All Chapters of เกมรักนายวิศวะอันตราย: Chapter 1 - Chapter 10

ปัจจุบัน...เธอคือของขวัญ~ เธอคือหัวใจ~ เธอเปลี่ยนให้ฉันนั้นเป็นคนใหม่~ อย่าปล่อยมือฉัน..."ผับเฮียนี่เปิดแต่เพลงห่วยๆ แบบนี้ให้ลูกค้าฟังเหรอวะ ฟังแล้วระคายเคืองหูชะมัด" น้ำเสียงห้วนติดรำคาญและฟังดูหงุดหงิดเป็นพิเศษพร้อมกับท่าทางที่กำลังใช้นิ้วก้อยแคะหูประกอบคำพูดของพีพีหนุ่มโสดที่กลายเป็นคนอคติต่อความรักและบทเพลงที่เกี่ยวกับเรื่องในอดีตของเขา ทำให้เจ้าของผับอย่างนักรบซึ่งมีศักดิ์เป็นพี่เขยถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอา หลังจากที่น้องชายเมียเดินเข้ามาในร้านแล้วนั่งลงตรงโซนบาร์นั่งจิบเหล้าคนเดียวดันหงุดหงิดกับเพลงที่ทางร้านเปิดให้ฟังก่อนหน้านี้นักรบยืนอยู่บนชั้นสองของผับ ซึ่งเป็นจุดที่สามารถมองเห็นชั้นล่างตั้งแต่ตรงโถงทางเข้าจนถึงโซนที่น้องชายเมียอย่างพีพีเลือกนั่ง เขาที่ยืนล้วงมือในกระเป๋ากางเกงมองตามร่างสูงของน้องชายเมียตลอดสายตาจึงหันไปบอกกลุ่มเพื่อนอย่างไคโรมาร์ตินพระพายและน้องเขยอย่างไทเกอร์ว่าจะลงไปตรวจงานข้างล่างก่อน จากนั้นก็เดินลงไปหาน้องชายเมียดึงเก้าอี้ยกสูงของบาร์มานั่งแล้วทำมือสั่งเหล้าเพียวๆ จากบาร์เทนเดอร์หนุ่มมาหนึ่งแก้ว ทันทีที่น้องชายเมียอย่างพีพีรู้ว่าเขาหย่อนก

หลายวันต่อมา...@มหาวิทยาลัย"ไงไอ้พี วันนี้หน้ามึงดูเซ็งๆ นะ กายหยาบยังไม่พร้อมมาเรียนเหรอวะ" สกายหนึ่งในเพื่อนสนิทตั้งแต่มัธยมของพีพีที่นั่งมองเพื่อนสนิทเดินทอดน่องมาตั้งแต่ทางเข้าคณะด้วยสีหน้าหม่นหมองไม่ค่อยสดใส ดูอึนๆ เซ็งๆ จนเขาที่นั่งมองดูอยู่ต้องเอ่ยทักอย่างห้ามไม่ได้ถามว่าสีหน้าของเพื่อนที่เขาเห็นอยู่ตอนนี้มันผิดปกติจากทุกวันหรือไหม ตอบได้คำเดียวว่าเปล่า ปกติที่เห็นก็จะทรงเฉยๆ ไม่ค่อยแสดงออกทางสีหน้าเท่าไหร่ ดูราบเรียบไปหมด แต่แปลกไอ้สีหน้าแบบคนไร้วิญญาณแบบนี้กลับถูกตาถูกใจสาวๆ ทั่วมหาวิทยาลัยซะงั้นซึ่งวันนี้ก็เป็นอีกวันที่เพื่อนพีของเขาเดินมาด้วยสีหน้าแบบเดิมแต่อาจจะเพิ่มเติมตรงที่มันมีดีเทลขึ้นมานิดหน่อย คือมันดูเซ็งดูหงุดหงิดและดูเบื่อโลกมากกว่าทุกวัน"หรือว่ามึงยังแฮงค์อยู่วะ" ฉลามชายหนุ่มทรงแบดบอยออกแนวกวนๆ หนึ่งในเพื่อนสนิทอีกคนของพีพีเอ่ยติดตลกเล็กน้อยหลังจากที่เห็นสีหน้าไม่ค่อยสดใสของเพื่อน"ช่วงนี้กูนอนไม่ค่อยหลับว่ะ""เป็นเหี้ยไรวะ หลินตามมาหลอกหลอนมึงหรือไง" ฉลามว่าขึ้น ทำให้คนที่กำลังจะหย่อนกายนั่งลงบนเก้าอี้ใต้ตึกคณะอย่างพีพีถึงกับชะงัก ทำหน้าเซ็งพร้อมกลอกตาไม่พ

19.00น.Rrrrครืดดดด ครืดดดด'เฮียนักรบ'ติ๊ด."ค่าบเฮีย" เสียงยานคางฟังแลดูเหนื่อยหน่ายและไม่มีชีวิตชีวาเอ่ยกับต้นสายหลังจากกดรับสายแล้วเปิดสปีกเกอร์โฟนวางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ กายเสร็จ [ไอ้พีคืนนี้มึงเข้าไปดูร้านเหล้าแทนกูหน่อยดิ ภูผากับจอมทัพป่วยคู่เลยกูทิ้งไปไม่ได้" ต้นสายที่มีศักดิ์เป็นพี่เขยอย่างนักรบเอ่ยบอกเหตุผลที่เขาเลือกโทรหาน้องชายเมียอย่างพีพีด้วยความกะทันหันตอนหนึ่งทุ่มเนื่องจากลูกชายหัวแก้วหัวแหวนทั้งสองคนของเขาเกิดป่วยไข้สูงขึ้นมาพอดี คืนนี้เขาเลยเข้าไปดูร้านไม่ได้ จริงที่ร้านจะมีผู้จัดการหนึ่งคนแต่สำหรับร้านเหล้าหลังมอต้องมีคนที่เขาไว้ใจหนึ่งคนเข้าไปดูความเรียบร้อยด้วย เวลาเกิดปัญหาจะได้แก้ปัญหาได้ทันท่วงที อย่างเช่นเหตุทะเลาะวิวาทภายในร้านเป็นต้น"หลานผมป่วยหนักไหมเฮีย" เมื่อได้ยินว่าหลานรักทั้งสองคนป่วย จิตใจคนเป็นน้าจากที่กำลังดิ่งเพราะบางเรื่องในวันนี้ก็พองตัวเต้นแรงด้วยความเป็นห่วงอย่างอดไม่ได้ [เอาเรื่องอยู่ ไข้สูงกูว่าเดี๋ยวจะพาไปโรงพยาบาล] นักรบตอบพร้อมกับหันไปดูสองหนุ่มที่กำลังถูกเช็ดตัวจากคนเป็นแม่อย่างลูกพีชด้วยสายตาเป็นห่วงและกังวลอยู่ไม่น้อย"อืม เฮียไปเถอะ

เหมยหลินตอบค่ะกลับไปสั้นๆ เท่านั้นก็นั่งเงียบบนเก้าอี้ต่อ ภายนอกอาจจะดูเหมือนเธอไม่ได้รู้สึกอะไรแต่ภายในใจของเธอตอนนี้กลับรู้สึกเจ็บเกินกว่าที่จะนั่งกลบอาการพวกนั้นได้ คำว่าสมน้ำหน้าที่คนตัวสูงข้างๆ ใช้ต่อว่าเธอเมื่อกี้สร้างความชาวาบแก่ร่างกายของเธอได้ดีเลยทีเดียว ชาไปทั้งตัวแบบที่ไม่สามารถจะอธิบายได้ ไหนจะก้อนหนักๆ ที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอพร้อมจะร้องไห้ของเธอตอนนี้อีกเจ็บจัง...ตุบ!"ตรวจตัวเลขสองแฟ้มนี้ให้ตรงกัน เสร็จแล้วก็กลับได้" แฟ้มงานที่ผู้จัดการร้านเตรียมไว้ให้พีพีทำถูกโยนลงตรงหน้าเหมยหลินทำเอาสะดุ้งเลยทีเดียว แต่วินาทีต่อมาเธอก็ปรับตัวให้เป็นปกติก่อนที่จะค่อยๆ เปิดแฟ้มตรงหน้าดูไปที่ละหน้า จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นไปถามพีพีด้วยความสงสัย เพราะงานที่ให้ทำมันน้อยเกินไป"กลับได้เลยเหรอคะ แล้วงานอื่นๆ ละคะ""ตาบวมขนาดนั้น ขืนเธอลงไปเสิร์ฟข้างล่างเขาได้หาว่าทะเลาะกับแฟนมาแน่ๆ" พีพีว่าพร้อมพยักหน้าไปที่เบ้าตาของเหมยหลินด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขาไม่รู้ว่าเหมยหลินร้องไห้หนักแค่ไหนและร้องไห้ไปกี่ชั่วโมงเบ้าตาถึงได้ดูบวมขนาดนั้น คิดแล้วก็นึกโมโหขึ้นมา ทำตัวเก่งปากเก่งแล้วคนเก่งที่ไหนมันร

"ถ้าเจ็บพี่บอกนะ""ไม่เจ็บ" เสียงทุ้มตอบกลับทันควันขณะที่สายตายังคงจับจ้องใบหน้าสวยงามของเหมยหลินไม่วางตา บางครั้งเขาเองก็คงอาจจะคิดถึงเหมยหลินจริงๆ คิดถึงแววตามีเสน่ห์ของเธอที่เขาชอบมอง คิดถึงความอ่อนหวาน คิดถึงความสดใส คิดถึงความใส่ใจเก่ง คิดถึงทุกอย่างที่เป็นเหมยหลินแต่...ตอนนี้เขากับเธอไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว เขาจะเพ้อเจ้อแบบนี้ไปทำไมกัน"เสร็จหรือยัง" เมื่อดึงสติเดิมกลับมา ความเย็นชาที่ได้หายไปก่อนหน้านี้ก็เข้ากลับมาที่เดิมอีกครั้ง น้ำเสียงห้วนติดรำคาญเอ่ยถามไปด้วยความไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นักออกไปเขาไม่ควรนั่งอยู่ตรงนี้เลยสักนิด ไม่ควรใกล้ชิดผู้หญิงที่หักหลังความรักของเขาด้วย "เสร็จแล้วค่ะ"ฟุบ!ตุบ!"ค่าทำแผล" ทันทีที่เหมยหลินตอบกลับมาว่าทำแผลเสร็จแล้ว พีพีก็ยัดกายขึ้นจากโซฟาทันทีพร้อมกับดึงบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินสีดำออกจากกระเป๋าใส่การ์ดโยนลงบนตักของเหมยหลินหนึ่งใบ ก่อนที่จะเดินผ่านหน้าของเหมยหลินไปที่ประตูห้องเพื่อกลับคอนโดตัวเอง"หลินไม่รับได้ไหมคะ""เธอร้อนเงินไม่ใช่หรือไง" ร่างสูงที่กำลังเดินไปถึงประตูชะงักนิ่งอยู่กับที่ก่อนจะตอบกลับคนข้างหลังไปโดยที่ไม่ได้หมุนตัวเผชิญหน้าก