ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

“นี่ไป๋เตี๋ย สัตว์ในพันธสัญญาของข้า และเป็นผู้ที่ดูแลมิติจิตแห่งนี้แทนข้า” ไป๋เสวี่ยแนะนำไป๋เตี๋ยให้เสี่ยวจิงได้รู้จักเสี่ยวจิงนั้นสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสัตว์บรรพกาลตั้งแต่แรกที่เข้ามาในมิติจิตแห่งนี้แล้ว พอได้เผชิญหน้ากับไป๋เตี๋ย เสี่ยวจิงก็รู้ทันทีว่าท่านไป๋เตี๋ยเป็นสัตว์บรรพกาล สัตว์ที่เกิดมาจากผู้สร้างโดยตรงบรรพบุรุษของเหล่าสัตว์ทั้งหลาย!‘คารวะท่านไป๋เตี๋ยเจ้าค่ะ’ เสี่ยวจิงรีบย่อกายลงเพื่อทำความเคารพไป๋เตี๋ย แม้ไป๋เสวี่ยจะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอันใดออกมา‘ไม่ต้องมากพิธีไป อยู่ที่นี่ผู้ที่เป็นใหญ่คือนายหญิง’‘เจ้าค่ะ’ เสี่ยวจิงก้มหน้าลง นางไม่เหลือความหยิ่งผยองอีกต่อไปแล้วการได้เป็นสัตว์ในพันธสัญญาของผู้ที่เป็นนายของสัตว์บรรพกาลได้ ต้องไม่ธรรมดาแน่เสี่ยวจิงยินดียิ่งนัก ที่นางยินยอมตามนายหญิงกลับมา อีกทั้งในมิติจิตแห่งนี้ยังมีพลังวิญญาณที่หนาแน่นมากกว่าภายนอก หากมีพลังวิญญาณเช่นนี้ให้ดูดซับ คู่บำเพ็ญของนางจะต้องกลับมาหายดีโดยเร็วอย่างแน่นอน“อยู่ที่นี่สัตว์ทุกตัวสามารถดื่มกินน้ำวารีพิสุทธิ์ พืชและผลไม้วิญญา

“เจ้าพูดจริงหรือ!” คำตอบของนาง ทำให้ผู้เป็นพี่ชายยิ้มกว้างอย่างไม่อาจควบคุม“ข้าพูดจริง คราวนี้ข้าสามารถไปได้แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ” ร่างเล็กเอ่ยถาม ครานี้ไป๋ซานก็ไม่คิดขัดขวางอีกต่อไปเขาในตอนนี้รู้สึกยินดียิ่งนักที่ไป๋เสวี่ยนำต้นกล้าของผูเถาสีรุ้งมาเพาะปลูกเพราะรู้ดีว่าน้องสาวไม่ว่าจะปลูกพืชพันธุ์ใดก็ขึ้นเสมอ แม้แต่ผลไม้พลังวิญญาณและสมุนไพรหายากนางยังปลูกขึ้น เช่นนี้เขาก็รออีกไม่นานตระกูลไป๋ก็จะมีสุราผูเถาสีรุ้งให้ดื่มกินได้ตลอดทั้งปีแล้ว ช่างดียิ่งนักอ่า ไป๋ซานรู้สึกรักน้องสาวของตัวเองยิ่ง!เมื่อไป๋ซานไม่ได้ขัดขวางการเดินทางของไป๋เสวี่ยแล้ว นางก็เดินนำจื่อถิง ผู้เป็นสาวใช้ประจำกาย และจื่อซู่ องครักษ์ประจำกายออกมาจากจวนแม้ว่าไป๋เสวี่ยจะแข็งแกร่งกว่าจื่อซู่ แต่ไป๋หลิงก็อยากให้หลานสาวมีองครักษ์ประจำกาย เด็กหญิงเองก็ไม่ได้มีปัญหาอันใด นางจึงเลือกจื่อซู่แน่นอนว่าจื่อซู่ก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างมากที่ได้มารับใช้ข้างกายของไป๋เสวี่ยในตระกูลไป๋นี้ ผู้ที่จื่อซู่เคารพนับถือมากที่สุดก็คือคุณหนูใหญ่และเมื่อทั้งสามออกมาจา

พ่อบ้านใหญ่ตระกูลเมิ่งพาไป๋เสวี่ยมารอไป๋เหลียนที่ศาลาริมสระบัวหิมะ ซึ่งเป็นบัวสีขาวที่มักจะเบ่งบานในวันที่มีอากาศเย็นเช่นวันนี้ คนตัวเล็กไม่ค่อยสันทัดเรื่องของสวย ๆ งาม ๆ สักเท่าใด อย่างชุดและเครื่องประดับที่นางสวมใส่ก็เป็นพี่สะใภ้ที่เลือกให้ทั้งสิ้นตอนนี้เด็กหญิงจึงดูน่ารักยิ่งนักเพราะชุดที่นางสวมใส่เป็นผ้าไหมชั้นดีสีชมพูอ่อน และผิวของนางก็ขาวสมชื่อไป๋เสวี่ย แก้มเล็กสีแดงยิ่งมองยิ่งน่าทะนุถนอมแต่ความน่ารักน่าเอ็นดูนี้คงเป็นความคิดของผู้อื่น หาใช่คนตระกูลไป๋ไม่บ่าวรับใช้ผู้ชายและองครักษ์ทุกคนที่ฝึกพลังยุทธ์ ล้วนต้องเคยประลองฝีมือกับคุณหนูใหญ่ทั้งสิ้น และแน่นอนว่าพวกเขาทั้งหมดนั้น ต้องเคยพ่ายแพ้ให้กับไป๋เสวี่ยอย่างราบคาบ ไม่อาจสู้ได้แม้กระบวนท่าเดียวมาแล้วหากวันใดที่ไป๋เสวี่ยว่างจากการฝึกฝนของตนเอง นางก็มักจะมาฝึกฝนให้กับเหล่าองครักษ์อยู่เป็นประจำ ซึ่งวันนั้นก็จะกลายเป็นวันที่มีการฝึกฝนที่โหดร้ายที่สุดจนจื่อจ้งถึงขั้นยกเอาการฝึกฝนของไป๋เสวี่ยมาเป็นบทลงโทษอย่างลับ ๆ ของเหล่าองครักษ์เลยทีเดียวแน่นอนว่าเรื่องนี้ไป๋เสวี่ยไม่รู้ แต่ถึงจะรู้

ทันทีที่เมิ่งลี่พูดจบ ก็ซัดพลังยุทธ์ระดับสูงใส่ไป๋เสวี่ยโดยที่ไป๋เสวี่ยไม่ทันได้ตั้งตัวคุณหนูเมิ่งจัดว่าเป็นสตรีที่มีความสามารถมากคนหนึ่งเพราะปกติแล้วสตรีส่วนมากในดินแดนศักดิ์สิทธิ์จะมีพลังยุทธ์อยู่ในระดับต่ำไปจนถึงระดับกลางเท่านั้น ไม่นับรวมสตรีที่เข้าร่วมกับสำนัก และคุณหนูตระกูลสูงหรือขุมอำนาจใหญ่ตอนนี้เมิ่งลี่มีพลังอยู่ในระดับสูงขั้นสูง หากสามารถขึ้นเป็นระดับจิตวิญญาณได้ ผู้ใดบ้างจะกล้าดูถูกหรือมีปัญหากับนางแต่สำหรับไป๋เสวี่ยแล้วพลังแค่นี้หรือจะทำอันใดได้ ต่อให้เมิ่งลี่สู้กับจื่อถิง ก็คิดว่าบ่าวของนางจะต้องชนะอย่างแน่นอนร่างเล็กไม่คิดจะสู้กับคนตรงหน้าเลย นางเพียงแค่ปั่นหัวเมิ่งลี่เล่นเท่านั้น เพราะอีกฝ่ายเข้ามาหาเรื่องนางก่อน ใช่ว่าไป๋เสวี่ยจะดูไม่ออกไป๋เสวี่ยบอกให้จื่อซู่และจื่อถิงหลบไป ส่วนนางก็กระโดดหลบไปมา ทำราวกับว่ากำลังวิ่งเล่นอยู่อย่างไรอย่างนั้น“เจ้าหยุดนะ!”สุดท้ายผู้เป็นคุณหนูก็ทนไม่ไหว ร้องตะโกนเสียงดังอย่างไม่พอใจ นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดพลังทั้งหมดที่ปลดปล่อยออกมาจึงไม่โดนไป๋เสวี่ยเลยแม้สักครั

“เห็นหรือไม่เจ้าค่ะท่านแม่ เด็กคนนี้เป็นคนทำร้ายลูก” เมิ่งลี่หันมาหามารดาและเริ่มจะร่ำไห้อีกครา“จื่อถิง” ไป๋เสวี่ยส่งเสียงเรียกจื่อถิงให้ออกมา ก่อนจะสั่งให้นางเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดเช่นกัน ซึ่งจื่อถิงก็เล่าได้ตรงตามที่ไป๋เสวี่ยพูดไปก่อนหน้านี้ทุกคำ“บ่าวของเจ้าโกหก!”“หากบ่าวของข้าโกหกได้ แล้วเหตุใดบ่าวของคุณหนูเมิ่งจะโกหกไม่ได้เจ้าคะ นางเป็นบ่าวของท่าน คนที่นอนเจ็บอยู่ตรงนี้ต่างก็เป็นคนของตระกูลเมิ่งทั้งสิ้น ต่อให้ท่านทุบตีข้าจนตาย พวกเขาก็คงจะบอกว่าข้าสะดุดล้มและตายไปเองเป็นแน่” พอได้ยินคำพูดโต้แย้งของไป๋เสวี่ย เมิ่งลี่ก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะนางคิดไม่ถึงว่าหลานสาวจากสกุลเดิมของท่านยายจะฉลาดถึงเพียงนี้ ซึ่งความจริงแล้วไป๋เสวี่ยฉลาดก็จริง แต่เมิ่งลี่นั้นไม่ฉลาดเลยต่างหาก เพราะสถานการณ์เช่นนี้ผู้คนมักจะมองออกว่าผู้ใดกำลังพูดความจริงและผู้ใดกันแน่ที่กำลังพูดโกหก“ท่านแม่นางจงใจใส่ร้ายข้า นางจงใจสร้างเรื่องให้ข้าดูเป็นคนไม่ดี” เมิ่งลี่รีบหันไปหาเมิ่งซื่ออย่างหมดหนทาง เพราะทุกครั้งที่เกิดเรื่องมีเพียงเมิ่งซื่อเท่านั้นที่จะช่วยปกป้องนา