ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด의 모든 챕터: 챕터 101 - 챕터 110

เมิ่งลี่ปีนี้ก็อายุสิบห้า ควรจะเปลี่ยนนิสัยได้แล้ว“หากท่านปู่ไว้ใจ ข้าก็จะช่วยดูแลนางเองเจ้าค่ะ” ในที่สุดไป๋เสวี่ยก็ยอมตกลง เมิ่งลี่เองก็คงจะไม่ได้เลวร้ายจนเกินเยียวยานัก เด็กหญิงไม่คิดสั่งสอนเอง นางจะให้ท่านปู่ของนางเป็นผู้สั่งสอนแทน“ท่านพ่อจะให้ลี่เอ๋อร์ไปรับใช้ผู้อื่นได้อย่างไรเจ้าคะ” เป็นเมิ่งซื่อที่ไม่ยินยอมเพราะว่านางเลี้ยงดูเมิ่งลี่เป็นอย่างดี จะทนให้บุตรสาวของตัวเองไปเป็นคนรับใช้ของผู้อื่นได้อย่างไร“เจ้าก็คิดเสียว่าข้าให้นางไปฝึกฝนวิชาก็แล้วกันซื่อเอ๋อร์”“ท่านพ่อเจ้าคะ”“ข้าตัดสินใจไปแล้ว หากเจ้ายังดื้อดึง ข้าก็จะขับนางออกจากตระกูล เพราะคนตระกูลเมิ่งของเราไม่มีผู้ใดที่กระทำตัวเช่นนาง” คำพูดนี้เหมือนฝังดาบลงอย่างชัดเจนเมิ่งลี่ไม่ใช่สายเลือดของตระกูลเมิ่งที่แท้จริงนางย่อมสำนึกถึงความจริงข้อนี้ได้ ยิ่งทำตัวแย่เพียงใดก็ยิ่งไม่เป็นผลดีมากเท่านั้น“ตอนนี้แม้แต่สหายนางก็ไม่มี บ่าวไพร่ในจวนล้วนไม่ชอบนาง แม้แต่เมิ่งหลานเองยังไม่คุยกับนางสักคำ เจ้าคิดว่าจะปล่อยให้บุตรสาวของตนเองเป็นที่รังเกียจต่อไปจนถึงเมื่อใดกัน”

ด้านไป๋เสวี่ย ก็รับรู้ได้ถึงสายตาที่มองมา ว่านเกล็ดอัคคีนางมีอยู่ในมิติจิต ในถ้ำหนึ่งในมิติจิตเป็นถ้ำลาวาที่มีความร้อนสูงมาก แน่นอนว่าในนั้นมีสมุนไพรธาตุไฟอยู่เป็นจำนวนมาก รวมทั้งว่านเกล็ดอัคคีด้วย“ท่านหม่าเซียวหรานบอกตามตรงว่าที่โรงประมูลนั้นไม่มีว่านเกล็ดอัคคีขอรับ”ในที่สุดเมิ่งเสียนก็ตอบกลับ หม่าเซียวหรานเองก็ไม่ได้แสดงอาการไม่พอใจอันใด ราวกับเตรียมใจมาก่อนแล้วแต่จู่ ๆ คนยิ่งใหญ่ผู้นั้นก็เลือกที่จะหันหน้าไปมองไป๋เสวี่ยแทน ผู้อาวุโสหม่าเป็นคนฉลาด เขามีความรู้สึกว่าสมุนไพรหายากของโรงประมูลพยัคฆ์ดำ อาจจะต้องเกี่ยวข้องกับเด็กหญิงไม่ทางใดก็ทางหนึ่งเป็นแน่“หามาให้ข้าได้หรือไม่” ด้วยเหตุนี้หม่าเซียวหรานจึงตัดสินใจถามออกมา ตาคมดุมองตรงไปที่ไป๋เสวี่ยซึ่งการกระทำนี้ของเขาก็ได้สร้างความแปลกใจให้ทุกคนไม่ใช่น้อย แม้แต่ศิษย์ของสำนักเฟิ่งเยี่ยนที่ได้ติดตามผู้อาวุโสใหญ่มาที่ตระกูลเมิ่งในครั้งนี้ด้วยทุกคนต่างสงสัยว่าเหตุใดหม่าเซียวหรานถึงได้หันไปสนทนากับเด็กน้อยเช่นไป๋เสวี่ยเรื่องสมุนไพรเมิ่งลี่เองก็รู้สึกสงสัยไม่น้อย

หม่าเซียวหรานมองไป๋เสวี่ยอย่างให้ความสนใจอีกครั้ง“เจ้าเข้าไปในป่าร้อยอสูรชั้นในกับพี่ใหญ่มาหรือ”เมิ่งหลานที่นั่งอยู่ถามขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น เพราะเขานั้นมีเหตุให้ต้องเข้าไปในป่าร้อยอสูรชั้นในพอดี แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแม้แต่น้อย ที่จะเข้าไปภายในนั้น“เจ้าค่ะ” ไป๋เสวี่ยพยักหน้ารับ ราวกับว่านี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใดเห็นนางมีท่าทางเช่นนั้น เมิ่งหลานก็เงียบไปสักพัก เพราะมีเรื่องสำคัญที่เขาอยากจะรู้ แต่ไม่แน่ใจว่าควรจะถามดีหรือไม่ หลังจากไตร่ตรองดูแล้ว สุดท้ายเมิ่งหลานก็ตัดสินใจไม่ถามอันใดออกมาในตอนนี้ แต่คิดว่าจะไปสนทนากับไป๋เสวี่ยหลังจากนี้แทน“เจ้าขายสุราด้วยหรือไม่”ประโยคนี้มาจากหม่าเซียวหรานที่นั่งเงียบอยู่นาน เขาเองก็เป็นเซียนสุราเช่นกัน แต่เพราะผูเถาสีรุ้งหายากยิ่งนัก ทำให้เขาสามารถดื่มสุราผูเถาสีรุ้งได้เพียงแค่ปีละไหเท่านั้น“ขายสุราหรือเจ้าคะ?” คนตัวเล็กสับสน เหตุใดบุรุษเหล่านี้จึงขี้เหล้ายิ่งนัก“ใช่ เจ้าขายหรือไม่”“ตอนนี้สุรายังหมักไม่ได้ที่เ

เมิ่งเสียนให้คนขับรถม้ามาส่งไป๋เสวี่ยกับเมิ่งลี่ห่างออกไปจากประตูเมืองเวหาประมาณหนึ่ง เพราะเมิ่งเสียนทราบดีว่าไป๋เสวี่ยมีสัตว์อสูรเป็นพาหนะ และที่ไม่ขี่เข้ามาในเมืองเป็นเพราะว่าไม่อยากจะทำตัวโดดเด่นจนเกินไป แต่ที่ชายชราไม่รู้ก็คือเสี่ยวหงของไป๋เสวี่ยนั้นไม่ใช่สัตว์อสูรแต่เป็นสัตว์วิญญาณหากเขารู้คงจะรู้สึกตื่นตะลึงมากไปกว่าเดิม เพราะว่าสัตว์วิญญาณนั้น หยิ่งทะนง ไม่ยอมทำพันธสัญญากับมนุษย์ง่าย ๆ ถึงอย่างนั้นก็ยังมีสำนักฝึกสัตว์ซึ่งเป็นหนึ่งในขุมอำนาจที่แข็งแกร่งเล่ากันว่าสำนักฝึกสัตว์มีตำราระดับเทวะ ที่ช่วยในการควบคุมสัตว์โดยไม่จำเป็นต้องทำพันธสัญญาต่อกัน หรือจะบีบบังคับให้สัตว์อสูรหรือสัตว์วิญญาณเหล่านั้นทำพันธสัญญาด้วยก็ได้แต่พวกเขาก็ต้องมีระดับพลังที่มากกว่าสัตว์อสูรหรือสัตว์วิญญาณตัวนั้นอยู่ดีเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เล่าลือกันมาก ความจริงเป็นเช่นไรยากนักที่จะรู้ได้“จะทำอันใด” คุณหนูเมิ่งถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจที่จู่ ๆ รถม้าที่นั่งมาก็หยุดนิ่ง พร้อมไป๋เสวี่ยที่ก้าวลงไปคนตัวเล็กไม่ยอมอธิบาย และเพราะนั่ง

ร่างเล็กกระโดดลงมาจากหลังของเสี่ยวหง พร้อมพาหลี่ฉิงกับหลี่หรูที่มีพลังอยู่ในระดับต่ำขั้นต่ำลงมาด้วย หลังจากนั้นคนอื่น ๆ ก็ตามหลังนางลงมา ก่อนที่ไป๋เสวี่ยจะเรียกเสี่ยวหงกลับเข้าไปในมิติจิตเมิ่งลี่มองไปยังม่านหมอกหนาทึบเบื้องหน้าด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยคำถาม นางรู้ว่าที่นี่คือป่าร้อยอสูรชั้นนอกซึ่งป่าร้อยอสูรมีสัตว์อสูรอยู่เป็นจำนวนมาก อีกทั้งยังมีสัตว์วิญญาณที่ดุร้ายอาศัยอยู่ มองไปยังป้ายหยกที่ดูไม่ธรรมดาซึ่งสลักคำว่าตระกูลไป๋อย่างชัดเจน ข้าง ๆ กันนั้นเป็นป้อมปราการสำหรับเวรยามที่ดูลึกลับแปลกตาที่ห่างออกไปเล็กน้อยมีศาลาขนาดใหญ่ตั้งไว้อยู่ ตัวศาลาคล้ายกลับเป็นเถาวัลย์ขนาดยักษ์ มีความรู้สึกเย็นสบายลอยออกมาจาง ๆ ยิ่งเห็นถึงความไม่ธรรมดาทั้งหมด ของไป๋เสวี่ยและตระกูลไป๋ นางก็ได้แต่นิ่งเงียบลงเมิ่งลี่รู้มาว่าตระกูลไป๋ของท่านยายที่หายสาบสูญไปอย่างลึกลับนั้นกลับมาอีกครั้ง ตอนแรกนางก็คิดว่าตระกูลไป๋เป็นเพียงตระกูลชนชั้นสูงธรรมดา ไม่มีสิ่งใดเทียบเคียงตระกูลขุมอำนาจอย่างตระกูลเมิ่งได้แต่ตอนนี้ความคิดเดิมของเมิ่งลี่นั้นกำลังปั่นป่วนอย่างหนักเพราะนี่หรือตระกู