All Chapters of ล่ามรักมัจจุราช NC20+: Chapter 31 - Chapter 40

พรึ่บ!อ๊ะ!วงแขนกว้างดึงร่างเล็กเข้าสวมกอดไว้แน่นทำให้คนที่ไม่ทันตั้งตัวสะดุ้งตกใจแต่กลับต้องนิ่งไปกับการกระทำของเขาด้วยเช่นกันโดโนแวนกระชับกอดแน่นขึ้นจรดปลายจมูกลงบนไหล่บางซ้ำๆ สูดดมกลิ่นกายหอมหวานเข้าปอดลึกๆ เหมือนต้องการย้ำกับตัวเองว่าคนในอ้อมแขนเป็นเธอจริงๆ มือหนาลูบแผ่นหลังเนียนแผ่ว ก่อนจะผละตัวออกเล็กน้อยก้มสบดวงตากลมที่ยังคงเบิกกว้างอยู่ในอาการนิ่งตกใจ โน้มตัวลงกดจูบแผ่วเบาบนกลีบปากนุ่มนิ่มเพื่อเป็นการเรียกสติของเธอกลับคืน"คะ...คุณ...""...."นางแบบสาวมองตามร่างสูงที่เดินเข้าไปทิ้งตัวลงบนโซฟา ถอดเสื้อตัวนอกออกแล้วหันกลับมาหาเธอด้วยใบหน้าเดิม"ฉันจะนอนตรงนี้""หื้อ? หมายความว่าไง""....""คุณมีอะไรปิดบังฉันหรือเปล่า ทุกคืนไม่เห็นจะ...""หรือเธออยากให้ฉันนอนด้วย หรือเธออยาก....""อ๊ะ! คะ..คุณนอนตรงนั้นแหละ ฉันจะเข้าไปแล้ว"ร่างบางรีบลนลานวิ่งเข้าไปในห้องนอนทันทีโดยไม่รอให้เขาได้เอ่ยออกมาจนจบประโยค ท่าทางน่าเอ็นดูของเธอทำให้นักฆ่าหนุ่มเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมกริบวูบสั่นเล็กน้อยลับหลังร่างเล็กไปแล้วร่างสูงก็ถอดเสื้อบนกายออก บาดแผลบนผิวหยาบมีทางเลือดไหลเป็นทางยาวหลายจุด

แกร็ก~"หวัดดีจ้าฮันน่าลูกสาว"เสียงดังขึ้นมาจากด้านหน้าประตูห้องทำให้สติที่กำลังกระเจิดกระเจิงถูกดึงกลับมาทันที ฮันน่าใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดดันตัวคนด้านบนออก แต่เขาเพียงแค่ถอนจูบออกห่างเล็กน้อยจิ๊ปากด้วยความไม่สบอารมณ์แล้วตวัดสายตาคมกริบน่ากลัวมองตรงไปยังหน้าประตูแทน ไม่ได้ขยับออกห่างแทบทันทีอย่างที่ควร"ฮันน่า.... ว้าย! กรี๊ด!!!"เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจทำให้นางแบบสาวทุบอกกว้างแรงๆ สองสามครั้งให้ออกห่าง ใบหน้าสวยตอนนี้แดงก่ำด้วยความอายจนแทบจะไม่เห็นเค้าโครงผิวจริงๆ ของตัวเองหลงเหลืออยู่เลยสักนิดนักฆ่าหนุ่มตวัดสายตาคมกลับลงมองคนใต้ร่างอย่างไม่สบอารมณ์ ก้มลงใช้ฟันคมกัดลงบนกลีบปากล่างของเธอแรงๆ เป็นการลงโทษที่เธอกล้าทำร้ายร่างกายเขา ก่อนจะลุกออกจากร่างเล็กแต่ไม่ได้ขยับออกห่างมากนักเพียงแค่กลับมานั่งตามที่นั่งเดิมเท่านั้น"ฮันน่า~" "พะ...พี่เมลลี่คือมันไม่ใช่แบบนั้นนะคะหนูอธิบายได้""...."ฮันน่ารีบเอ่ยเสียงดังเพื่อแก้ตัว แต่เหมือนตอนนี้ผู้จัดการเธอยังไม่พร้อมที่จะรับรู้รับฟังอะไรทั้งนั้น ร่างสูงยังคงจับจ้องมองไปยังตรงที่เธอเพิ่งลุกออกมานิ่งคล้ายตกอยู่ในภวังค์ แววตาล่องลอยไม่อยู่กับเนื้

ร่างบางของนางแบบสาวในชุดว่ายน้ำทูพีชสีแดงเพลิงสองชิ้นนั่งโก่งคออาเจียนอยู่ภายในห้องน้ำของโรงแรมหรูย่านริมหาดทะเล ใบหน้าสวยเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาที่ซึมเล็ดด้วยความทรมานซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด แต่นับว่าโชคดีที่เธอมีเครื่องสำอางราคาแพงที่ปกปิดสีหน้าไม่จืดไว้ได้แต่ก็ไม่สามารถปกปิดความทรมานจากอาการที่เป็นอยู่ได้ทั้งหมดผู้จัดการสาวยืนทำหน้าคิดไม่ตกกังวลห่วงใยเด็กสาวในความดูแลจนแสดงออกทางสีหน้าชัดเจน อาการแปลกๆ ของสาวเจ้าทำให้เธอเกิดความกังวลเพราะหากเกิดเรื่องผิดพลาดอะไรขึ้นมามันอาจส่งผลถึงหน้าที่การงานและชื่อเสียงของคนตัวเล็กได้เลยทีเดียว"เฟียไหวไหมหื้อ""...."มือบางแนบเข้ากับประตูไม้หน้าห้องน้ำ เมื่อได้รับเพียงความเงียบตอบกลับจากคนด้านใน ความกังวลก็ยิ่งทวีมากขึ้นอีกเท่าตัว"พี่จะไปแจ้งทีมงานก่อนวันนี้เราคงทำงานไม่ไหวแล้ว กลับกันเลยดีกว่านะ""ยะ..อย่าค่ะพี่ลูกเกด"เสียงหวานแหบพร่าดังออกมาพร้อมกับประตูไม้ที่ถูกเปิดออกพอดี โซเฟียเดินออกมาด้วยท่าทางอิดโรยมือไม้เย็นเฉียบราวกับถูกแช่ในน้ำเย็นจัดเป็นเวลานานหลายนาที มือบางยื่นออกไปคว้าช่วงแขนของผู้จัดการสาวไว้อีกข้างคว้าขอบประตูไว้กันสติที่อาจ

ท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้องพักของโรงแรมหรู มีเพียงภาพเคลื่อนไหวบนหน้าจอโทรทัศน์จอแบนขนาดใหญ่ที่กำลังขับเคลื่อนไปเท่านั้น ร่างบางของนางแบบสาวนั่งเท้าหัวด้วยความเบื่อหน่ายในขณะที่มาเฟียหนุ่มเจ้าของร่างสูงกำยำนอนหนุนตักบางหันหน้าเข้าหาหน้าท้องแบนราบของคนตัวเล็กกว่าเสียงกรนเบาๆ บ่งบอกให้รู้ว่าเขากำลังเข้าสู่ห้วงลึกของนิทราด้วยความสบาย ต่างจากเจ้าของตักที่ต้องทนกักเก็บอารมณ์หงุดหงิดและความไม่สบายตัวเอาไว้โซเฟียปรายตาลงมองคนตัวโตเล็กน้อยแล้วดึงมือตัวเองออกจากกอบกุมของมือหนาด้วยความเบามือ เม้มริมฝีปากไว้แน่นเผลอกลั้นลมหายใจไปชั่วขณะจนสามารถหลุดออกจากพันธนาการได้สำเร็จ แต่ยังไม่ทันได้ขยับตัวหนีเสียงกดกริ่งประตูหน้าห้องก็ทำให้เธอต้องหยุดชะงักพร้อมกับคนตัวโตที่ลืมตาหันขึ้นมองเธอแทบทันที"เออ... เฟียจะไปเปิดประตูให้คนข้างนอกค่ะ""...."มาเฟียหนุ่มทำเพียงจ้องหน้าเธอนิ่งๆ ไม่ได้พูดอะไรออกมาจนเป็นเธอเองที่เกิดลนลานทำตัวไม่ถูก เพียงชั่วครู่ของวินาทีร่างสูงกำยำก็ดันตัวลุกพรวดพราดแล้วเดินตรงไปยังหน้าประตูห้องพักโดยที่มีเธอนั่งมองอย่างงุนงงแกร็ก~ทาดิโอ้ปรายตาลงมองกระเป๋าเดินทางสีชมพูหวานใบใหญ่ใน

"อื้อ~" เสียงหวานครางแผ่วในลำคอ ร่างบางถูกยกขึ้นมานั่งคร่อมอยู่เหนือร่างแกร่ง โดยที่ปากยังคงจูบกันไม่ยอมผละออกจากกันมือหนาบีบเคล้นหน้าอกอวบใหญ่เบาๆ ด้วยความมันมือเลื่อนสอดเข้าใต้กางเกงซับในปาดนิ้วแกร่งผ่านติ่งเกสรเสียวและกลีบกุหลาบสวยลูบไล้วนรอบ"อ๊า~" นักฆ่าหนุ่มถอดถอนจูบออกจากเรียวปากนุ่มด้วยความอ้อยอิ่ง หลุบตาลงมองริมฝีปากอวบอิ่มแดงระเรื่อมันวาวด้วยน้ำลายก่อนจะตวัดลิ้นเลียปาดน้ำลายใสออกแล้วดันตัวลุกขึ้นเต็มความสูง อุ้มกระเตงคนตัวเล็กไว้เดินเข้าไปยังห้องนอนร่างบางถูกวางลงบนเตียงอย่างเบามือตามด้วยริมฝีปากร้อนที่กดจูบลงมาบนผิวเนื้อนุ่มทำเจ้าของสะดุ้งทุกครั้งที่มันเคลื่อนผ่าน ฮันน่าวางมือลงบนบ่ากว้างขบเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเสียวซ่าน อดที่จะยอมรับไม่ได้ว่าร่างกายเธอมันชอบสัมผัสของเขามากจริงๆหัวใจดวงเล็กเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งด้วยความตื่นเต้นจนลมหายใจติดขัด บิดเกร็งหน้าท้องทุกครั้งที่ลมหายใจร้อนเป่ารดผิวเนียนในจุดอ่อนไหว ทุกช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันที่ผ่านมามันทำให้ความรู้สึกของเธอที่มีต่อคนตัวสูงเริ่มชัดเจนมากขึ้น ความต่อต้านที่เคยมีก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นคล้อยตามทุกเวลา แต่เธอก็ยังคงไม่อ