All Chapters of หลงใหลแค่เพียงคุณ: Chapter 51 - Chapter 60

“เอ้ย!!!” “กรี๊ด ไฟไหม้ ๆ” โต๊ะพิธีก่อนหน้านี้ยังวางเป็นระเบียบ มีกะโหลกมนุษย์ตั้งอยู่บนโต๊ะนั้นและเทียนที่จุดไว้เพื่อประกอบพิธี บัดนี้โต๊ะพิธีกระจัดกระจายราวกับโดนผู้ใดจงใจทำให้มันล้มระเนระนาด ส่งผลให้เปลวไฟจากเทียนเล่มใหญ่ลามเลียทั่วทั้งแผ่นไม้ ลมกระโชกแรงขึ้น ยิ่งโหมเปลวไฟให้ลุกทั่วทั้งตัวเรือน บันไดถูกเปลวไฟโหมแรงอย่างไม่น่าเชื่อ “ไม่!!!” เสียงกรีดร้องของคนหนึ่งและดวงวิญญาณดังอยู่นานแต่ก็ไม่มีผู้ใดได้ยินเสียงร้องนั้น เพื่อนบ้านที่เคยมี เวลานี้ก็อยู่ไกลเกินจะได้ยิน วันต่อมาตำรวจได้รับแจ้งว่ามีเรือนโดนไฟไหม้วอดทั้งหลัง เมื่อมาดูที่เรือนนั้นก็พบร่างผู้เสียชีวิตสองคนแต่ไม่ทราบได้ว่าเป็นใคร ชาวบ้านบางคนบอกว่าเรือนหลังนี้เป็นเรือนหมอผีคง แต่เมื่อตำรวจถามหาญาติพี่น้องของหมอผีก็ไม่มีใครรู้ฝ่ายของมาลาเมื่อเห็นว่านารีไม่มาทำงานหลายวัน หล่อนให้คนงานไปหาหญิงสาวที่เรือนพบว่าปิดสนิทไว้ไม่มีคนอยู่ จากนั้นมาลาจึงประกาศรับสมัครพนักงานใหม่ แม้จะฉงนใจว่านารีหล่อนหายไปไหน ทำไมถึงไม่บอกกล่าว หรือไม่สตรีรูปงามอย่างนารีก็อาจจะพึงใจชายใดจนหอบผ้าหนีตามกันไปก็เป็นได้ แต่มาล

หลังจากเกิดเหตุเฉียดตายและได้พ่อหมอสินกับคุณศรัณย์ช่วยไว้สร้อยก็ยอมจำนนใจว่าคุณศรัณย์นี่แหละที่รักคุณหนูของหล่อนจริงส่วนพระยาพิชิตหลังจากได้รู้ความสัตย์จริงของทั้งคู่แล้วก็ไม่คิดขัดขวาง เรื่องการหมั้นหมายระหว่างดุจดารากับกิตติ ท่านส่งโทรเลขและจดหมายไปแจ้งอีกครั้งเคราะห์ดีว่าท่านรับเพียงแหวนทองวงเดียวเป็นของหมั้น ย่อมต้องส่งคืนให้หลังจากถอนหมั้นกันเรียบร้อย “อ้าว น้องดาวพี่กำลังจะไปชวนมาอ่านหนังสือ ไม่ทันพี่ศรัณย์เลย” คุณนิดสัพยอกทั้งยังชำเลืองมองพี่ชายตัวเองซึ่งเวลานี้ทำหน้าเบิกบานใจอย่างเห็นได้ชัด“ค่ะ พี่ศรัณย์ไปบอกว่ามีหนังสือใหม่ค่ะ”“อ๋อ มาหลายเล่มเทียว เข้าไปห้องหนังสือเลยย่อมได้ สร้อยตามฉันมาช่วยยกขนมหน่อย” คุณนิดเรียกบ่าวรับใช้ของดุจดาราให้ตามมาช่วยยกขนม แท้จริงความปรารถนาคืออยากให้สองคนได้มีเวลาอยู่ด้วยกันตามลำพังพี่เลี้ยงอย่างสร้อยก็ต้องเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ เรื่องของหนุ่มสาวคงต้องปล่อยให้ได้อยู่กันสองต่อสองบ้างเมื่อเปิดห้องหนังสือ กลิ่นใบเตยที่ศรัณย์ให้คนรับใช้นำมาวางไว้ตั้งแต่เมื่อคืนอวลอยู่ในอากาศ กลบกลิ่นน้ำหมึกที่ชวนปวดหัวได้มากทีเดียว“รอบนี้มีหนังสือพิมพ์สุภาพบุรุษ

หล่อนกำลังคุยกับสร้อย จู่ ๆ ภาพนั้นก็เข้ามาในหัวหล่อน นี่มันอะไรกัน ผู้ชายเพียบพร้อมเช่นนั้นคงไม่มีอยู่จริงน้ำตาของดุจดาราไหลอาบสองข้างแก้ม สร้อยตกใจแตกตื่นกับสิ่งที่คุณหนูเป็น อยู่ ๆ ดุจดาราก็ร้องโฮออกมาอย่างที่ไม่เคยเป็น“ไม่เป็นไรนะคะ สร้อยอยู่นี่” พี่เลี้ยงสาวสวมกอดคุณหนูของหล่อนไว้ ปล่อยให้เสียงสะอื้นของดุจดาราดังอยู่ในอ้อมกอดของอีสร้อยคนนี้น้ำตาของดุจดารายังคงรดรินบนหมอนหนุน สร้อยออกไปแล้ว เวลานี้หล่อนอยู่เพียงลำพัง ไม่กล้าหลับเพราะกลัวเหลือเกินว่าจะฝันวาบหวามกับผู้ชายข้างบ้านถึงหล่อนกับเขาจะไม่เคยถูกเนื้อต้องตัวกัน หากแต่ใจของดุจดารากลับรู้สึกว่าตัวเองตกเป็นเมียของศรัณย์ไปแล้ว หล่อนไม่อยากรักเขา ไม่อยากเสียใจและไม่อยากตายหากค่ำคืนนี้หล่อนหลับตาลงและฝันถึงเขาอีกจะทำเช่นไรศรัณย์มองคนที่นอนร้องไห้อยู่บนเตียงด้วยหัวใจที่เจ็บปวด ไม่รู้ว่าหล่อนร้องไห้เพราะสิ่งใด หรือว่าจะยังอาลัยอาวรณ์ไอ้คู่หมั้นเก่า มันทำขนาดนั้นยังจะรักจะหลงมันอีกหรือศรัณย์ถอดจิตมาพลอดรักกับหล่อนทุกค่ำคืน เมียรักของเขาก็ชื่นชอบสิ่งที่เขาทำให้ทุกครั้ง ทั้งเขาและหล่อนจะสุขสมไปด้วยกัน เขาหวังเพียงว่าสิ่งที่เขาทำ

“ดาวไม่เป็นไรค่ะ” ดุจดารายิ้มให้ทั้งแม่และน้าสาวที่เดินทางมาจากพระนครเพื่อมาร่วมงานหมั้นของหล่อน ทั้งยังตัดชุดใหม่ให้หล่อนอีกด้วย“ไม่เป็นไรนะครับน้องดาว” ศรัณย์ถามอย่างเป็นห่วงกุมมือบางไว้แน่น ความอุ่นซ่านที่ผ่านจากผิวกายหนุ่มผ่านถึงหัวใจของคู่หมั้นสาว“ไม่เป็นไรค่ะ”อีสร้อยนั่งขมุบขมิบปากสาปแช่งไอ้ควายกิตติ คุณหนูของอีสร้อยสวยขนาดนี้มันทำกันได้ลงคอ ไม่รักไม่ว่า แต่นี่กระไรเล่นชู้เล่นสวาทและยังหมายเอาชีวิตคุณหนูของอีสร้อยงานหมั้นดำเนินต่อไปและกำหนดแต่งงานของทั้งคู่คืออีกห้าเดือนข้างหน้าใบหน้าศรัณย์เปื้อนยิ้มบ่งบอกได้ดีว่าเวลานี้เขามีความสุขเพียงใด สองหนุ่มสาวได้มีเวลาอยู่ด้วยกันตามลำพังหลังจากงานหมั้นเสร็จสิ้นแล้ว“ตกใจไหมครับ” ศรัณย์เอ่ยถาม ทั้งสองนั่งอยู่ที่ศาลาริมสระบัวที่เรือนของพ่อหมอสิน บรรดาคนรับใช้ต่างไม่เข้ายุ่มย่ามให้ทั้งสองได้มีเวลาร่วมกัน“ก็ตกใจค่ะ ไม่คิดว่าเขาจะกล้ามา” ดุจดาราบอก หากแต่สายตาของหล่อนไม่ได้จับจ้องคนถาม หล่อนมองดอกบัวที่อยู่ในสระ ยามเย็นเช่นนี้ดอกบัวทั้งหลายต่างหุบลงไม่บานสะพรั่งดังเช่นเวลากลางวันที่พระอาทิตย์ทอแสง“พี่ศรัณย์อายไหมคะ”“อายเรื่องอะไร” ศรั

“แม่ดาวเดินดี ๆ จ้ะ ไม่ต้องเกาะแขนน้า” มาลาพยายามดึงมือดุจดาราออกจากแขนของตัวเอง“ค่ะ” ดุจดารานึกแปลกใจ ปกติมาลามักชอบให้หล่อนอ้อนหากแต่วันนี้กลับไม่ยอมให้หล่อนเกาะแขนทั้งสามมาหยุดหน้ากระท่อมหลังหนึ่ง สร้างด้วยไม้ไผ่ทั้งหลังซึ่งน่าจะเพิ่งสร้างเมื่อไม่นานมานี้“ว้าย! พวกมึงเป็นใคร จับกูทำไม” เสียงกรีดร้องของสร้อยทำให้ดุจดาราเบิกตากว้าง รีบหันหลังกลับไปมองสร้อยทันที ภาพตรงหน้าคือสร้อยถูกชายร่างสันทัดสองคนจับแขนทั้งสองข้างไว้แน่น“พี่สร้อย!” ดุจดาราตกใจรีบโผเข้าหาพี่เลี้ยงหวังจะช่วยหากแต่แรงกระชากผมจากคนข้างกายทำดุจดาราต้องหน้าหงาย“โอ๊ย! น้ามาลา” ดุจดาราร้องเสียงหลง มองใบหน้าแสนคุ้นเคยด้วยความประหลาดใจ เหตุใดมาลาถึงได้ทำเช่นนี้กับหล่อน แต่เวลานี้ไม่เหมือนคุณน้าที่รักหล่อนและเลี้ยงหล่อนมาตั้งแต่อ้อนแต่ออกเลย“กูไม่ใช่น้ามึง!” เสียงเกรี้ยวกราดของมาลาทำให้ทั้งสร้อยและดุจดาราตาเบิกกว้าง แต่ไม่ทันที่ทั้งสองจะได้พูดอะไร ร่างของดุจดาราก็โดนกระชากเข้าไปในกระท่อมหลังเล็กพร้อมกับสร้อย“นี่มันอะไรกัน!” ดุจดาราตาเบิกกว้างเมื่อคนที่รออยู่ในห้องคือกิตติอดีตคู่หมั้นของหล่อน โต๊ะพิธีตรงหน้าที่มีหัวกะโ