ร่านรักเริงใจ의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

“นี่! ปล่อยฉันนะ”เสียงที่พยายามจะแหวเข้าใส่เมื่อออกคำสั่งฟังไร้น้ำหนักแม้กับหูตัวเอง“ผมไม่คิดว่าวิจะอยากให้ปล่อยจริงๆหรอก ใช่มั้ย”เสียงมีกังวานห้าวทุ้มคลอเคลียริมใบหูบอบบางเมื่อกระซิบคำพูดฟังสนิทสนมแขนล่ำสั่นสอดโอบจากด้านข้างช้อนเข้าใต้อกอวบ กายกำยำแทบจะปกคลุมร่างเล็กกว่าร่างแนบชิดทำให้หญิงสาวรับรู้ถึงอาการตื่นตัวของชายหนุ่มอาการแข็งขึงของเขาพลอยทำให้อารมณ์ที่หล่อนพยายามกดไว้ลึกๆ พุ่งทะยานขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้“ออกไปห่างๆได้มั้ย นะ...ไหน...ว่ามีเรื่องจะพูดกันไง”พระเจ้า! เสียงหล่อนหรือนั่น นอกจากเบาหวิว ยังฟังสั่นราวกับกำลังหนาวเหน็บ ขัดกับความเป็นจริงที่ว่ากระแสเลือดไหลวนอยู่ในกายร้อนผ่าวขึ้นทุกขณะ อีกไม่นานอาจถึงขั้นเดือดพลั่กราวลาวาปะทุดอนแสร้งถอนหายใจ แต่ใบหน้าที่ซบลงกับกึ่งๆศีรษะกับข้างแก้มเนียนนุ่มหอมกรุ่นระบายยิ้มที่ตนเท่านั้นรับรู้เขาไม่ใช่วัยรุ่นอ่อนหัด ถึงจะไม่รู้ว่าหญิงสาวในวงแขนอ่อนลงให้เพียงใด“เอาไว้พูดกันทีหลังก็ได้ ตอนนี้ขอชื่นใจเมียก่อน”“ฮื้อ! ทำไมชอบพูดบ้าๆ นักนะ”แล้วร่างอวบอิ่มในจุดที่ผู้ชายยอมตายได้เพื่อให้ได้ครอบครอง ก็สะบัดตัวหลุดจากการกอดรัด“อะไรที่ว่

“คะ...ครั้งเดียวนะ”“ครับ ครั้งเดียวก็ครั้งเดียว แต่ครั้งเดียวบนเงื่อนไขของผมนะ”วิรามรไม่เคยฉุกใจ ว่าคนขับรถอุดมหนวดเคราชู้รักของหล่อน บ่อยครั้งที่เขาพูดอย่างคนมีการศึกษา แม้โดยส่วนใหญ่เวลาอยู่ด้วยกันในห้องหับมิดชิดจะใช้คำพูดที่ฟังหยาบคายสำหรับหล่อนอีกทั้งไม่เคยสงสัยสักนาทีเดียว ว่าคนขับรถของมารดาจะเป็นใครอื่น นอกจากนายดอนชายหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ ที่หนีความจนจากบ้านนอกเข้ามาหางานทำในเมืองหลวง เรียนจบแค่ชั้นประถม“เงื่อนไขอะไร” ถามเสียงระแวง“คุณวิต้องตามใจผมทุกอย่าง”“แล้วถ้า ว...ฉันไม่ตกลงล่ะ” เกือบแล้วไง เกือบพูดแทนตัวเอง ‘วิ’ กับนายคนได้คืบจะเอาศอกแล้วไง“ผมก็จะยกเลิกข้อตกลงหนึ่งอาทิตย์ แล้วคอยกวนใจคุณวิคนสวยอย่างนี้ไปเรื่อยๆ”วิรามรไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่หล่อนทำตาค้อนชายหนุ่มที่เป็นเพียงคนขับรถ“ได้คืบจะเอาวาเลยนะ” หล่อนพูดเสียงหมั่นไส้ แต่ไม่ได้พยายามพาตัวเองออกมาจากอ้อมกอดที่ให้ความอบอุ่นนั้นเลย“ก็เพื่อความสุขของเราไงครับ”ดอนเห็นว่าพูดมากพอแล้ว เลยย่อเข่าช้อนร่างนุ่มในชุดนอนแสนจะยั่วยวน ไปวางลงบนเตียงดื้อๆเห็นว่าชุดนอนบนร่างสวยกำจัดทิ้งได้ง่าย จึงลงมือปลดเปลื้องเสื้อกาง

ลิ้นร้อนๆ ของชายหนุ่มถอนออกไปแล้ว แต่ก่อนวิรามรจะทันได้ตั้งตัว ขาของหล่อนก็ถูกยกขึ้นพาดบ่าหนา มีร่างกำยำสอดตัวใช้หน้าขาเข้ารองรับตะโพกหนั่นแน่นของหล่อนไว้“ดะ...ดอน จะทำ อะไร?”“ทำให้คุณวิมีความสุข สิครับ”“แค่นี้ฉันก็จะ...”“ยังครับ ยังมีมากกว่านี้ แล้วคุณวิจะสุขกว่านี้ผมรับรอง”วิรามรหายใจเป็นสะอื้น จิตใจปั่นป่วนด้วยความเสียวเสียดหลังจากนายดอนนำขาของหล่อนขึ้นพาดบ่าเขาแล้ว ในขณะที่ตัวเขาอยู่ในท่านั่งก่อนจะซบหน้าลงลิ้มเลียเนินสวาทต่อ โดยที่เขาจะบังคับให้หล่อนแอ่นหยัดแค่ไหนก็ได้ตามใจ“อะ อาว์ อุยส์ นะ นายดอน ปละ ปล่อยฉันเถอะ”ดอนไม่ปล่อย ละเลงลิ้นชอนไชร่องหลืบฉ่ำหวานไม่หยุดหย่อนวิรามรทำอะไรไม่ได้ จะกรีดร้องก็ไม่ได้ ที่ทำได้คือฟาดแขนลงกับที่นอนในลักษณะเดียวกันกับเด็กในยามที่ถูกขัดใจล้มตัวลงนอนดิ้นตีแปง ผิดกันที่ว่าหล่อนทำอย่างนี้เพื่อระบายความซ่านเสียวที่อัดแน่น“ดอน พะ พอเถอะ ฉันแพ้เธอแล้ว”“ไม่”ดอนขัดสั้นๆ ก่อนห่อลิ้นแยงรุก-ถอย เข้า-ออกๆจนหน้าขาที่แอ่นหยัดอยู่แล้วแกว่งไกวสลับกับอ่อนยวบแล้วเด้งขึ้นสลับกันอยู่เช่นนั้น“ดะ ดอน ฉัน เสียวนะ ใจ จะ ขาดแล้ว อ๊าซ์!”เขาคงเห็นว่าหล่อนไม่ไหว

เขากำลังทรมานหล่อน....วิรามรคิดหล่อนฮึดฮัดขัดใจ เมื่อชายหนุ่มไม่ยอมให้หล่อนพบความสุขสมที่โหยหาแทบจะคลั่งอยู่แล้วทันทีที่จับจังหวะช่องทางรักของหญิงสาวเริ่มบีบรัดตัวถี่ๆเป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าคนสวยของเขากำลังจะถึงจุดออกัสซั่ม ดอนจะชะลอการสอดเสย เปลี่ยนมาเคลื่อนไหวสะโพกช้าๆ ในจังหวะเนิบนาบ คงความเสียวกระสันแต่ไม่ยอมให้อารมณ์หญิงสาวเตลิดจนกู่ไม่กลับเขาแกล้งบดโหนกเข้ากับโหนกของหล่อนแล้วส่ายวนให้หล่อนรับรู้ตัวตนของเขาดอนหัวเราะเสียงพร่าชอบใจ เมื่อหล่อนกำหมัดหลวมๆ ทุบไหล่เขาจากนั้นเขาก็แทบจะทำเอาหล่อนกรีดร้องด้วยความซ่านเสียดบาดลึกถึงแก่นอารมณ์กระสัน ด้วยการถอดถอนลำรักออกเกือบสุดแล้วกระแทกกลับแรงในจังหวะเดียวจนหล่อนแทบจุกแต่ที่ทำให้หล่อนส่งเสียงประท้วงออกมาจริงๆ ก็เมื่อเขาถอดถอนตัวตนที่กำลังเติมเต็มรูฉ่ำของหล่อน ปล่อยให้หล่อนซึมซับความว่างเปล่าครู่ใหญ่ เพื่อเปลี่ยนท่าวิรามรถูกจับคุกเข่า หล่อนเอี้ยวคอมอง เมื่อคนบ้าขี้แกล้งไม่ยอมให้หล่อนขึ้นสวรรค์ยังเพิกเฉยการเติมเต็มหล่อนตวัดหางตาค้อนให้ทีหนึ่ง ก่อนอ้าปากสูดเอาลมเข้าปอดแรงๆ เมื่อมือหนาสอดเข้าลูบคลึงกลีบแคมอวบหนาของหล่อนจากอ้าปากเปลี

จบรายการอาหารว่างยามบ่าย ตบท้ายด้วยไอศกรีมภูเขาไฟของโปรด รินรดาก็สนิทสนมกับชายหนุ่มอายุมากกว่าเธอสิบสามปีอย่างรวดเร็วตุลยธรซักถามเกี่ยวกับตัวเธอมากมาย ซึ่งเธอก็ยินดีตอบ เพราะไม่มีอะไรเป็นความลับพูดจริงๆแล้ว รินรดาพูดคุยกับเขาได้ทุกเรื่อง ถึงจะไม่ใช่คนช่างพูด และออกแนวเด็กเรียบร้อย ไม่ชอบเที่ยวเตร่อย่างเพื่อนวัยเดียวกัน แต่เธอก็ชอบอ่านหนังสือไม่จำกัดประเภท ทำให้มีความรู้กว้างขวางรินรดาไม่รู้เลย ว่าระยะเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงที่ได้พูดคุยกัน ตุลยธรก็ยิ่งแน่ใจว่านี้แหละนางในฝันของเขานอกจากคุณสมบัติที่มองดูก็รู้ว่าได้รับการอบรมมาดี สาวน้อยของเขายังไม่พูดจ้อน่ารำคาญอย่างผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เขารู้จักถึงจะอายุยังน้อย เขาก็เห็นว่าหล่อนวางตัวเป็นผู้ใหญ่ได้อย่างน่ารักในความเรียบร้อยนอกจากยิ้มหวานชวนใจละลาย หล่อนยังฉลาดรอบรู้ พูดคุยกับเขาได้ทุกเรื่อง ไม่ว่าเรื่องการเมือง เศรษฐกิจ ไปจนถึงเรื่องที่ดูไม่มีสาระต่างๆเขาไม่เคยคิดจะมีเมียรวย หรือเรียนจบสูงๆ เพื่อเชิดหน้าชูตาการที่เขาครองตัวโสดมาจนอายุสามสิบสองย่างสามสิบสาม ก็เพราะเขารอคนที่ใช่ และเขามั่นใจว่าพบแล้ว รินรดารู้สึกเขินจนต้องทำเป็นเสมอง