Semua Bab เกมรักนายวิศวะอันตราย: Bab 21 - Bab 30

หลายวันต่อมา..."ตั้งแต่วันที่แกเล่าว่าทะเลาะกับพี่พีอะ แกได้คุยกับเขาบ้างหรือยังหลิน""ยังอะ ฉันพยายามไม่เจอไม่คุยกับเขา""อืม แล้วแกรู้ไหมผลของการที่แกทำแบบนั้นพี่พีเป็นยังไง พี่สกายบอกฉันพี่พีหัวเสียมากเลยเว้ยแก ดุลูกน้องในร้านเป็นว่าเล่นเลย แล้วตอนที่แกกลับห้องอะ พี่พีไม่เข้าไปคุยกับแกบ้างเหรอ" ด้วยความสงสัยดาด้าจึงถามเหมยหลินต่อ ที่จริงเธอก็พอจะรู้เรื่องมาบ้างแล้วส่วนหนึ่งเพราะหลายวันที่ผ่านมาเธอทราบมาจากรุ่นพี่อย่างสกายว่าช่วงนี้อดีตแฟนหนุ่มของเพื่อนอารมณ์ไม่ค่อยคงที่สักเท่าไหร่ตอนเข้าไปดูร้านก็ได้ยินมาว่าพาลอารมณ์ไม่ดีใส่ลูกน้องบ่อยมากจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ จะมีก็แต่คนที่ชื่อพี่นนท์เท่านั้นที่กล้าเสี่ยงเข้าไป สาเหตุที่อดีตแฟนเก่าของเพื่อนเป็นแบบนั้นก็สืบทราบมาว่าหงุดหงิดที่ช่วงนี้ต้องห่างกับเพื่อนสาวของเธอไปนั่งทำงานที่ร้านคนเดียวกลับห้องก็ไม่ได้เจอ เจอหน้ากันก็ไม่ได้คุยบางครั้งเธอก็เห็นใจอีกฝ่าย เพราะ..."ไม่อะ ฉันแปะกระดาษที่ประตูไว้ว่าไม่อยากคุยไม่ต้องเสนอหน้ามาให้เห็น" เพราะแบบนี้นี่แหละ บทจะใจร้ายใจแข็งเพื่อนเธอก็ทำถึงซะเหลือเกิน จนเธอยังอึ้งเลยคิดดูสิ"หุ้ย~ แกแรงอะ ฉัน

เหมยหลินเงียบไม่ตอบโต้อะไรกลับไปมีเพียงก้อนเนื้อด้านซ้ายเท่านั้นที่กำลังตอบโต้คำพูดของคนที่นั่งจ้องตาเธอตอนนี้ด้วยการเต้นโครมครามอย่างบ้าคลั่งมันอาจจะเป็นเพียงประโยคคำพูดที่ฟังดูไม่ได้พิเศษอะไรและค่อนข้างไปทางเรียบเฉยซะด้วยซ้ำ แต่สำหรับเธอที่ได้ยินประโยคนั้นเมื่อกี้แล้ว บอกได้เลยว่าความโกรธความเสียใจความโมโหทั้งหมดที่มีมาตลอดหลายวันพังทลายหมดเลย ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความรู้สึกพวกนั้นหลงเหลืออยู่เอาจริงๆเธอเองก็รอเวลานี้อยู่เหมือนกัน เวลาที่จะได้เห็นคนที่กอดเธออยู่ตอนนี้เขาพังกำแพงในใจลงแล้วหันหน้ามาเผชิญกับเธอแบบที่ไม่มีอารมณ์ร้ายๆร่วม"ดีกันได้ไหม ไม่สู้แล้ว" ทันทีที่พีพีพูดประโยคน่าเอ็นดูด้วยสายตาออดอ้อนออกมา เหมยหลินก็ถึงกับกลั้นขำไม่อยู่จนเผลอยิ้มออกมา เธอไม่คิดว่าประโยคพวกนี้จะออกมาจากปากของผู้ชายที่เริ่มก่อนอย่างเขาเธอยังจำสีหน้าและท่าทางน่าหมั่นไส้ในวันนั้นที่พูดกับเธอได้เป็นอย่างดี ไอ้ประโยคเย็นชาที่สร้างความรู้สึกชาวาบแก่เธอจนเธอต้องแข็งกร้าวกลับจนเขาหงอยไปหลายวัน..."ยัง...เธอยังต้องง้อฉันอยู่จนกว่าฉันจะพอใจและรู้สึกสาสมกับความรู้สึกของฉันที่เสียไปตอนนั้น ถึงแม้ว่าเมื่อ

Maeylin Partเช้าวันต่อมา...ติ่ง!ดาด้า : แกเสร็จยังฉันรอแกอยู่ที่ล็อบบี้ข้างล่างแล้วนะเหมยหลิน : เสร็จแล้วๆ กำลังลงไปหลังจากที่ตื่นนอนเวลาประมาณเก้าโมงเช้า ฉันก็รีบลงจากห้องนอนของพี่พีกลับไปอาบน้ำแต่งตัวที่ห้องตัวเองด้วยความเร่งรีบ เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดฉันมีนัดกับยัยดาด้าว่าจะออกไปเที่ยวคาเฟ่ด้วยกันจากนั้นก็จะเข้าไปที่มหาวิทยาลัยเพื่อเข้าไปช่วยพี่ๆทำป้ายและอุปกรณ์ต่างๆ ที่จะใช้ในงานกีฬาสัมพันธ์ที่ทางมหาวิทยาลัยจะจัดขึ้นเร็วๆ นี้ส่วนพี่พีเขายังไม่ตื่นนอน ตอนฉันตื่นขยับตัวลงจากเตียงเขาก็ยังนอนคว่ำหน้าลงบนหมอนไปกระดิกตัวเลยสักนิด ฉันขี้เกียจจะปลุกเขาเพราะเห็นว่ายังนอนอยู่ก็เลยรีบลงมาก่อนแล้วค่อยโทรบอกภายหลังแล้วกันตอนนี้ฉันก็แต่งหน้าแต่งตัวทำผมเรียบร้อยแล้วก็เลยรีบเดินไปคว้ากระเป๋าใบใหญ่ของตัวเองมาสะพายเข้าไหล่ทันทีจากนั้นก็รีบออกจากห้องลงไปหายัยดาด้าที่รออยู่ข้างล่าง แต่จังหวะที่ประตูลิฟต์เปิดออกฉันที่กำลังง่วนอยู่กับการควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าตัวเองขณะที่เท้าก็ก้าวขาออกจากลิฟต์ไปด้วย จู่ๆ ก็...ตุบ!ฉันก็ชนเข้ากับใครก็ไม่รู้ ก็เลยรีบเงยหน้าขึ้นพร้อมกับยกมือจะขอโทษเขาแต่ว่า...

หลังจากที่เกิดเหตุการณ์มึนงงไปสักพักใหญ่เรื่องที่คุณพ่อของพี่พีมาหาที่ร้าน ฉันกับพี่พีก็อยู่ที่ร้านต่ออีกสักพักใหญ่จนร้านเปิดเรียบร้อยแล้ว มองเวลาบนนาฬิกาก็พบว่าสามทุ่มพอดี พี่พีก็เลยลุกจากโต๊ะทำงานมาหาฉันที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟา ฉันเลยเงยหน้าขึ้นไปมองคนตัวสูงด้วยสายตางงงวยเล็กน้อยที่จู่ๆ พี่พีก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแล้วจ้องมองฉันนิ่งแบบนี้"มีอะไรหรือเปล่าคะ""ขอกอดหน่อยสิ" ขอกอดเหรอ? อารมณ์ไหนของเขาอีกเนี่ย ถึงแม้จะงงๆ กับพี่พีที่เดินมาหยุดอยู่ตรงปลายเท้าของฉันแล้วขอกอดแบบนี้ฉันก็ยอมลุกขึ้นแล้วขยับตัวเข้าไปในอ้อมกอดของคนที่ยืนอ้าแขนรอฉันเข้าไปกอดอยู่ดีหมับ!อ่า...แต่จะว่าไปการได้กอดพี่พีแบบนี้มันก็รู้สึกดีมากๆ เลยนะ ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกายฉันโดยเฉพาะหัวใจฉันที่แนบชิดมากๆ กับร่างกายของเขาตอนนี้ มันรู้สึกอบอุ่นมากจริงๆยิ่งได้แนบใบหูลงไปบนหน้าอกข้างซ้ายของพี่พีด้วยละก็ เสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอก็ทำให้ฉันเผลอยิ้มออกมา ขณะเดียวกันฉันก็คิดว่าพี่พีเองก็คงรู้สึกไม่ต่างไปจากฉันเพราะนานหลายนาทีเข้าเขาก็ยิ่งกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นกว่าเดิม ปลา

หลังจากที่พี่พีพาฉันออกมาจากคลินิกเราทั้งคู่ก็นั่งรถมุ่งหน้าสู่ห้างสรรพสินค้า ที่ฉันรู้ว่าจะไปห้างก็เพราะพี่พีเป็นคนบอก เขาบอกว่าตัวเขายังไม่ได้ทานข้าวและเขาก็รู้ว่าฉันเองก็ยังไม่ได้ทานข้าวเหมือนกัน เขาก็เลยจะพาฉันไปทานข้าวและซื้อของเข้าห้องด้วย เพราะของที่ห้องหลายๆ อย่างมันหมดแล้วซึ่งของใช้ส่วนตัวของฉันก็หมดเหมือนกัน เป็นจังหวะที่ดีที่จะได้ซื้อทีเดียวไปเลยและทันทีที่ถึงห้างฉันกับพี่พีก็ลงจากรถเดินจับมือเข้าห้างไปด้วยกันอย่างคู่รักทั่วไป เดินเข้าร้านอาหารเป็นอันดับแรกและเมื่อทานอาหารเสร็จแล้วเราสองคนก็เดินไปที่โซนมาร์เกตกันต่อ เพื่อเข้าไปเลือกซื้อของต่างๆ ที่ต้องการ"อยากได้อะไรก็หยิบได้เลย" แต่ด้วยความเกรงใจของฉัน ฉันไม่หยิบอย่างที่พี่พีบอกแถมยังส่ายหน้าปฏิเสธเขาอีก คนตัวสูงที่จับรถเข็นอยู่เลยถอนหายใจแรงออกมา"หยิบ" พี่พีสั่งเสียงต่ำพร้อมกับบังคับทางสายตาให้ฉันหยิบนมที่เล็งไว้เมื่อกี้ใส่รถเข็น ฉันที่ไม่สามารถสู้กับสายตาคู่นั้นได้ก็เลยต้องหยิบตามคำสั่ง หยิบนมใส่รถเข็นเสร็จก็หยิบอย่างอื่นมาอีกสองสามอย่างตามที่ตัวเองต้องการ พอหันไปมองพี่พีที่เดินตามพร้อมรถเข็นด้านหลังก็เห็นว่ากำลังอมยิ