All Chapters of ล่ามรักมัจจุราช NC20+: Chapter 51 - Chapter 60

สามสิบนาทีก่อนหน้า...มาเฟียหนุ่มเจ้าของเรือนร่างสูงกำลังนั่งตรวจสินค้าอาวุธปืนล็อตใหม่ที่เพิ่งเข้ามาเมื่อคืนด้วยใบหน้าเคร่งเครียด จิตใจร้อนรุ่มไม่ทราบสาเหตุทาดิโอ้กระแทกปืน M4 คอมมานโดในมือลงบนโต๊ะด้านหน้าด้วยความแรงจนมือขวาคนสนิทที่กำลังตรวจสินค้าอยู่ไม่ไกลต้องหันมองมารวมถึงลูกน้องบริเวณใกล้กันด้วยเสียงถอนหายใจดังหนักๆ ก่อนมือหนาจะล้วงเข้าในกระเป๋ากางเกงคว้าโทรศัพท์มือถือส่วนตัวขึ้นมากดเปิดเข้าแอปสำหรับตรวจเช็กกล้องวงจรปิดภายในเพนท์เฮ้าส์ด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ว่าทำไมต้องเปิดเข้ามาดู เพราะเขามีลูกน้องคอยเฝ้าหน้าห้องและรอบบริเวณใกล้ด้านนอกอยู่แล้ว ซึ่งจะเป็นไปไม่ได้แน่หากจะมีคนนอกเข้ามาในเขตพื้นที่ของเขาได้ง่ายๆ แต่วันนี้ใจเขามันร้อนรุ่มแปลกๆ คล้ายมีลางสังหรณ์บางอย่างที่เขาก็ไม่สามารถอธิบายได้เหมือนกันว่ามันคืออะไรดวงตาคมจ้องมองภาพของคนตัวเล็กที่กำลังนอนอยู่บนเตียงแล้วผ่อนลมหายใจออกเบาๆ ราวกับยกเรื่องหนักอกออกทิ้งไป แต่ในขณะที่กำลังจะก้มลงหยิบปืนด้านหน้าขึ้นมาอีกครั้งดวงตาคมก็ต้องชะงักนิ่งไปกับร่างของใครบางคนที่เดินเข้ามาในห้องนอนของเขาในตอนที่คนตัวเล็กวิ่งเข้าห้องน้ำไป"ไอ

ครืน~ครืนเสียงสั่นแจ้งเตือนเรียกเข้าดังขึ้นในตอนที่ฮันน่ากำลังนั่งมองคนตัวโตวุ่นอยู่ในครัว รอยยิ้มน้อยบนใบหน้าสวยกับดวงหน้าที่หันมองตามเสียง ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นว่าปลายสายที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์ของเพื่อนสนิทของเธอปกติแล้วมิเกลจะไม่ค่อยโทรหาเธอในเวลาแบบนี้สักเท่าไหร่ นอกจากว่ามีเรื่องด่วนเหตุจำเป็นเท่านั้นเพราะทั้งงานที่รัดตัวแน่นกับเวลาที่ไม่ค่อยตรงกันทั้งสองจึงมักจะคุยกันบ้างในช่วงเวลากลางคืนเป็นส่วนใหญ่เท่านั้นมือเรียวยื่นออกไปคว้าเครื่องมือสื่อสารบนโต๊ะกระจกด้านหน้าขึ้นมากดรับสายเพื่อนสาว ยกขึ้นแนบหูแล้วใช้มืออีกข้างคว้าแก้วน้ำส้มข้างกันขึ้นมาดื่ม'ฮันน่าแกเกิดอุบัติเหตุเหรอ เป็นยังไงบ้างเจ็บตรงไหนหรือเปล่า แล้วรถแกล่ะทำไมไม่มีข่าวหรืออะไรเลย แล้วแกเป็นอะไรมากไหม..'"เกล ใจเย็นฉันไม่ได้เป็นอะไรมากแค่...รู้สึกเหมือนหลังจะเคล็ดนิดหน่อย แล้วใครเป็นคนบอกแกว่าฉันเกิดอุบัติเหตุ ไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยนะนอกจากพี่เมลลี่"'จะใครบอกก็ช่างเถอะ แกมาเปิดประตูให้ฉันเลยจะถึงหน้าห้องแล้วเนี่ย'"อะไรนะ! แกจะถึงหน้าห้องแล้ว"'จะเสียงดังทำไม หรือหัวแกกระแทกอะไรเข้าถึงเสียงดังตกใจที่ฉันมาหา'"เออ..

โดโนแวนสอดมือหนาเข้ามากอบกุมก้อนเนื้อกลมกลึงบีบเคล้นเบาๆ ไล้ระดมจูบเร่าร้อนทั่วใบหน้าสวยหวาน ก่อนจะไล้เรื่อยลงมาตามลำคอระหงขบเม้มผิวเนื้อนุ่มเบาๆ ในขณะที่เจ้าของแอ่นอกเข้าหาอย่างตั้งใจเสื้อยืดตัวบางถูกดึงออกจากเรือนร่างเล็กทางหัวด้วยฝีมือของคนตัวสูง แล้วตามด้วยเสื้อยืดสีพื้นบนกายกำยำที่ถูกถอดทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่สนใจไยดี เรือนร่างแกร่งกำยำอัดแน่นเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแนบทาบทับลงมาบนเรือนร่างเล็กอีกครั้ง พร้อมกับเรียวปากร้อนรุ่มที่กดจูบลงมาหนักๆ บนผิวนุ่มขบเม้มจนเป็นจ้ำสีกุหลาบจางๆ "อื้อ~" นางแบบสาวบิดเร่ากายเข้าหาด้วยความเสียวซ่าน มือบางถูกยกขึ้นมากัดเบาๆ เพื่อช่วยคลายความรู้สึกสะท้านหายใจไม่ทั่วท้องปั่นป่วนท้องน้อยไปทั่วจังหวะนิ้วแกร่งหยาบกร้านลากผ่านจุดอ่อนไหวกลางกายอย่างตั้งใจ ร่างเล็กก็สะดุ้งตามเกร็งหน้าท้องแบนเบาๆ "ยกขาหน่อย""อ๊า!~~"เสียงทุ้มเอ่ยลอดริมฝีปากบางที่กำลังทำหน้าที่อยู่บริเวณหน้าอกอวบ ออกแรงยกเรียวขาสวยแยกออกจากกันยกขึ้นเป็นรูปตัวเอ็มในขณะที่ตัวเองยังคงแทรกกลางกายสาวอยู่ ทำให้คนตัวเล็กเผลอครางเสียงกระเส่าออกมากางเกงขาสั้นถูกปลดกระดุมออกแต่ยังคงไม่ได้ถอดออกจากร่

"อืม~~" เสียงครางงัวเงียในลำคอดังขึ้นมาจากร่างบางของนางแบบสาวที่กำลังนอนก่ายกอดร่างแกร่งกำยำเปลือยเปล่าของนักฆ่าหนุ่มอยู่ โดยที่เจ้าตัวเองก็หันกอดร่างเล็กไว้เช่นกันแสงตะวันยามสายตกกระทบร่างเปลือยผิวสีเข้มทำให้ดวงตากลมชะงักไปด้วยความตะลึงก่อนหัวใจดวงเล็กจะค่อยๆ เต้นแรงขึ้นมาพลันใบหน้าเนียนก็เริ่มเห่อร้อนขึ้นสีแดงระเรื่อมือบางยกขึ้นมาแตะนิ้วเรียวสวยกับแก้มสากยามต้องแสงสีทองขลับความหล่อเหลาให้ดูน่ามองยิ่งขึ้นไปอีก เม้มริมฝีปากไว้เบาๆ ก่อนจะลากไล้ปลายนิ้วลงมายังสันจมูกคม ปลายจมูกโด่งสวยงามและริมฝีปากบางเฉียบที่กำลังเผยอออกเล็กน้อยพร้อมกับหัวคิ้วหนาที่ย่นเข้าหากัน ฝ่ามือใหญ่ที่ยกขึ้นมาจับรั้งสิ่งรบกวนเวลานอนแล้วดึงร่างเล็กเข้ามาแนบอกอีกครั้ง"คิคิ" ฮันน่าหัวเราะด้วยความชอบใจที่สามารถแกล้งแหย่คนตัวโตได้หลังจากเขารังแกเธอมาทั้งคืนโดยไม่ให้หยุดพักตามที่เคยพูดก่อนหน้า จนเธอที่สลบไปก่อนไม่รู้ว่าเขาหยุดมันตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ตอนนี้ความเมื่อยปวดตามเนื้อตามตัวมันกำลังเริ่มทำงานจนเธอที่กำลังหัวเราะร่าอยู่แสดงใบหน้าเหยเกออกมา"เป็นอะไร" "ปวดเมื่อยตัวไปหมดแล้ว เพราะพี่คนเดียวเลย""...." โดโนแวนคลา

แกรก~เสียงประตูหน้าห้องทำงานดังขึ้นก่อนร่างสูงกำยำของนักฆ่าหนุ่มเพื่อนสนิทจะปรากฏมาตาม เบลซปรายตามองเพียงนิดแล้วดึงสายตาลงกลับยังเอกสารด้านหน้าตัวเองด้วยใบหน้าเรียบเฉย ชินชากับความไร้มารยาทและใบหน้าเย็นชาที่แม้จะเปื้อนเลือดเต็มตัวก็ยังคงทำหน้าเดียวได้ตลอดเวลานั่นแล้วเงารางๆ บริเวณหางตาเห็นว่าร่างสูงของเพื่อนเดินไปล้มลงบนโซฟากลางห้องแล้วแต่เขาก็ยังคงเลือกที่จะสะสางงานตรงหน้าต่อ รอให้คนที่เข้ามาหาเริ่มบทสนทนาขึ้นเอง เพราะโดยปกติแล้วหากเสร็จจากงานของมันแล้วน้อยครั้งมากที่มันจะมาปรากฏกายต่อหน้าเขา นอกจากอยากให้เขาทำอะไรต่อไม่งั้นมันไม่มาแบบนี้แน่"กูมีเรื่องร้อนใจ" ความเงียบเข้ามาปกคลุมทั่วห้องทำงานกว้างของมาเฟียหนุ่มอยู่นานกว่าแขกที่เข้ามาได้สักพักจะเปรยขึ้นมาเสียงนิ่ง ไม่ได้รู้สึกถึงความร้อนใจแบบที่เอ่ยออกมาเลยสักนิดมาเฟียหนุ่มเจ้าของห้องปรายตามองเพื่อนที่ยังคงนั่งนิ่งเพียงนิดแล้วจรดปลายปากกาเซ็นเอกสารหน้าสุดท้ายก่อนจะปิดแฟ้มงานเล่มหนาแล้วหยัดกายขึ้นยืนเต็มความสูงเดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟาเดี่ยวอีกตัวตรงข้ามเพื่อนก๊อก~ก๊อกยังไม่ทันได้เริ่มเรื่องร้อนใจที่เปรยมาเสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดั