้อยก็ทำให้หล่อนอุ่นใจ“จริงเหรอ แบบนี้เราก็ได้อยู่ด้วยกันอีกนานเลยสิ” คุณนิดเอ่ยอย่างตื่นเต้น หล่อนรู้สึกถูกชะตากับน้องสาวเรือนติดกันคนนี้เหล