All Chapters of ล่ามรักมัจจุราช NC20+: Chapter 21 - Chapter 30

ครืด~เสียงสั่นของเครื่องมือสื่อสารเหนือหัวทำให้สติของฮันน่าถูกดึงกลับมา มือบางยกขึ้นดันอกแกร่งไว้ในขณะที่ขบริมฝีปากล่างไว้เบี่ยงหน้าหลบหันออกไปอีกทางนักฆ่าหนุ่มเลื่อนมือลงมาจับกรามเล็กไว้บังคับให้คนใต้อาณัติหันกลับมาหาเขาดังเดิม กระตุกยิ้มเย็นบนมุมปากแล้วหรี่ตาลงมองกลีบปากสีชมพูระเรื่อด้วยแววตานิ่งๆโฉบหน้าลงมาเข้าหาอย่างรวดเร็วใช้ฟันคมขบกัดริมฝีปากอวบอิ่มล่างของเธอแรงๆ จนใบหน้าสวยเบ้เหยเกด้วยความเจ็บ แต่ยังไม่ทันได้ร้องหรือพูดอะไรออกไปลิ้นสากร้อนรุ่มก็ตวัดตามลงมาเลียริมฝีปากเธอบริเวณเดียวกันอย่างรวดเร็วทำเอาร่างบางชะงักแข็งดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเขาทำแบบนี้กับเธออีกแล้วแต่ทำไมคราวนี้เธอกลับ... ใจเต้นแรงแบบนี้ บ้าไปแล้วฮันน่า!ผลัก!"อย่าคิดว่าจะรังแกฉันได้ง่ายๆ ที่ฉันยอมเพราะไม่อยากให้คุณทำอะไรคนรอบตัวฉัน แต่หากว่าคุณยังมารุ่มร่ามกับตัวฉันอีก ฉันไม่ปล่อยไว้แน่""ไม่ปล่อยไว้" หยัดกายขึ้นยืนตามร่างบางที่ผลักเขาออกแรงๆ แล้วผลุนผลันลุกขึ้นกำมือแน่นแต่ใบหน้ากลับแดงซ่านจนเห็นได้ชัด"เธอทำอะไรฉันไม่ได้หรอกฮันน่า" ปรายขึ้นมองพวงแก้มใสสีแดงระเรื่อแล้วเคลื่อนกลับขึ้นมาสบตากับดวงตากลม ก้า

โซเฟียทิ้งตัวลงบนโซฟากลางห้องคอนโดหรูพร้อมกับหลับตาลงด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้ากับความรู้สึกของเธอในตอนนี้ ตลอดระยะสองปีบนสัญญาที่มีข้อตกลงร่วมกัน เธอพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อจะมัดใจของคนที่ตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบให้ได้แต่เธอกลับล้มเหลวมาโดยตลอด เขาเย็นชาไร้ความรู้สึกดีดีด้วยมีเพียงเงินทองข้าวของราคาแพงและการงานที่ก้าวหน้าที่เขาสามารถให้เธอได้แต่หัวใจเขา....มันยากมากจริงๆเธอพบกับทาดิโอ้ครั้งแรกเมื่อตอนที่เธอยังเป็นเพียงแค่พนักงานร้านกาแฟเล็กๆ ร้านหนึ่งใกล้บริษัทของเขา เธอตกหลุมรักเขาแอบมองเขาทุกวันผ่านหน้าประตูบริษัท เฝ้ามองมานานเกือบสองปีจนวันหนึ่งเธอเห็นประกาศหานางแบบนายแบบหน้าใหม่ผ่านหน้าเว็บไซต์หนึ่ง ด้วยความที่คิดว่าหากว่าเธอกลายเป็นคนที่มีหน้าตาในวงการขึ้นมาบางทีเขาอาจจะหันมาสนใจเธอบ้างก็ได้เธอตัดสินใจกรอกใบสมัครตั้งแต่วันนั้นจนได้ผ่านเข้ารอบเข้ามาเป็นนางแบบหน้าใหม่ของบริษัทและอาจเพราะโชคชะตาคำอธิษฐานความตั้งใจของเธอทำให้เจอเขาอีกครั้งในฐานะใหม่ซึ่งไม่ใช่พนักงานร้านกาแฟที่แอบมองเขาทุกวัน คนที่เขาไม่รู้จักและไม่คิดจะสนใจเขาให้คนสนิทติดต่อเธอมาผ่านผู้จัดการส่วนตัวซึ่งเป็นคนดูแลเธอตั้

มาเฟียหนุ่มในคราบนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงเดินเข้ามาในงานประมูลเครื่องประดับที่มีนักธุรกิจและเหล่าไฮโซเข้าร่วมงานมากกว่าหนึ่งร้อยคนด้วยใบหน้าเรียบนิ่งตามในแบบของเขา การปรากฏตัวของเขาสร้างเสียงฮือฮากับเหล่าผู้คนที่พบเห็นเป็นอย่างมาก ด้วยความที่ปกติแล้วงานแบบนี้นั้นเขาไม่ค่อยจะให้สนใจมากเท่าไหร่ แม้ว่าจะถูกเชิญมาเป็นหลายสิบงานแล้วแต่เขาก็ปฏิเสธที่จะเข้าร่วมทุกงานแต่วันนี้เขากลับปรากฏตัวที่นี่ได้นับว่าเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายมากจริงๆร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้โต๊ะที่ถูกจัดเตรียมไว้ด้วยท่าทีนิ่งเฉยเช่นเดิม มือหนายกขึ้นปลดกระดุมเสื้อสูทสีน้ำเงินบนกายออกแล้วเพ่งสายตามองออกไปยังเวทีด้านหน้าเงียบๆ โดยมีเจ๊ดที่เลี่ยงเดินออกไปยืนรออยู่อีกมุมที่ใกล้กับเจ้านายคอยสังเกตการณ์อยู่"ได้ยินว่างานนี้มีนางแบบแนวหน้าของประเทศด้วยนะเธอ""นางแบบแนวหน้าเหรอ? ฮันน่าหรือเปล่า""ใช่ๆ นั่นแหละ ได้ยินว่าฮันน่าเป็นว่าที่คู่หมั้นของคุณทาดิโอ้ เธอว่าเขาจะมาตามเฝ้าคู่หมั้นหรือเปล่าเลยมางานแบบนี้เพราะปกติแล้วแทบจะไม่เคยเห็นหน้าในงานแบบนี้เลย""มีความเป็นไปได้ ว่าที่คู่หมั้นสวยขนาดนั้นก็คงต้องมีหึงมีหวงก

ตุ๊บ!ร่างเล็กของนางแบบสาวถูกเหวี่ยงขึ้นมาบนโซฟากลางเพ้นท์เฮ้าส์หรูขนาดใหญ่ด้วยความแรงตามอารมณ์เดือดดาลของเจ้าของแรงเหวี่ยงดวงตากลมเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงของมาเฟียหนุ่มด้านหน้าที่ยกมือขึ้นเท้าเอวข้างหนึ่งอีกข้างเลื่อนขึ้นปลดเนกไทบนลำคอออกแล้วปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวลงมาสามเม็ดเพื่อคลายความร้อน เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเองโดยอัตโนมัติเมื่อผู้เป็นเจ้าของห้องย่างกรายเข้ามาภายในเพ้นท์เฮ้าส์หรู แสงสว่างจากไฟสีนวลเปิดสว่างอัตโนมัติด้วยการใช้ระบบจดจำใบหน้าของผู้เป็นนายเริ่มทำงานทาดิโอ้พ่นลมหายใจออกทางริมฝีปากบางเฉียบปรายดวงตาคมหันกลับมาจ้องมองไปยังร่างเล็กบนโซฟานิ่งๆ"คุณมีอะไรจะคุยกับเฟียคะ" ร่างเล็กฝืนกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากเย็นเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมดุดัน เธอหยัดกายลุกขึ้นนั่งหลังตรงบิดข้อมือเล็กน้อยเพื่อเช็กความปวดร้าวจากแรงบีบรัดจากมือหนาเมื่อครู่เธอไม่รู้ว่าได้ไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจหรือเปล่า แต่เท่าที่จำได้เธอยังไม่ได้เจอกับเขาเลยนะหลังจากเธอตามเขาไปในงานโชว์รูมรถของเพื่อนเขาเมื่อหลายสัปดาห์ก่อนโน้น แล้วเขามาโมโหใส่เธอทำไม"หรือคู่หมั้นคุณไปฟ้องคุณเรื่องที่เฟียไปหาเรื่องเธอเมื่อวันก่

"คุณหนูใหญ่ไม่ยอมกลับไปก่อนเธอจะรอเจ้าสัวให้ได้ครับ""ไม่ได้เรื่องจริงๆ เลย แค่พาลูกสาวอั๊วกลับบ้านแค่นี้ก็ไม่มีปัญญา""....."ถ้อยคำเอ่ยภาษาไม่ชัดบ่งบอกเชื้อสายของเจ้าของเสียงได้เป็นอย่างดี ร่างท้วมในชุดสูทดูดีเดินเข้ามาใกล้รถตู้สีดำ ใบหน้าเคร่งขรึมมีสีแดงก่ำร่างกายซวนเซคล้ายคนเมาจนลูกน้องรอบๆ ไม่กล้าเงยหน้ากลับขึ้นมามองหน้าเจ้านายเสียงประตูเปิดออกก่อนร่างเล็กของเด็กผู้หญิงรูปร่างอวบอัดมีน้ำมีนวลจะโดดลงมาวิ่งเข้าสวมกอดเอวหนาของผู้เป็นพ่อพร้อมด้วยเสียงหัวเราะรอยยิ้มกว้างจนตาหยีบนใบหน้า"ปะป๊า""ฮ่า..ฮ่า..หลิงหลิง"น้ำเสียงไม่สบอารมณ์แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนลงฉีกยิ้มกว้างโน้มตัวอุ้มร่างอวบอัดขึ้นหมุนสองรอบพร้อมด้วยเสียงหัวเราะเสียงดังทั่วลานบริเวณท่าเรือขนส่งได้ยินเสียงน้ำทะเลพัดเข้ากระทบฝั่งเป็นระลอกก่อนร่างสองร่างจะเดินกลับขึ้นด้านบนรถตู้ และเคลื่อนรถย้ายออกจากมาแต่ยังไม่ทันได้ออกสู่ถนนเส้นหลักก็เป็นอันต้องหยุดรถลงพร้อมกับเบรกเสียงดังลั่น"อ๊า! ซี๊ด...ขับรถประสาของอะไรของพวกมึงวะ!""เจ้าสัวครับมีคนวิ่งมาตัดหน้ารถครับ""เรื่องแค่นี้ต้องให้บอกหรือไงวะ มึงก็ลงไปจัดการสิต้องให้อั๊วสั่งก่อนหร