All Chapters of ร่านรักเริงใจ: Chapter 31 - Chapter 40

ชนม์ชนก กฤษณ์สิริ ลูกชายคนเดียวของเจ้าของเจ้าสัว สุริวงศ์ กฤษณ์สิริ กับท่านผู้หญิง พัชรีวรรณ“ไหนเจ้ารามบอกว่านายหนีกลับเท็กซัสไปแล้วไงวะ?” ‘เจ้าราม’ ที่ถูกกล่าวอ้างก็คือ ราเมศวร์ วัศธร เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มที่เคยหัวหกก้นขวิดมาด้วยกันร้อยเอ็ดเจ็ดย่านสมุทร “เอ้า! คุณวิ นึกว่าใคร สวัสดีครับ ไปไงมาไงถึงได้มากับไอ้คุณชายได้ละครับ”“สวัสดีค่ะคุณชนม์ชนก” วิรามรทักตอบหญิงสาวที่มากับชายหนุ่มเจ้าของแลมโบกินี่ยิ้มให้วิรามร เพราะคุ้นหน้าคุ้นตากันดีในวงสังคม“สวัสดี วิ” ลัลลิตาสาวสังคมคนสวย ทักหญิงสาวอ่อนวัยกว่าขึ้นก่อน“สวัสดีค่ะ พี่ตา” วิรามรไหว้ทักทายหญิงสาวรุ่นพี่ ที่เคยเจอตามงานสังคมบ่อยๆ แต่ใจจดจ่ออยู่ที่คำพูดของชายหนุ่มที่เข้ามาทักไม่ทันได้ถามให้คลายข้องใจ ชนม์ชนกก็ก้มลงพูดกับหญิงสาวที่มาด้วย กึ่งแนะนำกรายๆ“คุณตาคงยังไม่รู้จักดอน แต่ถึงไม่เคยเจอตัวเป็นๆ ก็คงจะเคยได้ยินชื่อ คุณชายอติชาตผ่านหูบ้างหรอกใช่มั้ยครับ”“คุณชาย อติชาต ศุภรัสมิ์น่ะ?” “ครับ นี้แหละคุณชายดอน ทายาทคนเดียวของท่านชาย ชวาลา ศุภรัสมิ์ กับหม่อมเอลิน่า คุณชายที่ทำตัวลึกลับราวกับมนุษย์ล่องหน ดอน นี่คุณ แพท...พิมพ

สบตาที่มองผ่านกระจกมองหลัง วิรามรก็เกิดอาการเสียววูบที่ใจกลางความเป็นหญิง เพราะนึกไปถึงที่เธอกับเขาทำร่วมกันไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง“และวิก็เป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมอยากแต่งงานด้วย” “ไม่บอกไม่รู้นะคะเนี่ย”“บอกแล้วก็รับรู้ไว้ซะ ขอเตือนด้วยว่าหากคิดจะหลบหนี เพราะต้องการแกล้งผม ยังไงวิก็หนีผมไม่พ้นหรอก”“นี่คุณชายขู่วิหรือคะ?”“เอางั้นก็ได้ วิน่ะฤทธิ์เยอะนัก ที่พูดดีๆ กับผม แทนอาละวาด เมื่อรู้ว่าผมพูดปดเรื่องฐานะแท้จริงของตัวเอง ออกจะดูผิดจากวิรามรที่ผมรู้จัก วิที่ผมคุ้นเคยไม่มีเสียล่ะที่ไม่คิดเอาคืนคนที่ทำให้เจ็บใจ เพราะฉะนั้นอย่าคิดว่าผมจะชะล่าใจให้วิแก้แค้นผมได้ง่ายๆ”“วัวสันหลังขาดก็งั้น ตัวทำไม่ดีกับเขาไว้เลยระแวงไปหมด ทำไมไม่คิดบ้างละคะ ว่าวิ...รักคุณ มากพอจะอภัยให้ได้ในทุกเรื่อง ยิ่งฐานะแท้จริงของคุณเป็นผลดีมากกว่าผลเสีย ทำไมวิจะต้องเอาเวลาที่ควรมีความสุขมานั่งเคียดแค้นให้ตัวเองเป็นทุกข์ด้วยล่ะ”“ขอให้คิดอย่างนั้นจริงๆ เถอะ วิน่าจะพอรู้จักนิสัยผมบ้างแล้ว ถ้าผมโต้กลับ ผมทำได้แรงแค่ไหน”“รู้ซึ้งเลยค่ะ ยังประหลาดใจอยู่นี่ว่าคนอย่างคุณนี้น่ะหรือเกิดมาในราชสกุล”“คนอย่างผมเป็นยังไ

“สักวันจะเอาให้หีแหก!”ไม่เพียงมือเรียวบางถือก้อนสบู่หอมลูบไล้เนื้อตัวอย่างเพลิดเพลินจะหยุดกึกดวงตาหลับพริ้มขณะมือเรียวลูบไล้เนื้อตัวราวกำลังสุขสมบนใบหน้าแหงนน้อยๆ ยังลืมโพลงแต่คนพูดไม่อยู่ดูปฏิกิริยาคนฟังวิรามรทำตาโตอยู่ครู่หนึ่งก่อนหัวเราะคิกเมื่อกลับออกจากห้องน้ำ คนที่เธอตั้งใจเอาคืนไม่ได้อยู่ในห้องนอน ทำเอาวิรามรออกจะผิดหวังนิดหน่อยเกือบครึ่งชั่วโมงให้หลัง คุณชายอติชาตก็กลับเข้ามาในห้องนอน หลังจากลงไปเดินรับลมที่ชายหาดเพื่อดับความงุ่นง่านของตัวเองแต่พอเห็นร่างที่อยู่บนเตียงเขาชะงักกึกคนก่อความปวดร้าวแก่ส่วนสำคัญของเขา นอนตะแคงหันหลังให้ประตู ลักษณะเหมือนคนหลับสนิท จนไม่รู้ว่าชายเสื้อเชิ้ตของเขาที่กลายเป็นชุดนอนแม่เจ้าประคุณไปแล้ว ถลกสูงขึ้นถึงไหนๆคุณชายหนุ่มแกล้งกระแทกลมหายใจแรงๆ เผื่อจะปลุกแม่สาวจอมยั่วบนเตียงให้รู้สึกตัว แต่ไม่ได้ผลร่างที่มีส่วนคอดโค้งนูนหนั่นยั่วยวนกิเลส ยังคงหายใจสม่ำเสมอ เขาจึงใช้วิธีกระแทกตัวลงนั่งที่ขอบเตียงจนที่นอนยวบไหว ทว่าคนหลับเร็วจนน่าสงสัย ก็ยังนอนนิ่งไม่ไหวติง“วิ” เขาลองเรียกคนหลับสนิท(จริงหรือเปล่าก็ไม่รู้) ไม่มีทีท่าว่าจะได้ยิน“วิราม

วิรามรไม่กล้าโทรถาม ว่าเขาจะมาพบมารดาหล่อนวันไหนหล่อนหยิ่งเกินกว่าจะแสดงออกให้เขารู้ว่าหล่อนรอคอยการมาของเขาด้วยใจจดจ่อขณะที่เขาเป็นเพียงนายดอนคนขับรถ หล่อนมีแต่ไล่ตะเพิด กวัดไกวไสส่ง ดูถูกดูแคลนเขา พอรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาคือคุณชายจากราชสกุล ฐานะมั่งคั่ง จะให้หล่อนไล่ตามตื๊อ หล่อนทำไม่ได้ และจะไม่มีวันทำเช่นนั้นเป็นอันขาดครบหนึ่งสัปดาห์นับแต่กลับจากทะเล วิรามรก็ถูกมารดาถามเกี่ยวกับเรื่องเรียนต่อปริญญาโท ขณะนั่งดูซีรีส์อินเดียกันอยู่ในห้องนั่งเล่นช่วงหัวค่ำ“ตกลงเรื่องเรียนต่อจะเอายังไง แม่ไม่เห็นแกกระตือรือร้นเลยนี่ หรือว่าเปลี่ยนใจแล้ว”“วิ...” วิรามรพูดได้แค่นั้นก็ต้องยกมืออุดปาก คลื่นความความรู้สึกคลื่นเหียนพุ่งขึ้นมาอย่างรุนแรงจนหล่อนวิ่งเข้าห้องน้ำแทบไม่ทัน“เอาล่ะ” ทันทีที่บุตรสาวกลับมาออกมาจากห้องน้ำ คุณหญิงก็จัดแจงปิดทีวี ก่อนพูดขึ้นทันทีด้วยสีหน้าเครียดขรึม“ทีนี้บอกแม่มา พ่อเด็กในท้องเป็นใคร?” “คุณแม่!”วิรามรอุทานเสียงบอกว่าตกใจ รินรดาที่นั่งดูหนังอยู่ด้วยถึงกับเผลอยกมือปิดปากกั้นเสียงอุทาน“แกไม่ต้องโกหกแม่นะ แม่ต้องการความจริง”“วิ...ไม่ได้”“แกท้อง แต่จะกี่เดือนแม่

“คุณชาย...หยุดก่อน”วิรมรต้องเป็นฝ่ายดันหน้าคมสันไร้หนวดเครารกๆ ที่คุ้นชินออกห่าง เพราะเขากำลังจะทำให้เธอใจขาดด้วยจุมพิตหวามคุณชายหนุ่มหยุดจูบ แต่มือหนายังคลึงเคล้าอกอวบผ่านเนื้อผ้า วิรามรหายใจแรงเมื่อยอดอกถูกถูไถอยู่ระหว่างท้องนิ้วโป้งกับปลายนิ้วชี้เพราะนั่งอยู่บนตักเขา วิรามรจึงรับรู้ตัวตนความเป็นชายที่กำลังแข็งเครียด พยายามหาทางออกจากที่กักขังแค่รับรู้ตัวตนความเป็นชายที่เคยมอบความสุขให้ตื่นตัว ก็ทำเอาหล่อนซ่านเสียว การตอบสนองพุ่งตรงไปสู่ใจกลางความเป็นหญิง แต่ก็รู้ดีว่าไม่มีทางที่จะทำอะไรได้มากไปกว่านี้“ปล่อยวิเถอะค่ะ คุณแม่อาจจะกำลังมองอยู่ก็ได้”คุณชายหนุ่มถอนใจ ยอมปล่อยร่างหอมกรุ่นแต่โดยดี“เราต้องแต่งงานกันเร็วที่สุด”“แต่ว่า...”“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น จะจัดงานยักษ์งานใหญ่แค่ไหนก็ตามใจ แต่ผมต้องได้วิมาอยู่ใต้ตัวผมภายโดยเร็วที่สุด เข้าใจมั้ย”“เข้าใจค่ะ แต่ว่า...ขอวิอยู่บนไม่ได้หรือคะ”คุณชายหนุ่มอึ้งไปห้าวินาทีก่อนทำเสียงคำราม เมื่อภาพในลิ้นชักความทรงจำผุดขึ้นมาภาพที่ทำเอาลำรักของเขายิ่งแข็งขึงรวดร้าว อย่างไรก็ตาม งานมงคลสมรสเป็นไปอย่างถูกต้องตามประเพณี ก็ได้ถูกจัดขึ้นภายใน