All Chapters of เล่ห์ร้าย ล่ารัก: Chapter 11 - Chapter 20

“อื้อ! อย่าทำแบบนี้นะคะ” พระพายดุอดัมเมื่อคนหื่นกำลังเอาท่อนเอ็นมาถูสะโพกเธอจนมันเริ่มขยายใหญ่ขึ้นมาอีกแล้ว“ไม่ชอบเหรอ อีกรอบนะที่รัก พี่อยากรักพายอีก~” อดัมกระซิบขอเธอแล้วจดจูบที่ซอกคอเพื่อปลุกอารมณ์ของเธอ มือก็เริ่มลูบคลำไปตามไหล่มนเลื่อนไปจนถึงหน้าอกอวบ“ยะ อย่าค่ะ~” พระพายเสียงสั่นน้อย ๆ เมื่อโดนเขากระทำแบบนั้น อดัมยิ้มพอใจกับผลงานของตัวเอง ไม่นึกมาก่อนเลยว่าพระพายจะร้อนแรงจุดติดง่ายขนาดนี้“อยากให้พี่หยุดจริง ๆ เหรอ หืม~” อดัมถามพลางจูบไหล่บางแล้วนวดเฟ้นเต้าอวบเต็มแรง ร่างแกร่งรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะท้านและเสียงลมหายใจติดขัดของคนในอ้อมกอดก็ยิ่งได้ใจบดเบียดท่อนเอ็นเข้าหาร่างบางหนักหน่วงขึ้น“อื้อ~”“เสียวเหรอที่รัก ปล่อยตัวปล่อยใจไปตามอารมณ์ที่รัก ไม่ต้องอายหรือกังวลนะ~” อดัมพูดชักนำให้เธอก้าวข้ามความอายแล้วกล้าที่จะปล่อยอารมณ์ไปกับเขา มือใหญ่เคลื่อนลงไปจับขาเรียวแยกออกแล้วลูบไล้ไปตามร่องรักของเธอ ปลายนิ้วสะกิดติ่งสวาทที่เริ่มเปียกชื้นไปด้วยน้ำรักจนทำให้หญิงสาวสะดุ้ง“อ๊ะ! ซี๊ด~” พระพายสะท้านไปทั้งกาย ความรู้สึกของหญิงสาวถูกเต็มตื้นไปด้วยไฟสวาทที่เขามอบให้ มือบางค่อย ๆ เอื้อมไปลูบส

-หนึ่งอาทิตย์ต่อมา-เมื่อคืนที่ผ่านมาเป็นคืนที่อดัมหงุดหงิดที่สุดเพราะพระพายต้องไปเตรียมงานเพื่อออกกองถ่ายแฟชั่นที่ต่างจังหวัดในวันนี้ทำให้เธอไม่ได้กลับมานอนที่คอนโดแถมเธอยังวุ่นวายตั้งแต่เมื่อวานตอนเช้าจนถึงกลางดึกเขาพยายามโทรหาก็ได้คุยกันแค่ไม่ถึงนาที ยังดีที่งานที่เธอไปวันนี้เป็นการถ่ายแบบนิตยสารไลฟสไตล์แถวหน้าสำหรับผู้ชายซึ่งมีเขาเป็นนายแบบทำให้พอหายหงุดหงิดได้บ้างเพราะจะได้ไปทำงานกับเมีย แต่อดัมก็ต้องคิดหาวิธีแอบย่องเข้าหาเธอตอนกลางคืนให้ได้อีก แม้เธอจะห้ามเขาไว้แล้วว่าอย่าทำอะไรประเจิดประเจ้อ แต่เขาคงทำตามคำขอร้องของเธอไม่ได้เพราะแค่เมื่อคืนที่ไม่ได้นอนข้างเธอเขาก็แทบจะนอนไม่หลับอยู่แล้วตื๊ด ตื๊ด~“ฮัลโหลค่ะ”“ทำอะไรอยู่ครับได้พักผ่อนรึยัง” อดัมรีบโทรหาคนรักในทันทีที่เขาขึ้นรถตู้ที่ทีมงานจัดมารับเขา“ได้พักบ้างแล้วค่ะ นี่ใกล้จะถึงแล้วเดี๋ยวพอถึงคงต้องลุยงานต่อเลย พี่ล่ะคะทำอะไรอยู่” พระพายตอบอดัมด้วยน้ำเสียงงัวเงียเพราะเธอหลับขณะที่เดินทาง“พี่เพิ่งขึ้นรถครับ คิดถึงเรามากเมื่อคืนนอนแทบไม่หลับเลย ไหวไหมคนดีเสร็จงานนี้ไม่ต้องทำมันแล้วนะงานพวกนี้เหนื่อยแย่ เมียคนเดียวพี่เลี้ยงได้”

ภีรดา ก้าวออกมาจากหลังม่านด้วยอารมณ์ปรารถนาที่พรั่งพลู กลางกายสาวเปียกเยิ้มไปด้วยน้ำรักที่ผลิออกมาด้วยความต้องการ จากตอนแรกที่จะแอบเข้ามาดูอดัม นายแบบหนุ่มที่เธอแอบคลั่งมานานแต่งตัวเพราะเธอเองเป็นนักศึกษาฝึกงานที่คอยช่วยรุ่นพี่ดูแลเรื่องอื่นที่ไม่ได้ยุ่งหรือใกล้ชิดกับนายแบบ ทำให้เธอต้องแอบหลบมาคอยแอบดูเขาในห้องแต่งตัวเพราะอยากเห็นเขาอย่างใกล้ชิด และอยากเห็นในมุมที่แฟนคลับคนอื่นไม่มีทางได้เห็นแต่กลับเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นเพราะดันเจอเขาแสดงบทรักร้อนแรงกับรุ่นพี่ในบริษัทที่เธอเองก็ไม่ชอบหน้ามาตั้งแต่ครั้งแรกที่เข้ามาฝึกงาน เพราะพระพายเป็นคนที่จัดว่าสวยมาก เพียบพร้อมไปทั้งความสวยความสามารถและเป็นที่รักของทุกคน ทำให้เธอพาลอิจฉาหญิงสาวไม่น้อย ยิ่งมาเห็นเหตุการณ์เมื่อกี้ที่พระพายมีอะไรกับชายที่เธอเฝ้าฝันถึงมาตลอดแถมเขายังดูหลงใหลผู้หญิงคนนั้นเสียเหลือเกินยิ่งทำให้เธอเกิดความริษยาจนกลายเป็นความเกลียดชัง“นังพระพาย แกจะแย่งอดัมไปจากฉันไม่ได้ เขาต้องเป็นของฉันคอยดู!” ภีรดานั่งลงที่โซฟาด้วยความเจ็บใจเมื่อนึกถึงบทรักร้อนแรงที่เขามอบให้พระพายก็ยิ่งนึกอิจฉา และอยากจะได้เขามากยิ่งขึ้นยิ่งนึกถึงภ

ฟุบ!เสียงร่างบางเซล้มลงบนที่เตียงนอนเต็มแรงด้วยแรงผลักของร่างหนา หากแต่เธอไม่ได้สนใจว่าร่างกายจะเจ็บปวดอย่างไรเลยด้วยซ้ำ พระพายพลิกกายนอนหงายที่เตียงนอนมองอดัมอย่างกระหายในรสรัก มือบางรีบจัดการเสื้อผ้าของตนที่ดูจะเกะกะสิ้นดี“มาสิคะผัวขา มากระแทกเมียนะคะ เมียอยากโดนกระแทกแรง ๆ แล้ว~” หลังจากจัดการกับเสื้อผ้าของตนเองเสร็จพระพายก็นอนถ่างขาส่ายสะโพกเพื่อยั่วอดัมที่ตอนนี้ยืนกัดฟันมองร่างบางด้วยความสมเพชไม่นึกว่าผู้หญิงตรงหน้าจะเป็นได้ถึงขนาดนี้“ฮึ! อยากมากเหรอพระพาย อยากมากใช่ไหม!” อดัมโน้มตัวลงไปกดไหล่บางให้จมลงไปกับเตียงด้วยรุนแรงแล้วตะคอกเธอด้วยความเสียใจ หากเธอร้อนแบบนี้เฉพาะกับเขา เขาคงไม่รีรอที่จะชื่นชมความงามตรงหน้า แต่นี่เธอมีความต้องการกับไอ้ชู้รักมาก่อนอาการที่นอนอ้ายั่วเขาตอนนี้เพราะมันไม่มีชีวิตมาสานต่อให้เธอได้ถึงอ้าขาให้เขาอย่างลืมอาย“อื้อ~ เลิกพูดก่อนได้ไหมที่รัก มาสนุกกันก่อนนะ ซี๊ด~” พระพายส่ายหน้าเพราะขัดใจแล้วกอบกุมมือบางไปยังเป้ากางเกงของเขาที่มันแข็งเป่งตั้งแต่อยู่บนรถ“อืม~ หยุดซะพระพาย อ่าส์~” อดัมพยายามห้ามเธอแต่ก็ไม่อาจทนฝืนความต้องการได้ ในใจนึกโกรธตนเองนักที่

เสียงประตูที่ปิดเสียงดังทำให้ร่างบางที่เผลอหลับบนโซฟากลางห้องสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ พยายามรวบรวมสติที่ยังคงมึนจากความง่วงหรี่ตามองไปยังเงามืดที่มีบางสิ่งขยับอยู่ ซึ่งหากเดาไม่ผิดคงเป็นใครบางคนที่เธอกำลังรออยู่ก่อนจะได้ยินเสียงที่ดังขึ้นมาที่ทำให้เธอรู้ว่าคนที่เข้ามาใหม่ไม่ได้มีแค่เขาแค่คนเดียว“อื้อ~ ใจเย็นสิคะอดัม ซี๊ด~” เสียงหวานที่ครางออกมาเบา ๆ ทำให้พระพายนิ่งงันราวกับคนโดนสาปให้หยุดนิ่งอยู่กับที่จนแทบจะหยุดหายใจไปด้วย“อืม~ ผมหยุดไม่ได้ที่รัก” เสียงเข้มดังขึ้นพร้อมกับผละจากริมฝีปากของหญิงสาวตรงหน้าแล้วจูบไซร้ไปที่ลำคอของเธอจนเกิดรอยแดง มือของทั้งคู่ต่างกระหวัดเกี่ยวกอดรัดลูบไล้ไปตามลำตัวของอีกฝ่าย ทั้งยังช่วยกันปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่เป็นปราการขวางกั้นด้วยความเร็วพระพายยืนมองภาพและฟังเสียงที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะปล่อยสะอื้นออกมาเบา ๆ จนคนทั้งคู่รู้ว่าไม่ได้อยู่กันตามลำพังในห้อง“นั่นใครคะ!” ภีรดาแสร้งทำทีเป็นส่งเสียงตกใจ อดัมจึงเอื้อมมือเปิดไฟที่อยู่ใกล้ ๆ ทำให้เห็นหญิงสาวร่างบางยืนร้องไห้น้ำตาไหลเป็นสายอยู่ตรงกลางห้อง“...น้องดา พี่อดัม~” พระพายเอ่ยชื่อบุคคลที่สามด้วยน้ำเสียงเบาหวิวก