Semua Bab ภรรยาวิปลาส: Bab 11 - Bab 20

เมื่อนายท่านไม่อยู่ที่จวนก็เป็นการเปิดโอกาสให้อนุกงมีสิทธิ์อำนาจเด็ดขาดภายในจวน ส่วนบ่าวและคนรับใช้ที่ติดสอยห้อยตามมาจากสกุลฟางก็ถูกไล่ออกจากจวนสกุลเผิงด้วยเหตุผลว่าจวนมีบ่าวในเรือนมากจนเกินความจำเป็น ครั้นพวกบ่าวจะกลับไปพึ่งใบบุญสกุลฟางก็ไม่ได้แล้วเพราะทางสกุลฟางเองนายท่านและฮูหยินก็ต่างล้มตายด้วยโรคระบาดกันหมด สกุลฟางแตกสาแหรกขาด ก่อนหน้าที่ฮูหยินจะแต่งเข้าสกุลเผิงอีกเจ้าค่ะ” นางพูดไปก็ยกแขนเสื้อเช็ดน้ำตาที่รื้นขอบตาไป“บ่าวสกุลฟางต่างแยกย้ายกันกลับไปใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านเกิดพร้อมเงินติดตัวที่ทางอนุกงให้เป็นทุนตั้งตัว บ่าวคิดว่าอนุกงคงจะดูแลและรักใคร่คุณหนูของบ่าวเหมือนลูกสาวคนหนึ่งเจ้าค่ะ แต่บ่าวคงคิดผิดไป อนุกงต่อหน้าแสร้งเป็นคนดีแต่ลับหลัง หึ!” นางขบเขี้ยวเคี้ยวหันฮึ่มๆ อยู่ในใจ“แล้วอย่างไรต่อ” “พอนายท่านกลับมาจากชายแดน และพบว่าคุณหนูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน คลุ้มคลั่งและอาละวาด นางร้องขอให้ตามหาตัวบ่าว นายท่านก็รีบมาตามบ่าวกลับไปที่จวนสกุลเผิงให้กลับมาดูแลคุณหนูเหมือนเดิมเจ้าค่ะ บ่าวไม่รู้ว่าระหว่างที่บ่าวไม่อยู่ที่จวนสกุลเผิงเกิดอันใดขึ้นบ้าง เพราะถามคุณหนูแล้วก็ไม่ได้ความ คุณหนูพ

“ข้าขอตัวกลับก่อนนะนายท่านฝากเรื่องให้ท่านตามจับโจรผู้ร้ายมาให้ข้าด้วย ลาล่ะขอรับ” เขาประสานมือเบื้องหน้าค้อมศีรษะคำนับก่อนจะเดินออกจากห้องสืบสวนไป เขาขลุกอยู่ที่สำนักงานกองปราบตั้งหลายชั่วยาม งานการก็ไม่ได้ทำเพราะมัวแต่มาติดแหง่กอยู่ที่นี่ไท่จื่อหานมองภาพในมือของนางอย่างชื่นชม ฝีแปรงพู่กันมีความหนักเบา ระบุใบหน้าคนได้อย่างชัดเจน“อาไช้ เจ้ากลับไปทำงานสำนวนคดีตามเดิม ข้าว่าเราได้ผู้ช่วยคนใหม่แล้ว”“ขอรับนายท่าน” เขาลุกขึ้นและค้อมศีรษะให้ก่อนจะเดินออกไป“นี่นายท่านคงไม่ได้หมายความว่า...” จงหม่าฮั่นหันไปถามเจ้านายด้วยความสงสัย ทว่าแทนคำตอบของจงหม่าฮั่นเขากลับหันไปถามหญิงสาวตรงหน้าแทน“เจ้าเก่งมากที่วาดได้เช่นนี้ เจ้าสนใจมาทำงานเป็นผู้ช่วยของข้าหรือไม่” “เอ๋? มะหมายถึงอะไรกันเจ้าคะ นี่คงไม่ได้หมายความว่าให้คุณหนูของข้า...” ฟางซิ่วถงทำหน้าเหลอหลา“ใช่ใช่ เมี่ยวเมี่ยวเก่ง เก่งมากมาก” นางยิ้มแป้นจนตาปิดที่ถูกชื่นชม“ใช่เจ้าเก่งมาก ตกลงทำงานกับข้าใช่หรือไม่ หากเจ้าตกลง ข้าจะเป็นคนไปขอจากท่านอาเผิงให้เจ้ามาช่วยงานที่นี่เป็นครั้งคราว กรณีที่ต้องร่างภาพคนร้าย และข้ามีค่าตอบแทนให้เจ้าด

ผีเสื้อตัวน้อยแสนสวยสีสันสดใสถูกประคองไว้ในอุ้งมือของนาง ทว่าแววตาดีใจของนางปรากฏฉายชัดเพียงครู่เดียว แล้วก็เปลี่ยนเป็นแววตาเรียบนิ่ง นางเดินไปที่แปลงเหมยกุ้ยฮวาแล้วก็ปล่อยผีเสื้อลงไปบนเหมยกุ้ยฮวาตามเดิม มันกระพือปีกขยับช้าๆ นางย่อตัวลงมองมันใกล้ๆ ผีเสื้อตัวน้อยกำลังดูดน้ำหวานจากเกสรดอกไม้“เหตุใดปล่อยมันล่ะ เจ้าบอกว่าชอบผีเสื้อไม่ใช่หรือ พี่ชายใหญ่อุตส่าห์จับมาให้เจ้าเลยนะ”“เมี่ยวเมี่ยวชอบผีเสื้อ ชอบมากเจ้าค่ะ แต่เมี่ยวเมี่ยวไม่ได้อยากครอบครอง เมี่ยวเมี่ยวชอบดู เวลาที่ผีเสื้ออยู่กับเหมยกุ้ยฮวาเจ้าค่ะ” นางว่าเสร็จก็หันมายิ้มแป้นแล้นให้เขา“อืม อย่างนั้นหรอกหรือ” เขาพยักหน้าเข้าใจ จริงๆ นางเป็นคนที่ความคิดความอ่านลึกซึ้งทีเดียว เขาก็คิดว่านางจะสติวิปลาสจนจะสนทนากับนางไม่รู้ความเสียอีกหากเป็นเช่นนี้ เรื่องงานแต่งงานของสองตระกูล เขาก็แอบคิดว่าคงไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องเป็นกังวลอีกต่อไป นางก็มีท่าทีที่โอนอ่อนผ่อนตามเขา ไม่น่าจะมีปัญหาใดในภายภาคหน้าไม่ไกลกันนั้น ฟางซิ่วถงแอบอยู่หลังพุ่มไม้เตี้ยๆ แอบเข้ามาสังเกตการณ์ทั้งคู่ไม่ห่าง ใครจะกล้าปล่อยให้คุณหนูของนางอยู่ตามลำพังได้เล่า ถึง

ฟางซิ่วถงอาศัยจังหวะที่เผิงเฟยจูเผอเรอดึงมือคุณหนูวิ่งหนีออกมาได้ เมื่อเจ้านายและบ่าวรับใช้หลบเลี่ยงจากคุณหนูรองผู้อันธพาลออกมาได้แล้วก็รีบตรงไปที่รถม้าที่จอดรออยู่หน้าจวนมีซูกวางเฉาและจงหม่าฮั่นนำทางไป ทว่ากลับไม่ใช่ทางที่ตรงไปยังสำนักกองปราบ รถม้ามาหยุดที่จวนข้าราชการของไท่จื่อหานแทน“นายท่านรอคุณหนูอยู่ในห้องทำงานขอรับ”“เหตุใดจึงมาที่นี่เล่า” ฟางซิ่วถงเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ หากมีเรื่องร้องทุกข์การวาดภาพคนร้ายก็ต้องทำที่กองปราบมิใช่หรือ?ซูกวางเฉาและจงหม่าฮั่นมองหน้ากันเลิ่กลั่ก และก็มีบ่าวในจวนมารับช่วงต่อทันควัน พวกเขาจึงได้ปลีกตัวกลับไปทำงานที่ได้รับมอบหมายต่อ“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ นายท่านรออยู่ที่ห้องทำงานแล้ว เรียนเชิญทางนี้เจ้าค่ะ” บ่าวนำทางไป ทั้งสองคนก็ทำหน้างุนงง ทว่าก็เดินตามหลังไป เมื่อถึงห้องทำงานนางก็แจ้งแก่คนข้างใน พอได้รับอนุญาตนางก็เปิดประตูแล้วก็ผายมือเชื้อเชิญ“เชิญเจ้าค่ะคุณหนู” นางแย้มยิ้มพลางเอ่ยขึ้น เมื่อฟางซิ่วถงจะเดินตามเข้าไป บ่าวคนเดิมก็ยื่นมือมากันนางเอาไว้ ไม่ให้เข้าไป“นี่เป็นธุระของเจ้านาย เจ้าอย่าเข้าไปรบกวนเลย”“ไม่ได้ข้าต้องเข้าไปดูแลคุณ

บัดนี้เผิงเฟยเมี่ยวเลิ่กลั่ก ปั้นหน้าไม่ถูก...“เหตุใดหน้าเจ้าแดง ไม่สบายหรือ” เขาจะเอื้อมมือมาแตะที่หน้าผากทว่าถูกนางปัดออกไปเสียก่อน“เมี่ยวเมี่ยว ไม่เป็นอันใด ไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ” จากนั้นก้มหน้าลงวาดภาพของนางต่อไปไม่สนใจเขาอีกต่อไป เขาเลยลุกไปนั่งที่โต๊ะทำงานของเขาเช่นเดิมเขาแอบมองนางเป็นระยะ พอนางเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา ก็มีท่าทางลุกลี้ลุกลนแล้วก็ก้มหน้าลงหลบสายตา เพื่อไปสนใจกับการวาดภาพของนางต่อไปดูเหมือนว่าการบริหารเสน่ห์ของเขาจะได้ผลดีทีเดียว...เวลาผ่านไปหลายชั่วยาม เผิงเฟยเมี่ยวยกแขนขึ้นมาบิดขี้เกียจนางวาดภาพเสร็จแล้ว หันไปเห็นไท่จื่อหานนอนหลับฟุบหน้าอยู่ที่โต๊ะทำงาน คิดได้ดังนั้นก็นึกสนุกบางอย่างขึ้นมาได้ นางยิ้มในหน้าเจ้าเล่ห์...ผ่านไปชั่วอึดใจนางก็ปลุกเขาโดยเขย่าไปที่แขนของเขาเบาๆ จนเขารู้สึกตัวตื่น นางก็ยื่นภาพวาดที่นางวาดเสร็จเรียบร้อยแล้วส่งให้เขาดูไท่จื่อหานคลี่ภาพวาดออกดูถึงกับตาลุกวาว เพราะมันช่างงดงามนัก เป็นรูปมังกรคู่ตรงกลางเป็นลูกแก้วอยู่เหนือศีรษะของมัน นี่คงเป็นพรสวรรค์ของนางที่ได้มาทดแทนในเรื่องที่สติที่ไม่สมประกอบกระมัง“เจ้าวาดภาพได้งดงามนัก ข้ามีขอ