All Chapters of ภรรยาวิปลาส: Chapter 1 - Chapter 10

วันเดือนปีผันผ่านเคลื่อนคล้อย อะไรๆ ก็ย่อมเปลี่ยนแปลงไป เด็กหญิงเติบใหญ่เป็นสาววัยแรกแย้มอายุได้สิบแปดปีบริบูรณ์มีข่าวแพร่สะพัดจากสกุลเผิงเล่าลือมาเป็นระยะว่าเผิงเฟยเมี่ยวสติไม่สมประกอบนับตั้งแต่ที่มารดาเสียไป พฤติกรรมของนางก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ด้วยเหตุนี้จึงทำให้สกุลไท่ผัดผ่อนเรื่องแต่งงานออกไปเรื่อยๆ ไม่จื่อหยวนวางจดหมายจากสกุลเผิงที่อ่านจบแล้วในมือลง เขาส่งมาทวงถามเรื่องสัญญาการแต่งงานของสองตระกูลที่เคยตกลงกันไว้“ท่านพี่ ข้าไม่ยอมให้ลูกชายของเราแต่งกับบุตรสาวคนโตของสกุลเผิงหรอกนะเจ้าคะ ท่านพี่ก็รู้ว่านางสติไม่สมประดี ถ้าให้ลูกชายคนโตเราไปแต่งกับสตรีสติวิปลาสเช่นนั้น รู้ถึงไหนอายไปถึงนั่น ท่านก็รู้ว่าตอนนี้เขาเป็นข้าราชการสังกัดกรมพระคลังแล้ว อีกหน่อยก็คงได้เลื่อนตำแหน่งเป็นเสนาบดีเป็นแน่” หลี่ชุนเหลียนเปรยกับสามี“จะทำอย่างไรได้ในเมื่อเป็นคำสัญญาระหว่างตระกูลวที่จะให้บุตรสกุลเผิงและสกุลไท่เป็นทองแผ่นเดียวกัน”“อย่างนั้นก็ให้บุตรสาวคนรองของสกุลเผิงแต่งแทนไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ ข้าได้ยินมาว่านางก็งามไม่แพ้พี่สาวมิหนำซ้ำยังเก่งงานบ้านงานเรือนนัก และท่านตาของนางก็ยังเป็น

ณ เมืองต้าเฉิง มณฑลพายัพ...ต้าเฉิงเป็นเมืองหลวงของมณฑลพายัพ ไท่จื่อหานมารับตำแหน่งใหม่เป็นสารวัตรหัวหน้ากองปราบที่เมืองแห่งนี้ความจริงแล้วเขาก็ยังไม่มีแนวทางที่จะทำให้สกุลเผิงยอมเปลี่ยนใจในเรื่องวิวาห์ แต่เพื่อให้ครอบครัวคลายความกังวลใจลงจึงบอกออกไปเช่นนั้นก่อน แต่ก็คิดว่าคงหาหนทางได้ไม่ยากเป็นแน่ อย่างไรแล้ว เมื่อมาถึงมณฑลพายัพทั้งทีก็ต้องไปเยี่ยมเยียนสกุลเผิงเพื่อดูท่าทีของแม่ทัพเผิงเสียหน่อยในเรือนรับรองสกุลเผิง ชายหนุ่มกับชายวัยฉกรรจ์นั่งสนทนากันอย่างเป็นกันเอง“ท่านอาเผิงสบายดีนะขอรับ”“สบายดี ได้ข่าวว่าเจ้ามารับตำแหน่งหัวหน้ากองปราบที่นี่หรือหลานชาย” เผิงเฟยฉีเอ่ยถามเขากลับ“ขอรับ ข่าวมาไวเสียจริงนะขอรับ”“ข้ายินดีกับเจ้าด้วย เออแหนะ ไม่เจอกันเสียนาน เจ้าเติบใหญ่ หล่อเหลาเอาการเอางานเสียแล้ว ถ้าข้าจำไม่ผิดเจ้าเป็นบุตรคนรองของพี่จื่อหยวนใช่หรือไม่ แค่ก แค่ก” เผิงเฟยฉีเอ่ยจบก็กระแอมไอขึ้นมา เขายกมือขึ้นทุบที่หน้าอก ใบหน้าเขาดูซีดเซียวอิดโรย ร่างกายก็ดูทรุดโทรมลงไปมากทีเดียว ที่บอกว่าสบายดีนั้นก็คงจะพูดปดกระมัง“ท่านอาจำได้แม่นทีเดียวขอรับ ว่าแต่ท่านอาไม่สบายหรือขอรับ”

กลางยามเหม่า (05.00 – 06.59 น.) บ่าวและนาย แอบออกไปเดินเที่ยวชมตลาด ขณะนั้นมีขบวนรถม้าของอนุกงเจียวจินและลูกสาววัยย่างสิบเจ็ดปีที่เพิ่งกลับจากไปเยี่ยนจวนสกุลกงผ่านมาพอดีเผิงเฟยจูเปิดม่านขึ้นมาชมสองข้างทางตลาด ทว่าเมื่อเห็นพี่สาวต่างมารดาและบ่าวคนสนิทเดินเล่นที่ตลาดนางก็รีบปิดม่านลงทันที“มีอะไรหรือจูเอ๋อร์” มารดาเมื่อเห็นบุตรสาวทำกิริยาเช่นนั้นก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย“ข้าเห็นนางบ้าปัญญาอ่อนนั่นน่ะสิท่านแม่ รำคาญลูกนัยน์ตาข้าเสียจริง เหตุใดนางบ้านั่นต้องเกิดมาเป็นพี่สาวของข้าด้วย”“นางไม่ใช่พี่สาวของเจ้าเสียหน่อย หึหึ” อนุกงเจียวจินผู้เป็นแม่บิดมุมปากยิ้มเยาะเย้ยหยัน นางไม่นับญาติกับหญิงสาววิปลาสนั่นหรอก สองแม่ลูกรู้สึกอับอายที่มีนางอยู่ในจวนและมักจะคอยกลั่นแกล้งเมื่อมีโอกาสอยู่เสมอ เพราะรู้สึกรังเกียจเดียจฉันท์ยิ่งกว่าอาจม “มันออกมาเดินเล่นกับบ่าวแค่สองคนหรือ?”“เจ้าค่ะ ข้าเห็นแค่สองคนเท่านั้น”“อย่างนั้นก็ดีเลย แม่คิดอะไรดีๆ ออกแล้วล่ะ” นางกดยิ้มลึกมุมปาก และสั่งให้หยุดรถม้าลง พลางเรียกคนของนางที่ติดสอยห้อยตามมาคุ้มภัยและส่งพวกนางให้ถึงจวนสกุลเผิง พวกกระโดดลงจากหลังม้าเดินตรง

“ท่านพี่รีบร้อนจะไปที่ใดเจ้าคะ” นางแสร้งเอ่ยถามขึ้น“เมี่ยวเอ๋อร์หายตัวไป ข้าจะไปตามหาลูก” อนุกงเจียวจินยกมือขึ้นทาบอกปั้นสีหน้าตกใจ“จริงหรือเจ้าคะ” พอเผิงเฟยฉีจะเดินออกไปนางก็รีบคว้าแขนเขาเอาไว้ทันควัน“ยามนี้ท่านพี่ไม่ค่อยสบาย ข้าว่าอย่าเพิ่งออกไปเลยเจ้าค่ะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกองปราบเถิดเจ้าค่ะ ข้าว่ายามนี้ทางกองปราบกำลังเร่งค้นหาอยู่เป็นแน่เจ้าค่ะ”“แต่”“นะเจ้าคะ เชื่อข้าเถอะ ท่านออกไปตอนนี้ก็ช่วยอะไรนางไม่ได้ รังแต่จะเกะกะการทำงานของเจ้าหน้าที่เจ้าค่ะ รอฟังข่าวดีอยู่ที่จวนเถอะเจ้าค่ะ” นางพาเขากลับไปที่ห้องหนังสือตามเดิม พร้อมกับส่งถ้วยน้ำชาและขนมถั่วกวนให้เขาเหล่ามือปราบต่างมารวมตัวกันที่ตลาดเพื่อรับคำสั่งจากไท่จื่อหาน“มีใครที่น่าสงสัยหรือไม่” ไท่จื่อหานเอ่ยถามฟางซิ่วถง เกิดประกายวูบหนึ่งพาดผ่านดวงตาของนางหรือว่า?“หรือจะเป็นชายชุดดำสองคนใช้ผ้าโพกศีรษะและสวมโต้วลี่ (หมวกไม้ไผ่สานปีกกว้าง) อำพรางใบหน้าของตน มาทำรุ่มร่ามคุกคามพวกข้าเจ้าคะ แต่ข้าเห็นหน้าพวกเขาไม่ชัดนักเจ้าค่ะ ข้านี่มันซื่อบื้อสมองทึบเสียจริง” นางอยากทึ้งหัวตัวเองที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้มากนักแม้แต่จดจ

“อาการเป็นอย่างไรบ้างหรือท่านหมอ” เผิงเฟยฉีเอ่ยถาม“นางไม่เป็นอะไรมากแล้วขอรับ ไม่มีกระดูกท่อนใดหัก อีกหน่อยก็คงฟื้น ข้าให้จัดเทียบยาสมุนไพรแก้ฟกช้ำไว้ให้แล้วนะขอรับ”“ขอบคุณท่านหมอมาก” พูดจบท่านหมอก็ขอตัวเดินออกไป ฟางซิ่วถงเดินออกไปส่ง ส่วนอนุกงเจียวจินกับเผิงเฟยจูยืนอยู่ข้างๆ เตียงนอนของเผิงเฟยเมี่ยวแสร้งเล่นละครตบตาว่าห่วงใยนางไม่ต่างกัน“เดี๋ยวข้าจะไปหาจื่อหานที่รอที่ห้องรับรอง”“ข้าไปด้วยเจ้าค่ะ ท่านพี่” นางสะกิดลูกสาวให้รีบเดินออกจากหอนอนเผิงเฟยเมี่ยวตามกันออกไป ทันทีที่สวนทางกันฟางซิ่วถงที่กลับเข้ามาพอดี อนุกงเจียวจินก็โพล่งคำขึ้น“อย่านึกว่าเจ้าจะรอดไปได้ รอรับโทษโบยไปเถอะ หึ” นางแค่นเสียงในลำคอทำตาขวางใส่บ่าวรับใช้ ฟางซิ่วถงได้แต่หลุบตามองต่ำ อนุกงเจียวจินจ้องจะเล่นงานนางอยู่แล้ว หากพลั้งพลาดเมื่อไรสองแม่ลูกนี้พร้อมซ้ำเติม เมื่อสองแม่ลูกเดินจากไป ฟางซิ่วถงก็รีบเข้าไปดูคุณหนูของนางต่อ“ไหนท่านแม่บอกว่านางจะไม่กลับมาที่จวนแล้วเจ้าคะ”“พวกนั้นคงทำงานพลาด มันถึงกลับมาได้ ไม่อย่างนั้นมันก็คงถูกขายไปเป็นทาสที่ไหนสักแห่งแล้ว” นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันฮึ่มๆ อยู่ในใจ“ถ้าพวกมันถูกจ