Semua Bab ภรรยาวิปลาส: Bab 21 - Bab 30

ภายในห้องทำงานที่บรรยากาศเริ่มคุกรุ่น สองพี่น้องสกุลไท่นั่งสนทนากันด้วยใบหน้าเคร่งเครียด“พี่ใหญ่มาหาข้าถึงนี่คงมีเรื่องด่วน” ไท่จื่อหานเปรยขึ้น “ก็ไม่มีเรื่องด่วนอะไรมาก ข้าก็แค่จะบอกว่าข้าส่งจดหมายไปหาท่านพ่อท่านแม่แล้ว ว่าข้ายินดีที่จะตบแต่งกับเมี่ยวเอ๋อร์ให้ท่านพ่อท่านแม่รีบหาฤกษ์ยามดีและแจ้งจดหมายตอบรับไปหาท่านอาเผิงโดยเร็วก็เท่านั้น”“พี่ใหญ่ทำเช่นนี้ ท่านแม่อาจไม่สบายใจได้นะขอรับ”“ท่านแม่ไม่สบายใจ หรือว่าเจ้าไม่สบายใจกันแน่ อาหานเจ้าคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่” เขาถามน้องชายด้วยน้ำเสียงขุ่นขวาง“ข้าก็กำลังทำเพื่อสกุลไท่ของเขา ข้าแค่ต้องการเกลี้ยกล่อมให้นางยกเลิกการแต่งงานด้วยตนเอง ท่านอาเผิงคงไม่กล้าขัดใจบุตรีสุดที่รักของเขาก็เท่านั้น”“วิธีการของเจ้าคือทำอย่างไร?”“ก็ทำให้นางตายใจและเชื่อใจก่อน”“ด้วยการทำตัวสนิทสนมกับนางเช่นที่เจ้าทำอยู่นี่เหรอ?”“ก็...คงเช่นนั้น” เขาตอบเสียงอ่อยไม่เต็มเสียงนัก“หึ!” ไท่จื่อซวนแค่นเสียงในลำคอ “ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่าว่าข้าจะรับผิดชอบเรื่องนี้เอง ข้ายินดีตบแต่งกับนางเพราะฉะนั้นเจ้าอย่าเข้ามายุ่ง” ไท่จื่อหานไม่เคยเห็นพี่ชายของเขาแววตาแข็งกร

“ปล่อย ปล่อยนะ เมี่ยวเมี่ยว เจ็บ” เผิงเฟยเมี่ยวร้องเสียงหลง ใบหน้าบิดเบ้ด้วยความเจ็บปวด บ่าวรับใช้คนสนิทเห็นดังนั้นจึงรีบปัดมือนางแม่เลี้ยงใจร้ายออกทันควัน ไม่สนใจว่าอนุกงเจียวจินจะไม่พอใจมากน้อยเพียงใด นางมีหน้าที่ปกป้องคุณหนูของนางก็ต้องทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถ“อนุกง ท่านอย่าใช้กำลังข่มขู่คุณหนูของข้าเช่นนี้ และคุณหนูของข้าก็ไม่จำเป็นต้องช่วยคุณหนูรองด้วยเจ้าค่ะ หากชอบพอกันก็พยายามกันเอาเอง อย่าเอาคุณหนูของข้าไปเกี่ยวข้องด้วย เราไปกันเถอะเจ้าค่ะคุณ” พูดจบก็รีบโอบหลังบางประคองนางออกจากจุดเกิดเหตุไม่สนใจอนุกงเจียวจินแต่อย่างใด“นี่เจ้า บังอาจนัก!” นางได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในใจ ตอนนี้นางมีแม่ทัพเผิงเป็นที่พึ่งพิงอยู่ หากเขาไม่อยู่แล้วคอยดูเถอะทั้งนายทั้งบ่าว ถ้าหากไม่มีใครคอยคุ้มกะลาหัวแล้ว เมื่อนั้นนางจะคิดบัญชีแค้นทบทั้งต้นทั้งดอกณ สำนักกองปราบ“ข้ามาหาพี่จื่อหาน บอกเขาไปว่าข้าคือคุณหนูรองสกุลเผิง” นางเอ่ยบอกกับทหารยามที่เฝ้าหน้าสำนักกองปราบ“ท่านมาด้วยธุระอันใดหรือขอรับ”“ธุระสำคัญ เจ้ารีบไปบอกเขาเถิด ถ้าไม่อยากมีเรื่อง ข้าเป็นคนสนิทของเจ้านายเจ้าอย่าให้ข้าโกรธ” นาง

ถึงแม้ว่าเผิงเฟยฉีจะยกเลิกการกักบริเวณนางแล้ว เพราะอย่างไรลูกสาวก็หนีออกไปได้อยู่ดี เขาจึงออกกฏที่เข้มงวดหากออกไปข้างนอกต้องมีบ่าวชายออกไปคุ้มกันด้วยทุกครั้งเพื่อความปลอดภัย แต่ยามนี้แม้นางจะได้ออกไปเที่ยวเล่นที่ตลาดก็รู้สึกชีวิตห่อเหี่ยวสิ้นดี“คุณหนูเป็นอันใดไปเจ้าคะ ช่วงนี้บ่าวรู้สึกว่าคุณหนูไม่ร่าเริงเลยเจ้าค่ะ บ่าวไม่เห็นคุณหนูยิ้มแม้แต่น้อย ไม่สบายหรือไม่เจ้าคะ” นางส่ายหน้าแช่มช้าตอบกลับบ่าวคนสนิท“อย่างนั้นกินถังหูลู่ดีไหมเจ้าคะ เผื่อว่าจะอารมณ์ดีขึ้น” บ่าวรับใช้เอ่ยเอาใจแล้วก็เดินเข้าไปในร้านถังหูลู่เพื่อซื้อมาให้คุณหนูของนาง มีบ่าวชายตามหลังมาคอยระวังความปลอดภัยให้เป็นพรวน ถึงแม้จะรู้สึกว่ามันเอิกเริกและจุดสนใจเกินไป แต่อย่างน้อยก็ทำให้อุ่นใจ โดยเฉพาะบิดาของนาง หากไม่มีบ่าวชายตามมาด้วย เขาก็ไม่ปล่อยให้นางออกมาได้เป็นอันขาดเสียงฝีเท้าม้ากระทบพื้นดินแข็งๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอผ่านมาทางนี้เผิงเฟยเมี่ยวชะเง้อดูเมื่อพบว่าเป็นขบวนม้าของผู้ใดใบหน้าที่เคยห่อเหี่ยวเมื่อสักครู่แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มผุดพรายอยู่เต็มใบหน้า ฟางซิ่วถงที่ถือพุทราถังหูลู่ข้างละไม้สำหรับคุณหนูและตัวนางเอ

เผิงเฟยเมี่ยวเมื่อกลับมาถึงจวนก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในหอนอนของตนเอง บ่าวพยายามเกลี้ยกล่อมกล่อมแล้ว นางไม่ยอมเปิดประตูให้ฟางซิ่วถงเข้าไปเผิงเฟยเมี่ยวรู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดของไท่จื่อหาน เหตุใดต้องรู้สึกเสียใจเช่นนี้ ทั้งที่เขาก็พูดความจริง“เจ็บเหลือเกิน เมี่ยวเมี่ยวเจ็บ เจ็บตรงนี้” นางพึมพำกับตัวเองแล้วยกฝ่ามือขึ้นมาถูวนๆ ที่อกข้างซ้ายของตัวเอง น้ำตานางนองหน้าไม่อาจกลั้นเอาไว้ได้“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวเอาข้าวมาให้ อย่างไรก็กินอะไรก่อนนะเจ้าคะ เดี๋ยวจะล้มป่วยเอาได้ บ่าววางถาดอาหารไว้ให้หน้าประตูนะเจ้าคะ”ฟางซิ่วถงรู้ว่าคุณหนูของนางรู้สึกอย่างไร ยามนี้นางคงอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว ฟางซิ่วถงจึงไม่อยากรบกวนนาง เผิงเฟยเมี่ยวคงอยากใช้เวลาอยู่กับตัวเองเพื่อทบทวนบางสิ่งบางอย่าง เมื่อวางถาดอาหารให้เสร็จนางก็ปลีกตัวออกไปวันต่อมา...ไท่จื่อหานปรากฏตัวที่จวนสกุลเผิง เขาต้องการปรับความเข้าใจกับเผิงเฟยเมี่ยว ไม่อยากปล่อยผ่านไปเช่นนี้อีกต่อไปแล้ว ยามนี้เขายืนอยู่หน้าหอนอนของนางแล้วเสียงเคาะประตูดังขึ้น เผิงเฟยเมี่ยวตะโกนตอบกลับมา“พี่ซิ่วถง เมี่ยวเมี่ยวไม่หิว ไม่หิว อยากอยู่คนเดียว” นางตอบกลับมาเพีย

ทั้งสองเป็นชู้กันเช่นนั้นหรือ?“แล้วลูกสาวข้าสบายดีหรือไม่”“นางสบายดีเจ้าค่ะ แต่ตอนนี้เหมือนว่านางจะมีอุปสรรคเรื่องหัวใจอยู่” อนุกงเจียวจินเปรยขึ้น“ผู้ใดกันที่มันเป็นเสี้ยนหนามนั้น”“จะใครกันเล่าก็นางบ้า ปัญญาอ่อนนั่นน่ะสิ คราวนี้พี่ต้องจัดการมันให้ข้ากับลูกให้สำเร็จล่ะ”“เจ้าจะให้ข้าจัดการอย่างไร เจ้าทำให้นางเป็นบ้าไปแล้วยังไม่พอใจเจ้าอีกหรือ แล้วไหนจะคราวที่แล้วที่จะจับนางไปขายเป็นทาสอีก หืม” เขากอดนางแนบอกแน่น“ยังไม่สาแก่ใจข้าเจ้าค่ะ คราวนี้จับนางไปขายที่โรงคณิกาในมณฑลอื่นเสีย ข้าไม่อยากเห็นหน้านาง นางเหมือนมารดานางนัก” อนุกงเจียวจินขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในใจเมื่อคิดถึงใบหน้านั้นขึ้นมา“เจ้าเกลียดมารดาของนางขนาดนั้นเชียวหรือ”“เจ้าค่ะ” นางเกลียดฟางเข่อซินที่แย่งเผิงเฟยฉีไปจากนาง แต่นานวันเข้าจากความรักเผิงเฟยฉีก็แปรเปลี่ยนเป็นความแค้นและโกรธเกลียดเพราะเขาไม่เคยรักนาง นางแต่งเข้ามาในจวนก็แตะต้องตัวนางนับครั้งได้เป็นเหตุให้นางเล่นชู้กับโจวเหวินเซี่ย นางรู้จักโจวเหวินเซี่ยหลังจากที่แต่งเข้าสกุลเผิงได้เพียงไม่นาน เขาเป็นพวกนักเลงรับจ้างที่มีคนจ้างให้ทำงาน เพราะมีฝีมือ ทั้งจ